Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 lutego 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

Protokolant: Maciej Narożny

po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. w Warszawie

na rozprawie sprawy z powództwa A. M.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) w W.

o stwierdzenie nieistnienia, lub uchylenie uchwały (...)

1. oddala powództwo w całości;

2. zasądza od powoda A. M. na rzecz pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w W. kwotę 377 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. akt: I C 277/22

UZASADNIENIE WYROKU

z 14 lutego 2025 r. (k. 221)

Pozwem skierowanym 21.06.2022 r. (data stempla pocztowego k. 18) do Sądu Okręgowego w Warszawie A. M. domagał się ustalenia na podstawie art. 189 k.p.c. nieistnienia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. (...) w W. uchwały nr (...) w sprawie przyjęcia planu finansowego na 2021 rok, ewentualnie w przypadku stwierdzenia braku przesłanek do ustalenia nieistnienia ww. uchwały o jej uchylenie na podstawie art. 25. Ust. 1 ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali. Powód wnosił także o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu (pozew k. 3 – 17).

Powód wskazał, że jest członkiem pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej – w dn. 28.03.2022 r. chciał pozyskać informacje o treści uchwał z 2021 r. jednakże zarządca odmówił mu udzielenia informacji. Dopiero pismem z 12.05.2022 r. został zawiadomiony pismem o treści przegłosowanych uchwał. Uchwały nie zostały wywieszone w ogólnodostępnych gablotach w klatkach wejściowych. W piśmie powód otrzymał także zawiadomienie o wynikach głosowania uchwał z 2021 r., gdzie w pkt C ujęto wyniki głosowania nad skarżoną uchwałą (...). W ocenie powoda uchwała nr (...) stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, rażąco narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną oraz narusza interes powoda.

W ocenie wnoszącego uchwała nie uzyskała przede wszystkim wymaganej większości. Dalej wadliwości uchwały powód upatrywał w tym, że pozwana pominęła w planie kompleks basenowo – rekreacyjny, znajdujący się na terenie części wspólnej. Nie została podjęta żadna uchwała w przedmiocie zamknięcia basenu, więc pozycja ta powinna zostać ujęta z racji generowania wysokich kosztów, szczególnie ogrzewania. Brak jest w niej informacji o tzw. długach basenowych – w ocenie powoda Wspólnota ukrywa te koszty, razem z kosztami wynikającymi z orzeczeń sądowych tej kwestii dotyczących. Powód wskazał, że nieprawidłowo została podana całkowita powierzchnia nieruchomości, która wynosi 18692,89 mkw, a nie jak wskazano 18670,16 mkw (różnica wynosi 22,73 mkw) – ta nieprawdziwa informacja jest zapisana także w umowie z firmą (...). W ocenie powoda w uchwale znajdują się także błędy rachunkowe. W planie nie ma także wydatków lub przychodów z tytułu umowy łączącej wspólnotę z firmą (...), pomimo iż w umowie z tym podmiotem znajduje się zapis że pkt 7 planu nie powinien stanowić wydatku a przychód Wspólnoty. Brak w planie także podziału kosztów na lokale mieszkalne, użytkowe i garażowe. W pkt 13 zawarto wydatek w kwocie 10.000 zł pod ogólnikowym tytułem pozostałe koszty – nie wiadomo z czym są one związane. Fundusz remontowy i zaplanowane z niego wydatki na kwotę 450.000 zł na wymianę rur w garażach zostały już zawarte we wcześniejszych planach gospodarczych – w ocenie powoda nie została nadal przegłosowania uchwała w przedmiocie poziomej instalacji wodociągowej z 2017 r. Wydatek tak dużej kwoty przekracza czynności zwykłego zarządu wg art. 22 ustawy u.w.l.

W odpowiedzi na pozew Wspólnota wnosiła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu (odpowiedź na pozew k. 31 – 206).

