Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 5 marca 2025 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący sędzia Marcin Polit

Protokolant sekretarz sądowy Zuzanna Kurek

po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2025 roku w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. T.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę i ustalenie

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda Ł. T. kwotę 163 779,42 zł (sto sześćdziesiąt trzy tysiące siedemset siedemdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści dwa grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

1.  od kwoty 132 437 (sto trzydzieści dwa tysiące czterysta trzydzieści siedem) złotych od dnia 3 listopada 2018 roku do dnia zapłaty,

2.  od kwoty 31 342,42 zł (trzydzieści jeden tysięcy trzysta czterdzieści dwa złote i czterdzieści dwa grosze) od dnia 22 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda Ł. T. kwotę 9 739,42 zł (dziewięć tysięcy siedemset trzydzieści dziewięć złotych i czterdzieści dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  nakazuje pobranie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych:

1.  od powoda Ł. T. kwoty 6 236 (sześć tysięcy dwieście trzydzieści sześć) złotych,

2.  od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 7 808,08 zł (siedem tysięcy osiemset osiem złotych i osiem groszy).

Sygn. akt I C 967/22

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 3 lipca 2019 roku (data prezentaty – k. 3) powód Ł. T. zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. (dalej: (...) S.A.) na rzecz powoda:

I.  kwoty 247 000 zł tytułem zadośćuczynienia, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 listopada 2018 roku do dnia zapłaty;

II.  kwoty 38 398,80 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

⚫

co do kwoty 6 030 zł od dnia 3 listopada 2018 roku do dnia zapłaty;

⚫

co do kwoty 29 788,21 zł od dnia 18 lutego 2019 roku do dnia zapłaty;

⚫

co do kwoty 2 580,59 zł od dnia następnego po dniu doręczenia pozwu pozwanej do dnia zapłaty,

III.  kwoty 9 355 zł tytułem utraconych dochodów, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 listopada 2018 roku do dnia zapłaty.

Nadto wniósł o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za ewentualną szkodę mogącą się ujawnić u powoda Ł. T. na skutek wypadku z dnia 13 lutego 2017 roku w przyszłości, a także o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (pozew – kk. 3-4).

W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 22 grudnia 2020 roku (data stempla pocztowego – k. 543) pozwany (...) S.A. wniósł o oddalenie powództwa w całości, obciążenie powoda kosztami procesu i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pozwany wskazał, że:



wypłacona dobrowolnie powodowi kwota tytułem zadośćuczynienia odpowiada skutkom wypadku, a żądana kwota 247 00 zł jest rażąco zawyżona



wysokość kosztów leczenia nie została wykazana i udowodniona – przedstawione dowody nie wskazują, by koszty te były celowe i uzasadnione, albowiem powód nie korzystał z leczenia w ramach NFZ i nie wyjaśnił, z jakich przyczyn;



wypłacone powodowi odszkodowanie rekompensuje faktycznie poniesioną stratę z tytułu dojazdów do placówek medycznych;



z pozwu wynika, że powód nie poniósł żadnych kosztów opieki;



powód nie przedstawił stosownych dokumentów w zakresie utraconych dochodów; jednocześnie pozwany zastrzegł możliwości zweryfikowania swojego stanowiska po doręczeniu stosownej dokumentacji;



orzekanie o odpowiedzialności na przyszłość jest bezcelowe (odpowiedź na pozew – kk. 515-518).

