Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Onichimowska

Protokolant: stażysta Aleksandra Bobińska

po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa E. K. (1)

przeciwko E. M.

o ustalenie

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda E. K. (1) na rzecz pozwanej E. M. kwotę 10.817,00 (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście i 00/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Sędzia (del.) Agnieszka Onichimowska

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 05 lipca 2022 r. (data stempla pocztowego – k. 24) skierowanym przeciwko E. M. powód E. K. (1) wniósł o orzeczenie wyrokiem, iż umowa sprzedaży nieruchomości położonej w Ł. ul. (...) zawarta w formie aktu notarialnego za numerem Repertorium (...) z dnia 30 września 2016r sporządzona między E. K. (2), a (...) jest nieważna. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że przedmiotowa nieruchomość, w której zamieszkiwał przez 40 lat, wchodziła w zakres własności małżeńskiej pomiędzy nim a E. M. z którą pozostawał w związku małżeńskim do roku 2016. Powód zaznaczył ponadto, że na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu sygn. I Ns 297/15, E. K. (1) i J. F. uzyskali prawo do majątku spadkowego i działu spadku po zmarłej H. M.. Powód stwierdził, że dom mieszkalny posadowiony na działce o nr (...) w Ł. był zbudowany poprzez jego nakłady finansowe i osobistą pracę. W ocenie powoda w świetle regulacji art. 37 KRiO § 1 pkt 1, 2, 4. pozwana nie miała prawa sprzedać nieruchomości bez jego zgody. Powód zwrócił również uwagę na niedopełnienie obowiązków przez notariusza sporządzającego umowę, co naraziło powoda oraz jego córkę i wnuki na szereg przykrych i niebezpiecznych zdarzeń. Powód zaznaczył także, że w dniu podpisywania aktu notarialnego pozwana podała nieprawdę że nie toczą się wobec niej i tej nieruchomości żadne sprawy sądowe, podczas gdy toczyła się przed Sądem Okręgowym w Warszawie sprawa o sygn.. akt XXV C 1285/15. (pozew k. 3-5)

W odpowiedzi na pozew E. M. wniosła oddalenie pozwu w całości.

W uzasadnieniu wskazała, że nieruchomość przy ul. (...) nie wchodziła w skład wspólności ustawowej małżeńskiej a E. K. (1) i J. F. na podstawie testamentu, a następnie działu spadku nie uzyskali prawa własności ww. nieruchomości. Pozwana podniosła, że w dniu 26 stycznia 2015 r. został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia po zmarłej H. M., na podstawie którego do całości spadku powołana na podstawie ustawy została E. M., jako jedyny spadkobierca. Zdaniem pozwanej przez cały okres trwania małżeństwa powoda i E. M. powód nie miał jakichkolwiek praw do przedmiotowej nieruchomości, mieszkał na niej tylko i wyłącznie ze względu na fakt, iż pozostawał z nią w związku małżeńskim. Pozwana zaznaczyła, że środki na budowę domu położonego w Ł. przy ul. (...), w którym pozwana zamieszkiwała od 1982 r. wraz z pozwanym i H. M. pochodziły od S. S. (1), H. M. oraz pozwanej, która wraz z powodem zaciągnęła dwa kredyty na budowę. W ocenie pozwanej powództwo winno podlegać oddaleniu ponieważ powód konstruując pozew winien pozwać również drugą stronę aktu notarialnego — (...) Sp. z o. o. w W., czego nie uczynił. Co więcej powód nie ma interesu w powództwie o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. (odpowiedzi na pozew k. 84-86v)

Pismem złożonym w dniu 19 marca 2025 roku pełnomocnik powoda cofnął powództwo w niniejszej sprawie (k. 116). Na rozprawie w dniu 20 marca 2025 roku pełnomocnik pozwanej oświadczył, iż nie wyraża zgody na cofnięcie powództwa bez zrzeczenia się roszczenia (k. 164)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

E. K. (2) (z domu M.) zamieszkała wraz ze swoim mężem E. K. (1) oraz matką H. M. w domu mieszkalnym położonym w Ł. przy ul. (...).