W ocenie pozwanego uchwała w żaden sposób nie naraża Wspólnoty na straty, jej celem jest zapewnienie prawidłowej ochrony właścicieli, odzwierciedla wszelkie koszty ponoszone przez pozwaną. Pominięcie kompleksu basenowego wynika z faktu iż jest on nieczynny od 2016 r, i od tego czasu opłaty nie są naliczane zarówno dla właścicieli jak i posiadających służebność na kompleksie basenowym. Jedyne koszty, jakie generuje basen to opłaty abonamentowe za energię elektryczną zaś z pomieszczenia na samym dole korzysta konserwator. Przed podpisaniem aktualnej umowy koszty energii elektrycznej wynosiły ok 207,28 zł brutto zaś po zmianie grupy taryfowej obniżyły się o ok. 70%. Ponadto Zarząd Wspólnoty Osmańczyka nie pobiera wynagrodzenia za swoją pracę , zaś w zakresie umowy z firmą administrującą wskazanie, iż to administrator ma przelewać swoje wynagrodzenie na rzecz Wspólnoty stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Firma administrująca świadczy konkretną usługę i z tego tytułu Wspólnota reguluje należności. Uchwała została bez wątpienia podjęta, zaś różnice pomiędzy treścią zawiadomienia oraz finalnym podliczeniem wynikają z faktu, iż zawiadomienie zostało wysłane po uzyskaniu niezbędnego minimum głosów a przed podliczeniem ich całości.

W pozostałym zakresie strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód jest właścicielem nieruchomości – lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul (...) w raz z udziałem w częściach wspólnych nieruchomości 1/49 znajdujących się we Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. (...) w W. (wydruk z KW nieruchomości k. 7 – 10v).

Zawiadomieniem z 31.05.2021 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) poinformował mieszkańców o treści planowanych uchwał Wspólnoty w zakresie przyjęcia sprawozdania finansowego za 2020 r. oraz planu finansowego na 2021 r. W treści zawiadomienia wymieniono szczegółowo koszty obsługi księgowej, koszty obsługi prawnej, w tym tzw „sprawy basenowe” gdzie wskazano, że do końca 2020 r. podpisano 14 ugód na kwotę 37.111,35 zł łącznie. Wskazano także, że pominięto w planie finansowym kompleks basenowy, ponieważ jest on nieczynny od 2016 r. i od tego czasu opłaty nie są naliczane zarówno dla właścicieli lokali w nieruchomości Osmańczyka 14-16B jak i dla posiadających służebność na kompleksie basenowym. Wskazano także, że zgodnie z KW łączne powierzchnia lokali w budynkach wraz z powierzchnia garaży wynosi 18.692,89 mkw. W planie finansowym na 22020 rok została przyjęta powierzchnia 18.670,16 mkw z uwagi na fakt, że na dzień sporządzania planu finansowego wątpliwa była własność jednego miejsca postojowego w garażu. Z ostrożności więc przyjęto powierzchnię pomniejszoną o 22 mkw wynikające z wątpliwego miejsca postojowego. (skan projektów uchwal k. 14 -14v, pismo z 31.05.2021 r. wraz z załącznikami k. 105 – 111, potwierdzenie nadania z książki nadawczej k. 112 – 115). Przedmiotowa uchwała została poddana pod głosowanie zarówno bezpośrednio na kartach do głosowania jak i przez program (...) (wyniki głosowania elektronicznego k. 93 – 100v, karty do głosowania k. 116 – 148).

Wydatki w kwocie 10.000 zł to koszty których nie można zakwalifikować z góry do żadnej z pozycji a są ponoszone np. na zakup soli drogowej do utrzymywania chodników na terenie wspólnoty etc (zeznania B. W. k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51). Koszt wymiany instalacji wodnej poziomej był zawarty we wcześniejszych decyzjach wspólnoty, w tym istnieje uprzednia zgoda na jego poniesienie podjęta w 2017 r. natomiast ze względu na zmiany cen z ten punkt został zaktualizowany w planie finansowym na 2021 r. (zeznania B. W. k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51, zeznania B. D. (1) k. 219 – 219v znacznik 00:59:53 – 01:11:23).