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 13 lutego 2017 roku (...) Ł. T., policjant Wydziału Ruchu Drogowego (...) wraz z innym funkcjonariuszem pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym, oznakowanym. Około godz. 17:30 przy al. (...), na wysokości posesji nr (...) w W., Ł. T. wykonywał statyczną kontrolę prędkości pojazdów przy użyciu ręcznego przyrządu pomiarowego. Około godz. 17:45 Ł. T. dokonał pomiaru prędkości samochodu osobowego jadącego z nadmierną prędkością, w celu zatrzymania pojazdu wszedł na środkowy pas ruchu i za pomocą tarczy służbowej, służącej do zatrzymywania pojazdów, wydał kierującemu polecenie do zatrzymania się. Kierujący samochodem zwolnił i zatrzymał się na jezdni. Wówczas nagle nadjechał motocykl, który ominął zatrzymany samochód po jego prawej stronie i wjechał w Ł. T. stojącego na linii rozdzielającej prawy pas jezdni od środkowego. Na skutek silnego uderzenia Ł. T. został odrzucony na odległości kilku metrów i upadł na jezdnię, motocyklista również przewrócił się na drogę (notatka o zdarzeniu drogowym – k. 36; protokół powypadkowy – kk. 37-40; zeznania powoda – protokół kk. 645-645v.). Kierujący motocyklem K. M. objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. w ramach ważnego obowiązkowego ubezpieczenia OC (okoliczność bezsporna). Na skutek wypadku zostało wszczęte dochodzenie w sprawie o przestępstwo określone w art. 177§1 k.k. Prokuratura Rejonowa W.-W. w W. skierowała akt oskarżenia przeciwko K. M. – kierującemu motocyklem marki H. (...) o poj. 125 cm ^{( 3)}. Sprawa toczyła się w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Woli w W. pod sygn. IV K 442/18 (postanowienie o podjęciu zawieszonego dochodzenia – k. 41).

Bezpośrednio po wypadku Ł. T. został przewieziony karetką przez Zespół (...) do Szpitala (...). Po wstępnej diagnostyce i badaniu w SOR przez chirurga ogólnego, został przewieziony do Katedry i Kliniki (...) Wydziału Lekarskiego (...) ( (...)). U pacjenta rozpoznano powierzchniowy uraz głowy – stłuczenia mózgoczaszki, złamania uda lewego, otwartego złamania II stopnia podudzia prawego, z częściowym uszkodzeniem nerwu strzałkowego prawego (karta informacyjna SOR – kk. 61-63; wynik TK – k. 64; karta medycznych czynności ratunkowych – k. 73; opinia biegłego – k. 692).

W dniu 15 lutego 2017 roku przeprowadzono zabieg otwartej repozycji i stabilizacji wewnętrznej złamania z użyciem gwoździa blokowanego stalowego podudzia prawego oraz otwartą repozycję i stabilizację wewnętrzną złamania z użyciem gwoździa blokowanego stalowego na udo lewe. Pacjent wymagał też przetoczenia dwóch jednostek krwi (koncentratu krwinek czerwonych).

W dniu 17 lutego 2017 roku u pacjenta stwierdzono znaczny obrzęk stopy prawej oraz osłabienie funkcji nerwu strzałkowego prawego. Konsultacja neurologiczna potwierdziła rozpoznanie częściowego uszkodzenia nerwu. Wdrożono rehabilitację – ćwiczenia czynne i bierne stopy prawej.

W dniu 27 lutego 2017 roku Ł. T. wypisano do domu z zaleceniem codziennej zmiany opatrunków na operowanej kończynie, ćwiczenia stawów biodrowych, kolanowych i skokowych w łóżku, całkowitego zakazu wstawania (dozwolone siadanie i poruszanie się na wózku inwalidzkim), zakładania ortezy na noc i spanie w niej, wykonania badania (...) nerwu strzałkowego w trybie planowym, kontroli w Ambulatorium Kliniki w dniu 10 kwietnia 2017 roku celem usunięcia szwów skórnych, wykonania badania RTG w celu podjęcia decyzji o pionizacji pacjenta, stałej kontroli u lekarza POZ z kontynuacją leczenia przeciwtężcowego zgodnie z kalendarzem szczepień, przyjmowania opisanych leków. Wydano skierowania do poradni ortopedycznej, neurologicznej i rehabilitacyjnej, wystawiono zwolnienie lekarskie od pracy do dnia 10 kwietnia 2017 roku (historia choroby – k. 65; opis zabiegu operacyjnego – k. 67; zgoda na operację – k. 70; zgoda na znieczulenie – k. 86; karta przetoczenia krwi – kk. 112-113; karta informacyjna – kk. 130-131; opinia biegłego – k. 692).

Ł. T. w dniu 10 kwietnia 2017 roku odbył wizytę kontrolną, w ramach której zlecono pionizację i stopniowe chodzenie przy balkoniku, a do kwietnia 2018 roku przy pomocy kul łokciowych (opinia biegłego – k. 693).