Związek małżeński E. K. (2) (obecnie M.) z E. K. (1) został rozwiązany przez rozwód w dniu 7 czerwca 2016 r.

Dowód: okoliczność bezsporna

W dniu 25 czerwca 2014 roku H. M. sporządziła testament własnoręczny, w którym do całości spadku powołała zięcia E. K. (1) (400 m 2 działki) oraz wnuka J. F. (200 m2 działki). Testament został otwarty i ogłoszony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy- Żoliborza w Warszawie, Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt: I Ns 297/15 w dniu 8 maja 2015 roku.

Dowód: okoliczność bezsporna

W dniu 26 stycznia 2015 został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia po zmarłej H. M., na podstawie którego do całości spadku powołana na podstawie ustawy została E. M., jako jedyny spadkobierca.

Dowód: okoliczność bezsporna,

W dniu 30 września 2016 r. przed notariuszem M. S., prowadzącą kancelarię notarialną w W., E. K. (2) córka R. i H., zawarła jako sprzedający zawarła z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., jako kupującym, umowę sprzedaży objęta aktem notarialnym rep. A nr (...), na podstawie której zbyła własność zabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę gruntu nr (...), o powierzchni 0,1200 ha, położonej przy ulicy (...) w miejscowości Ł., dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...).

W świetle treści okazanego w dniu zawarcia umowy odpisu zwykłego księgi wieczystej Kw nr (...) w dziale II księgi wieczystej jako jedyny właściciel wpisana była E. K. (2) (obecnie M.).

Dowód: okoliczność bezsporna, a ponadto: umowa sprzedaży akt notarialny A Nr (...) – k. 12-22

Wnioskiem z dnia 03 lutego 2017 roku E. K. (1) oraz małoletni J. F. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego K. F. wnieśli o uchylenie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez Notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W., ul. (...) (...), Rep. (...) i stwierdzenie przez nabycia spadku na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia 25 czerwca 2014 roku w 2/3 części na rzecz zięcia E. K. (1) oraz w 1/3 części na rzecz prawnuka J. F..

Dowód: okoliczność bezsporna, a ponadto: postanowienie SR dla Warszawy Żoliborza z 24 października 2022 r. wraz z uzasadnieniem – k. 98-103v

Wyrokiem z dnia 06 czerwca 2019 r., sygn. akt II K 1040/17 Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie uniewinnił E. K. (2) od zarzutu popełnienia czynu z art. 272 kk polegającego na tym, że w dniu 30 września 2016 r. w Kancelarii Notarialnej przy ul, (...) w W. wyłudziła poświadczenie nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego, tj. Notariusza M. S. z Kancelarii Notarialnej przy ul. (...) (...) w W., co do stanu prawnego nieruchomości położonej przy ul. (...) w Ł., w tym toczących, się postępowaniach sądowych.

Dowód: wyrok sądu karnego – 90-97

Pismem z dnia 30 grudnia 2019 r. E. K. (1) złożył do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie wniosek o stwierdzenie, że nabył przez zasiedzenie z dniem 01 maja 2006 r. własność zabudowanej nieruchomości - działki nr (...) o obszarze 0,1200 ha, położonej przy ulicy (...) w powiecie (...), wpisanej w księdze wieczystej (...) prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy dla Warszawy- Mokotowa, Wydział Ksiąg Wieczystych.

Dowód: wniosek o zasiedzenie – k. 110-112

Postanowieniem z dnia 24 października 2022 r., sygn. akt II Ns 88/17, Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie, oddalił wniosek o uchylenie zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po H. M. sporządzonego w dniu 26 stycznia 2015 roku przez notariusza P. W. w Kancelarii Notarialnej w W. przy ul. (...) (...), Rep. A Nr (...) oraz odrzucił wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po H. M.. Sąd Rejonowy uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia by doszło do dziedziczenia testamentowego po H. M. z uwagi na nieważność testamentu własnoręcznego z dnia 25 czerwca 2014 roku ze względu na brak zdolności testatorki do testowania, jako, że na skutek zespołu otępiennego z zaburzeniami świadomości, znajdowała się ona w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli.