Zarząd przedstawił mieszkańcom pismem z 31.04.2022 r. sprawozdanie z działań podjętych w 2021 r. wraz z pełnymi wynikami głosowania nad uchwałami, w tym uchwałą nr (...) gdzie „za” głosowało 0,5314 udziałów, „przeciw” zaś głosowało 0,01057 udziałów. Plan przegłosowany uchwałą nr (...) został zrealizowany (sprawozdanie k. 101 – 104, karta ze sprawozdania k. 13, zeznania B. W. k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51) Hasła i loginy do systemu (...) nadaje księgowa, która przesyła je do lokatorów. Nie doszło we wspólnocie do nieuprawnionego użycia tych danych (zeznania B. W. k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51).

Powód w dn. 28.03.2022 r. interweniował w sprawie włączonego światła w kompleksie basenowym, wskazując iż było ono włączone nieprzerwanie przez 8 miesięcy. (pismo powoda k. 15). Wspólnota zwracała się do powoda o doprecyzowanie, gdzie konkretnie miało dojść do takiego zdarzenia na terenie basenowym jednakże powód nie udzielił takiej informacji (zeznania B. D. (1) k. 219 – 219v znacznik 00:59:53 – 01:11:23).

Powód pismem z 31.03.2022 r. wskazywał, że dwa dni wcześniej usiłował otrzymać od administracji informacje o wszystkich przegłosowanych uchwałach od stycznia 2021 r., których mu odmówiono (pismo z potwierdzeniem nadania k. 11 - 12). Informacje żądanych przez powoda zostały udzielone mu poprzez e-mail. (zeznania B. D. (1) k. 219 – 219v znacznik 00:59:53 – 01:11:23). Członkowie Zarządu nie pobierają wynagrodzenia z tytułu wykonywanej funkcji we władzach Wspólnoty Mieszkaniowej (zeznania B. D. (2) k. 219 – 219v znacznik 00:59:53 – 01:11:23).

W umowie z 05.08.2020 r. zawartej pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową a B. W. w ramach jej działalności gospodarczej (...) w §6 ust 1 wskazano że Administrator wykonuje czynności za wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 8.800 zł płatne w terminie 7 dni od daty wystawienia faktury na rachunek bankowy Wspólnoty wskazany w fakturze. (umowa k. 16 – 16v). Określenie właściwego rachunku bankowego do płatności zostało skorygowane aneksem do umowy (zeznania B. W. k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51).

Wg wyliczeń powoda plan gospodarczy ze względu na błędne przyjęcie powierzchni całkowitej wspólnoty jest zawyżony o 592,16 zł (wyliczenia powoda k. 17).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił opierając się w pierwszym rzędzie na dokumentach zgormadzonych w aktach sprawy, których autentyczności i rzetelności nie kwestionowały strony a i Sąd nie znalazł podstaw dla odmówienia im mocy dowodowej.

Sąd oparł się na zeznaniach świadka B. W. (protokół k. 217 – 218v znacznik 00:09:13 – 00:43:51), dając im wiarę w całości. Zeznania świadka były logiczne, spójne przekonujące, korespondowały z dokumentacją zgromadzoną w aktach oraz ją uzupełniały.

Sąd oparł się także na zeznaniach stron:

- A. M. (k. 218v – 219 znacznik 00:47:23 – 00:53:41),

- B. D. (1) (k. 219 – 219v znacznik 00:59:53 – 01:11:23).

Sąd miał przy tym na względzie fakt, że jest to subsydiarny środek dowodowy – zeznania stron co do zasady nie były sprzeczne; powód nie kwestionował faktu, iż nie uiszcza opłat za lokal, natomiast w ocenie Sądu nie miało to znaczenia dla ustalenia ważności/istnienia zaskarżonej uchwały. Sąd dał co do zasady wiarę zeznaniom stron w zakresie w jakim były one zgodne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, mając na względzie, że częściowo stanowiły one potwierdzenie ich stanowisk procesowych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Roszczenie powoda zarówno główne jak i ewentualne podlegały oddaleniu.