W dniu 24 maja 2017 roku Ł. T. został przyjęty planowo do Szpitala (...) w W. w celu dynamizacji zespoleń, który to zabieg wykonano w dniu 25 maja 2017 roku. Przy wypisie 26 maja 2017 roku zalecono poszkodowanemu częściowe obciążanie kończyny – chodzenie o balkoniku, ćwiczenia kończyn dolnych w odciążeniu, bez forsowania, przyjmowanie opisanych leków, codzienną toaletę rany, kontrolę w ambulatorium ortopedyczno-urazowym celem zdjęcia szwów, planowe wykonanie badania USG stawu kolanowego lewego (karta informacyjna – kk. 143-144; historia choroby – kk. 145-147; zgoda na hospitalizację – k. 149; obserwacje lekarskie – k. 152; zgoda na operację – k. 153; protokół zabiegu – k. 173; opinia biegłego – k. 693).

Ł. T. wykonał prywatne badanie USG (za które zapłacił 150 zł) w dniu 31 maja 2017 roku, a następnie w dniu 1 czerwca 2017 roku został przyjęty do (...) Szpitala (...) w W., gdzie odbył konsultacje u specjalisty ortopedy-traumatologa – wykonano badania, zlecono dalsze badania oraz rehabilitację (dokumentacja medyczna – k. 177, kk. 240-241; faktura VAT za badanie USG – k. 405; opinia biegłego – k. 677).

Ł. T. w dniach 6-27 czerwca oraz 4-24 lipca 2017 roku przebywał w (...) Szpitalu (...) celem leczenia usprawniającego, z uwagi na stan niedowładu kończyn dolnych. Na skutek tych cykli usprawniających (nauki chodzenia, pionizacji) osiągnięto poprawę ogólnej sprawności i redukcję zespołu bólowego kończyn dolnych. Poszkodowanego wypisano z zaleceniami kontynuacji ćwiczeń, kontroli i dalszego leczenia w poradni ortopedycznej, stosowania leków, elewacji kończyn, poruszania się za pomocą dwóch kul łokciowych odciążając prawą kończynę dolną (karta informacyjna – kk. 178-179; opinia biegłego – k. 678, k. 693).

W dniach od 28 sierpnia do 19 sierpnia 2017 roku oraz od dnia 9 do 27 października 2017 roku Ł. T. przebywał ponownie w (...) Szpitalu (...) celem kontynuowania rehabilitacji – z uwagi na upośledzoną funkcję chodu i opóźniony zrost kostny w kończynach dolnych (karta informacyjna – kk. 189-190).

W dniach 11-22 grudnia 2017 roku Ł. T. odbywał zabiegi w trybie niestacjonarnym w (...) Szpitalu (...) (karta zabiegów fizjoterapeutycznych – k. 191).

W dniu 12 lutego 2018 roku Ł. T. został przyjęty na Oddział (...) Szpitala (...) celem leczenia usprawniającego. W dniu 20 lutego 2018 roku przeniesiono pacjenta do (...) Publicznego Szpitala (...). G. (...). Zastosowano fizykoterapię i kinezyterapię. W szpitalu tym pacjent przebywał do dnia 14 marca 2018 roku, z zaleceniem dalszych ćwiczeń, dalszej opieki lekarza POZ i przyjmowania leków (karta informacyjna – kk. 192-193; karta informacyjna – kk. 194-195; skierowanie do szpitala – kk. 198-199; karta przyjęcia – kk. 196-197; historia choroby – kk. 204-205; przebieg hospitalizacji – kk. 206-209).

Celem ponownego leczenia usprawniającego Ł. T. ponownie przebywał w (...) Szpitalu (...) od dnia 23 kwietnia do 15 maja 2018 roku. W trakcie hospitalizacji w dniu 10 maja 2018 roku na podstawie badania (...) stwierdzono brak odpowiedzi we włóknach czuciowych nerwu strzałkowego powierzchniowego po stronie prawej. Pozostałe parametry przewodzenia oceniono jako prawidłowe. Zalecono badanie EEG i dalszą okresową rehabilitację, kontynuację ćwiczeń w domu, dalszej kontroli i leczenia w poradniach rehabilitacji i ortopedycznej (karta informacyjna – kk. 238-239).

W dniu 18 marca 2019 roku w ramach wizyty w poradni rehabilitacji w szpitalu (...) w W., wystawiono Ł. T. skierowanie do poradni neurologicznej z uwagi na dolegliwości bólowe, zaburzenia czucia, osłabienie siły (skierowanie – k. 312).