Dowód: postanowienie SR dla Warszawy Żoliborza z 24 października 2022 r. wraz z uzasadnieniem – k. 98-103v

Postanowieniem z dnia 11 marca 2024 r., sygn. V Ca 783/23 Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelacje wnioskodawców. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na ustaleniu, że w dacie sporządzenia testamentu to jest 25 czerwca 2014r. zachodziły okoliczności wyłączające świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli przez testatorkę.

Dowód: postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 marca 2024 r. wraz z uzasadnieniem – k. 132-157

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie okoliczności bezspornych wskazanych w pismach procesowych stron oraz na podstawie złożonych do akt sprawy kopii dokumentów prywatnych i urzędowych. Dokumenty te należało uznać za wiarygodne i na ich podstawie dokonać ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Przedstawione dokumenty tworzyły spójny i logiczny obraz stanu faktycznego. Co więcej strony nie kwestionowały wiarygodności przedstawionych dowodów, odmiennie jednak oceniały wnioski z nich płynące. Pozostałe zalegające w aktach sprawy, a nie wymienione wyżej dowody, nie stanowiły podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie powód żądając ustalenia nieważności umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 30 września 2016 r., powoływał się na okoliczności, mające świadczyć w jego ocenie, o przysługującej mu współwłasności przedmiotowej nieruchomości (w tym m.in.: objęcie przedmiotowej nieruchomości ustawową własnością małżeńską czy też nabycie praw do nieruchomości na skutek dziedziczenia testamentowego po H. M.) i w konsekwencji bezprawnym samodzielnym zbyciu przez pozwaną przedmiotowej nieruchomości.

Przed przejściem do szczegółowych rozważań należy wyjaśnić, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do skutecznego cofnięcia powództwa zgodnie z art. 203 kpc, a co za tym idzie brak było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania.

Żądanie strony powodowej zgłoszone w pozwie oparte jest o art. 189 kpc. Zgodnie z przywołanym przepisem powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Przepis ten pomimo, że umieszczony jest w kodeksie postępowania cywilnego, ma charakter materialnoprawny i stanowi podstawę dochodzenia roszczeń, zaś uwzględnienie powództwa opartego na art. 189 k.p.c. wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a więc istnienia interesu prawnego w żądaniu udzielenia ochrony prawnej przez wydanie wyroku ustalającego oraz ustalenia istnienia albo nieistnienia danego stosunku prawnego lub prawa. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie w dniu zamknięcia rozprawy, nie zaś w dniu wytoczenia powództwa.

Zaznaczyć trzeba, że interes prawny stanowi merytoryczną przesłankę powództwa o ustalenie dotyczącą przedmiotu postępowania, która decyduje o dopuszczalności badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda, że wymieniony w powództwie stosunek prawny lub prawo istnieje. Stanowi zatem przesłankę dopuszczalności powództwa. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1996 r., II CZP 115/96). W związku z powyższym, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy powód posiadał interes prawny w wytoczeniu powództwa na podstawie powyższej regulacji.

Interes prawny w rozumieniu art.189 k.p.c. występuje wówczas gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego (zarówno z przyczyn faktycznych, jak i prawnych), która powinna być obiektywna tj. zachodzić według rozumnej oceny sytuacji, a nie tylko subiektywna, tj. według odczucia powoda. Co więcej o występowaniu interesu prawnego w żądaniu ustalenia świadczy możliwość stanowczego zakończenia w tym postępowaniu sporu między stronami, natomiast przeciwko jego istnieniu - możliwość uzyskania przez powoda pełniejszej ochrony w drodze innego powództwa.