W sprawie niesporna była treść zaskarżonej uchwały nr (...) oraz załączników do niej. Sporne było natomiast to czy została podjęta skutecznie, czy jest zgodna z przepisami prawa oraz czy nie narusza interesu powoda jako członka Wspólnoty i nie narusza w sposób rażący zasad zarządzania nieruchomością wspólną. Niesporne było także zachowanie przez powoda terminu z art. 25 u.w.l. do wniesienia roszczenia o uchylenie uchwały, sformułowanego jako żądanie ewentualne.

Podstawowym elementem powództwa o ustalenie, opartego na treści art. 189 k.p.c. jest wykazanie interesu prawnego i należy przez to rozumieć, że powód wskaże nie tylko okoliczności, które mogłyby uzasadniać takie żądanie strony, ale przede wszystkim wykaże, że nie ma innej drogi ochrony prawnej tudzież innej ścieżki dochodzenia swoich praw. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że zupełnie wyjątkowo dopuszcza się możliwość wytoczenia powództwa na podstawie art. 189 k.p.c. i to tylko wtedy kiedy uchwała w sposób wyjątkowo rażący narusza przepisy prawa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 23.03.2013 r. V ACa 75/13). Podzielić należy pogląd judykatury że art. 25 ust. 1 u.w.l. jest jedyną drogą do zaskarżenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej. W przeciwnym bowiem razie doszłoby do możliwości kwestionowania uchwał wspólnoty w sposób nieograniczony czasowo, co z całą pewnością nie sprzyjałoby pewności i stabilności czynności zarządczych oraz jej planów gospodarczo – finansowych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 20.03.2014 I ACa 127/14).

Sąd w składzie niniejszym podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (wyrok z 21.04.2010 r., I ACa 274/10), iż „ustawodawca przyjął koncepcję tzw. nieważności względnej uchwał wspólnoty mieszkaniowej, z wyłączeniem, co do zasady, możliwości ustalenia ich nieważności, w przypadku sprzeczności z prawem, na podstawie ogólnych norm art. 58 k.c. Dotyczy to w szczególności ewentualnej niezgodności uchwały z typowymi przepisami u.w.l. oraz kodeksu cywilnego, regulującymi funkcjonowanie wspólnoty w tym tryb podejmowania przez nią czynności”. Jedyną drogą wzruszenia uchwały wspólnoty właścicieli lokali jest jej zaskarżenie w trybie art. 25 u.w.l. Skorzystanie (lub nie) przez właściciela lokalu z tej drogi wyczerpuje jego interes prawny w podważaniu uchwały na drodze sądowej. Jeżeli zatem właściciel lokalu nie zaskarży uchwały w terminie, nie otwiera się dla niego, co do zasady, dodatkowa możliwość stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 189 k.p.c.

Art. 25 u.w.l. wyznacza też konkretne przesłanki zaskarżenia uchwały właścicieli lokali, do których należą: niezgodność uchwały właścicieli lokali z przepisami prawa, niezgodność uchwały z umową właścicieli lokali, naruszenie przez uchwałę zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną oraz naruszenie przez uchwałę interesu właściciela lokalu w inny sposób. Każdą z tych przesłanek należy przy tym uznawać za samodzielną (wyrok Sądu Najwyższego z 20.4.2011 r., I CSK 540/10).

Powództwo o uchylenie uchwały może zostać uwzględnione, jeżeli zostaną spełnione łącznie dwa warunki tj. zachowany zostanie termin do jego wniesienia oraz zostanie ono oparte na jednej z wymienionych w ust. 1 przesłanek ustawowych.

Niezgodność z prawem zaskarżonej w trybie art. 25 u.w.l. uchwały wspólnoty polegać może zarówno na kolizji treści uchwały z przepisami prawa, jak i na naruszeniu przepisów postępowania określających tryb podejmowania uchwał we wspólnocie mieszkaniowej. W powództwie z art. 25 u.w.l. powód, będący właścicielem lokalu może zatem zgłosić zarzuty merytorycznej lub formalnej sprzeczności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa. Zarzuty formalne mogą stanowić podstawę uchylenia uchwały tylko wtedy, gdy wadliwość postępowania miała lub mogła mieć wpływ na treść uchwały. Przesłanka niezgodności z przepisami prawa odnosi się bowiem do całego porządku prawnego. Zaś przesłanka naruszenia zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną związana jest z głównym celem funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych polegającym na wspólnym utrzymaniu nieruchomości w należytym (dobrym) stanie. Tym samym, ustawodawca umożliwił każdemu z właścicieli dyscyplinowanie pozostałych właścicieli lokali, gdyby postanowili oni zaniechać czynności koniecznych do utrzymania nieruchomości w dobrym stanie technicznym albo postanowili wstrzymać się od ponoszenia niezbędnych kosztów. Jak przy tym wskazuje się w orzecznictwie zarzut naruszenia zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną, powinien podlegać ocenie przez pryzmat celowości wykonania danego zadania objętego uchwałą, jak również kosztów jego wykonania. Kontrola w tym przedmiocie musi być dokonywana indywidualnie w realiach danej sprawy, przy uwzględnieniu specyfiki celu, w jakim została podjęta zaskarżona uchwała. O naruszeniu tej zasady można mówić, gdy z punktu widzenia funkcjonowania wspólnoty realizacja danego zamierzenia jest zbyteczna, nieprzygotowana, ryzykowna gospodarczo. Pojęcie zaś „interesów” na gruncie art. 25 u.w.l. rozumiane jest szeroko, jako czyjeś dobro, czyjaś korzyść, także np. interesy ekonomiczne właściciela. Naruszenie interesu właściciela lokalu w rozumieniu cytowanego przepisu stanowi kategorię obiektywną, ocenianą m.in. w świetle zasad współżycia społecznego. Aby dokonać oceny treści uchwały w tych kategoriach, strona powodowa powinna zgłosić zarzuty merytoryczne co do zaskarżonych uchwał i należycie je uzasadnić, w tym przede wszystkim wykazać, na czym dokładnie miałoby polegać naruszenie jego interesu jako właściciela (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 29.11.2018 r. IV CSK 383/17).

Z kolei do naruszenia przez skarżoną uchwałę interesów właściciela lokalu lub naruszenia zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną, dochodzi w sytuacji, gdy uchwała jest z osobistego lub gospodarczego punktu widzenia dla skarżącego niekorzystna - ewentualnie, gdy ma ona na celu pokrzywdzenie członka wspólnoty. Przez uchwałę mającą na celu pokrzywdzenie członka wspólnoty należy rozumieć wadliwe działanie zebrania właścicieli lokali prowadzące do uzyskania przez określonych członków lub grupę członków korzyści kosztem innego członka lub członków. Innymi słowy, uchwała narusza interesy właściciela lokalu, jeżeli jest dla niego niekorzystna, krzywdząca lub narusza jego prawa. Uchwała zebrania właścicieli lokali może być uznana za krzywdzącą wówczas, gdy cel pokrzywdzenia istniał w czasie podejmowania uchwały, jak i wtedy, gdy treść uchwały spowodowała, że jej wykonanie doprowadziło do pokrzywdzenia właściciela lokalu (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 11.10.2012 r., I ACa 507/12).

W kontekście powyższego sąd weryfikując zasadność powództwa winien dokonać oceny celowości, gospodarności i rzetelności decyzji wspólnoty wyrażonej w zaskarżanej uchwale. Z mocy art. 6 k.c. w związku z art. 232 k.p.c. to strona powodowa ma obowiązek podać przyczyny, dla których zaskarżona uchwała wspólnoty mieszkaniowej w jej ocenie podlega uchyleniu, a zatem wskazać, że zachodzą wszystkie lub niektóre przesłanki z art. 25 ust. 1 u.w.l. i przyczyny te udowodnić – czemu powód w niniejszym postępowaniu nie sprostał.