W tym względzie warto odnotować, że w świetle utrwalonego w orzecznictwie poglądu, nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia istnienia albo nieistnienia stosunku prawnego lub prawa na podstawie art. 189 k.p.c. osoba, która może inną drogą osiągnąć w pełni ochronę swoich praw. Z tego względu, powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, nie zaś powództwo o ustalenie, jest właściwym instrumentem prawnym dla rozstrzygnięcia sporu w kwestii praw właścicielskich do nieruchomości, wynikającego m.in. z nieważności umowy lub stwierdzenia, że nie została ona zawarta a stanowiła podstawę wpisu w księdze wieczystej. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2018 r., II CSK 67/18; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CSK 148/15; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2009 r., III CZP 79/09). Trzeba bowiem zaznaczyć powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym przewidziane w art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, nie jest szczególnym rodzajem powództwa o ustalenie, ale powództwem służącym zaspokojeniu roszczenia typu rzeczowego ( actio in rem), przy pomocy którego powód domaga się nie tylko ustalenia prawa lub stosunku prawnego, lecz także wydania orzeczenia zastępującego oświadczenie woli osoby błędnie wpisanej do księgi wieczystej ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. II CSK 361/07). Zmierza ono wprost do usunięcia ściśle przedmiotowo określonego stanu niepewności i w tym wyraża się jego odmienność w stosunku do postępowania wszczętego powództwem z art. 189 k.p.c. (v ide: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., IV CSK 469/12).Tym samym jego realizacja prowadzi do dalej idących skutków, a zagadnienie nieważności czynności prawnej stanowi w tym postępowaniu wyłącznie przesłanką wstępną.

Rozpatrując powyższą kwestię należy zaznaczyć, że w świetle treści odpisu księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, okazanego w dniu zawarcia zaskarżonej umowy, jako jedyny właściciel nieruchomości ujawniona była pozwana E. M. (wówczas K.), nie zaś powód czy też jego córka lub wnuki.(vide: akt notarialny). Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż przedmiotowe powództwo zmierza do przywrócenia stanu prawnego, jaki istniał przed zawartą przez pozwaną umową sprzedaży, zaś powód w świetle powołanej przez niego argumentacji, wytaczając powództwo wyraźnie dożył do usankcjonowania stanu prawnego w którym to jemu i jego wnukowi przysługiwałoby prawo współwłasności nieruchomości będącej przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 30 września 2016 r. oczywistym jest, iż powodowi - który mógł wystąpić z powództwem opartym na art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece - od początku nie przysługiwał interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c.

Należy również podkreślić, że powództwo o ustalenie musi dotyczyć stosunku prawnego, z którego powód wywodzi własne prawa ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1995 r., I PZP 12/95; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2001 r., I CKN 425/00,). Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.pc. nie polega bowiem na ogólnym zwalczaniu naruszeń porządku prawnego skierowanych do abstrakcyjnej grupy podmiotów – ale naruszeniu oddziaływującemu na sferę praw (majątkowych powoda), a zagrożenie prawa musi mieć charakter obiektywny ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2013, IV CSK 306/12; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., II CK 395/05; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2017 r., I ACa 2033/15). Skoro więc zaskarżona czynność prawna z dnia 30 czerwca 2016 r. nie dotyczyła w żaden sposób przeniesienia praw powoda do przedmiotowej nieruchomości, a jedynie pozwanej, to tym samym, powód nie posiada obecnie interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c.