W pierwszej kolejności powód wskazywał, że nie ma pewności, iż skarżona przez niego uchwała została podjęta – ze względu na mieszany sposób głosowania w trybie zbierania głosów oraz ze względu na błędną wg powoda przyjętą liczbę metrów kwadratowych dla wyliczenia udziałów we Wspólnocie mieszkaniowej. Przede wszystkim powód nie wykazał aby różnica 22 mkw – wynikająca z własności jednego miejsca garażowego realnie wpłynęła na wynik głosowania, ze względu na zmianę wielkości udziałów przypadających na członków wspólnoty. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż uchwała uzyskała wymagana większość, niezależnie od przyjętej powierzchni nieruchomości – czy to przyjętej w treści uchwały czy wynikającej z kw. W drugiej kolejności należy stwierdzić, że powód nie wykazał wadliwości sposobu głosowania przeprowadzonego nad uchwałą. Ustawa dopuszcza głosowanie nad uchwałami w trybie indywidulanego zbierania głosów, jednakże nie wskazuje w jaki sposób ma się to odbywać. Zatem należy przyjąć za dopuszczalne i prawidłowe oddawanie głosów zarówno na kartach do głosowania jak i elektronicznie.

Powód w toku rozprawy usiłował poddać w wątpliwość skuteczność i prawidłowość głosowania poprzez program Mieszczanin (tzw. (...)) twierdząc, iż administrator nieruchomości ma możliwość wpływu na kształt i liczbę oddanych głosów. Jednakże pomimo zgłaszanych wątpliwości powód nie wykazał, aby doszło do jakiegokolwiek naruszenia w tym względzie. Z doświadczenia zaś zawodowego Sądu w podobnych sprawach wynika, że w celu oddania głosu w głosowaniu, lokator musi zmienić hasło dostępowe otrzymane wraz z danymi logowania. Dane te – jak wynika z zeznań B. W. - generowane przez system i dystrybuowane w pozwanej Wspólnocie –- przez księgową. Powód nie może ograniczyć się do wskazania potencjalnej możności nieprawidłowości w procesie dystrybuowania haseł, bez choćby ich uprawdopodobnienia – to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie i mu nie sprostał. Nie wskazał osób za które głosy oddał ktoś inny dysponujący ich hasłem, czy też właścicieli lokali którym uniemożliwiono udział w głosowaniu czy to przez nie dostarczenie im haseł lub dostarczenie błędnych haseł. Podkreślić wypadnie, że po zmianie hasło jest znane tylko lokatorowi, a wszelkie dane wprowadzane przez poszczególne osoby są identyfikowalne m. in. poprzez IP. Nie ma także możliwości cofnięcia oddanego głosu ani też usunięcia bez śladu dokumentu poddanego pod głosowanie. Członek Zarządu Wspólnoty oraz administrator jednoznacznie wskazywali, iż nie otrzymali żadnych informacji o uchybieniach odnośnie do wyników głosowania. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania, aby karty do głosowania pod uchwałą dot. były zliczone niepoprawnie. Kwestia różnicy 22 mkw w powierzchni była wyjaśniana na rozprawie przez Administratora i w ocenie Sądu powód nie wykazał aby przyjęty sposób liczenia miał wpływ na wyniki głosowania uchwały, biorąc pod uwagę większość którą została ona przyjęta..

Oceniając pozostałe zarzuty powoda odnośnie do błędów w planie finansowym na 2021 r. wynikających z błędnego obliczenia powierzchni Sąd również nie znalazł podstaw do uznania zasadności jego żądań. Różnica całkowita pomiędzy kwotą wskazaną przez powoda a wynikającą z treści uchwały wynosi niecałe 600 zł. Biorąc pod uwagę że wg informacji udzielonych na rozprawie we Wspólnocie jest ok 200 lokali to w skali roku koszt ewentualnego „błędu” przypadającego na jednego członka wspólnoty to ok. 3 zł rocznie. Nadto podjęta uchwała to jedynie plan, który został wykonany i rozliczony, w istocie obecnie ewentualne uchybienie w tym zakresie nie ma już żadnego wpływu na stan rozliczeń powoda ze Wspólnotą. Zarazem wyjaśnienie przedstawione przez administratora o przyczynach przyjęcia zmniejszonej powierzchni względem informacji wynikających z ksiąg wieczystych dot. Wspólnoty z racji rozbieżności dotyczących przypisania spornej powierzchni do danego lokalu, jest logiczne i przekonujące oraz w ocenie Sądu nie spowodowało zmiany w wyniku głosowania nad uchwałą nr (...).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów powoda o niegospodarności i naruszeniu interesu powoda treścią uchwały Sąd również nie dopatrzył się zasadności podniesionych zarzutów. Koszty ujęte w punkcie ogólnym na kwotę 10.000 zł zostały w sposób przekonujący wyjaśnione przez Administratora, podobnie jak i koszty związane z obsługą prawną, które były także opisane w treści pisma skierowanego do lokatorów 31.05.2021 r. Wg zeznań administratora, niezaprzeczonych przez powoda została również wyrażona zgoda na przeprowadzenie remontu instalacji wodnej poziomej i poniesienie jej kosztu w formie odrębnej uchwały Wspólnoty. Powód poza ogólnymi zarzutami i twierdzeniami nie wykazał w toku postępowania, aby zwiększona kwota była nieadekwatna lub nieuzasadniona. Podobnie jeśli idzie o nieujęcie tzw. kosztów basenowych, w sytuacji, gdy członkowie Wspólnoty takowych nie ponoszą. To powód winien wskazać koszty nie ujęte w planie a obciążające pozwaną, a poprzestał w tym zakresie na nieudowodnionych twierdzeniach. Kwestie kosztów związanych z istnieniem nieużytkowanego basenu i ustanowionej służebności na rzecz sąsiednich wspólnot mieszkaniowych zostały opisane w zakresie kosztów obsługi prawnej – wbrew niczym niepopartym twierdzeniom powoda ugody związane ze służebnością to koszt dla Wspólnoty rzędu 30 tys. zł a nie setki tysięcy złotych. Przy tym koszty powód nie zarzucał, aby koszty ugód były ujęte lub rozliczone nieprawidłowo.

Pozostałe zarzuty powoda koncentrowały się co do zasady na twierdzeniach o niewłaściwym i niegospodarnym zarządzeniu nieruchomością, jednakże nie dotyczyły bezpośrednio rozpatrywanej uchwały, w związku z czym zbędne jest prowadzenie rozważań prawnych w tym zakresie.

Powód nie wykazał także, aby przyjęta uchwała naruszała w sposób rażący przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Rozważania dotyczące prawidłowości uchwały na gruncie art. 25 u.w.l. znajdują także odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do żądania z art. 189 k.p.c. Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do uznania, iż uchwała narusza w sposób rażący przepisy prawa powszechnego albo interes powoda jako członka Wspólnoty.

Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, wobec nieudowodnienia przesłanek do ustalenia nieważności ani też uchylenia uchwały nr (...) orzekł jak w sentencji w punkcie 1.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 §1 k.p.c. w zw. z art. 98 §1 k.p.c. uznając, iż wobec oddalenia powództwa w całości powód jako przegrywający jest zobowiązany do poniesienia kosztów postępowania w wytoczonej przez siebie sprawie. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 360 zł obliczone na podstawie §8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). w zw. z §20 tegoż rozporządzenia oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 41), na podstawie art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy z 16.11. 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2111 z późn. zm.).

Z tych przyczyn postanowiono jak w sentencji w punkcie 2.

Sędzia Piotr Królikowski