W orzecznictwie ugruntował się zaś pogląd, iż nie ma interesu prawnego w wytoczeniu powództwa z art. 189 k.p.c. wówczas, gdy celem jest zmiana wpisu własności, a wyrok uwzględniający takie powództwo nie mógłby stanowić podstawy do usunięcia niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym ( vide: wyrok SN z dnia 19 listopada 2004 r., II CK 152/04, LEX nr 512049). Co prawda Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 2011 r (IV CSK 13/11) wskazał, że podstawą wpisu w księdze wieczystej usuwającego niezgodność może być także wyrok ustalający nieważność umowy na podstawie art. 189 k.p.c. w zw. z art. 58 k.c., na podstawie której dokonano wpisu nowego właściciela nieruchomości, to jednak trzeba podkreślić, że niniejszy proces nie dotyczy czynności prawnych stanowiących podstawę wpisania E. K. (2) (obecnie M.) do księgi wieczystej, a jedynie umowy, której skutkiem było przeniesienia prawa własności na kolejny podmiot. W tej sytuacji to powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece), a nie powództwo o ustalenie (art. 189 k.p.c.), jest właściwym instrumentem prawnym dla rozstrzygnięcia sporu o to, której ze stron przysługuje prawo do tej samej nieruchomości lub jej części. ( vide: Wyrok SN z 19.11.2004 r., II CK 152/04, LEX nr 512049). Oczywistym jest bowiem, że ewentualne uwzględnienie powództwa opartego na art. 189 k.p.c. nie powodowałoby bowiem wpisania powoda do księgi wieczystej.

Konsekwencją zaś braku interesu prawnego po stronie powoda w myśl art. 189 k.p.c. winno być oddalenie powództwa o ustalenie, bez potrzeby badania prawdziwości twierdzeń zawartych w pozwie i zasadności powództwa ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2005 r. ,sygn. akt V CK 277/05, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2000 r., sygn. akt I CKN 903/00).

Niezależnie od tego Sąd zauważa, że przy istniejącej konfiguracji procesowej nawet przyjęcie istnienia interesu prawnego i tak nie mogło doprowadzić do uwzględnienia powództwa. Odnotować bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze współuczestnictwem koniecznym po stronie pozwanej zachodzącym pomiędzy E. M. (uprzednio K.) a drugą stroną zaskarżonej umowy sprzedaży z dnia 30 września 2016 r. tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zgodnie z art. 72§2 k.p.c. współuczestnictwo konieczne bierne zachodzi wówczas, gdy sprawa przeciwko kilku osobom może toczyć się tylko łącznie, co może wynikać z więzi sprowadzającej się do konieczności łącznego rozpoznawania sporu przeciwko kilku osobom. Po ich stronie występuje łączna legitymacja procesowa lub legitymacja procesowa grupowa bezwzględna.

Tutejszy Sąd podziela przy tym wniosek wyrażony w orzecznictwie i judykaturze, że w procesie o ustalenie nieważności czynności prawnej, pozwanymi winny być obie strony tej czynności, z uwagi na występujące po ich stronie współuczestnictwo konieczne, wynikające z istoty stosunku prawnego ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2010 r., VIACa, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1969 r., III CZP 65/69, OSNCP 1970/2/28, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 września 1992 r., I ACr 186/92), OSA 1993/1/8). Powód jest w tym stosunku osobą trzecią, a w takiej sytuacji winien pozwać wszystkich kontrahentów umowy. W uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 8 października 1999 r., sygn.. II CKN 490/98 Sąd Najwyższy wskazał, że taka konieczność pozwania wszystkich kontrahentów umowy jest oczywista. Ta oczywistość zaś wynika z faktu, że wynik procesu musi odnieść bezpośredni skutek w stosunku do wszystkich uczestników czynności.

Skoro więc powód pozwał jedynie jedną ze stron umowy sprzedaży z dnia 30 września 2016 r. tj. E. M. (uprzednio K.) będącej sprzedawcą, a zaniechał pozwania drugiej strony umowy tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (nabywcy nieruchomości), to tym samym w przedmiotowej sprawie zaistniały braki w zakresie legitymacji, to także powoduje konieczność oddalenia powództwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił powództwo o czym orzekł w pkt 1. wyroku.

O kosztach procesu, Sąd orzekł w pkt 2 wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 10.817,00 zł Na kwotę tą złożyła się kwota 10.800,00 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego (na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 roku, w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia pozwu), oraz kwota 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności nadzwyczajne uzasadniające odstąpienie od obciążania powoda kosztami postępowania zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Sędzia del. Agnieszka Onichimowska