W dniach 18-23 kwietnia 2019 roku Ł. T. był hospitalizowany w Szpitalu (...). A. G. (1) (...) w O. celem usunięcia zespolenia wewnętrznego z uda lewego i podudzia prawego. Pacjenta wypisano z zaleceniem utrzymywania operowanej kończyny uniesionej, oszczędzającego trybu życia, dalszego przyjmowania leków, kontroli ortopedycznej ze zdjęciem szwów oraz kontroli pooperacyjnej w 8. tygodniu po operacji. Zwolnienie lekarskie wystawiono do dnia 9 maja 2019 roku. Z uwagi na dolegliwości bólowe, obrzęk kończyn dolnych, zmiany w obrębie lewego stawu kolanowego po zabiegu, zwolnienie lekarskie następnie przedłużono do dnia 7 czerwca 2019 roku (karta informacyjna – kk. 313-315; karta przyjęcia pacjenta – k. 316; historia choroby – k. 313; przebieg hospitalizacji – kk. 325-327; wypis pacjenta – k. 328).

W dniu 25 kwietnia 2019 roku w ramach wizyty w szpitalu (...) w W. wystawiono Ł. T. skierowanie na badania do pracowni rezonansu magnetycznego celem badania MR kręgosłupa szyjnego, USG naczyń m. D. (szyjne i kręgowe, z uwagi na przemijające mózgowe napady niedokrwienne) oraz do pracowni elektromiografii (skierowania – k. 359, k. 361, k. 362; historia zdrowia i choroby – k. 568).

W dniu 6 maja 2019 roku Ł. T. odbył wizytę kontrolną w (...) Szpitalu (...) w W. u specjalisty rehabilitacji medycznej – stan po usunięciu zespolenia, poruszający się przy pomocy dwóch kul; ustalono, iż po konsultacji u ortopedy w dniu 7 maja zostanie uzgodniony możliwy termin rozpoczęcia rehabilitacji. Kolejna wizyta kontrolna odbyła się w dniu 24 maja 2019 roku, w ramach której oceniono stan pacjenta (m.in. dalsze dolegliwości bólowe, rozpoznanie krwiaka, niewielkie utykanie, choć pacjent porusza się już bez kul, zaburzenia czucia) oraz zmodyfikowano program rehabilitacji (zaświadczenia – k. 367, k. 368).

W dniach 27-28 maja 2019 roku Ł. T. odbywał zabiegi rehabilitacyjne w Zakładzie (...) w W. (potwierdzenie wykonanych zabiegów terapeutycznych – kk. 369).

W dniu 6 czerwca 2019 roku wykonano badanie USG stawów – stwierdzono m.in. zaburzenie struktury i wzmożone unaczynienie części bocznej przyczepu ścięgna mięśnia czworogłowego do rzepki, poza tym bez większych zmian/bez cech patologii (opis badania – k. 379).

Rehabilitacja domowa po operacji wykonanej w dniu 15 lutego 2017 roku i wypisie ze szpitala w dniu 27 lutego 2017 roku trwała 7 miesięcy. Systematycznie do miejsca zamieszkania Ł. T. przychodził rehabilitant. Ze względu na utrudniony zrost kostny pionizacja była możliwa dopiero w 5. miesiącu po wypadku. Drugi etap rehabilitacji opierał się o większej aktywności własnej pacjenta. Dopiero w marcu 2018 roku pacjent rozpoczął etap nauki chodu z pełnym obciążaniem kończyn dolnych, ćwiczenia równoważne, ćwiczenia czucia głębokiego, a kolejny etap polegał na ogólnym wzmocnieniu, pozbyciu się bólu, nauki poprawnego wzorca chodu, szybkiego poruszania się (zaświadczenie o korzystaniu z usług rehabilitacyjnych – k. 308).

U Ł. T. występowały również silne bóle kręgosłupa – długotrwałe unieruchomienie doprowadziło do zaburzenia biomechaniki kręgosłupa, czego skutkiem była jego duża bolesność. W dniu 28 stycznia 2019 wykonano badanie TK odcinka lędźwiowego, które wykazało m.in. pojedyncze niewielkie guzki S., zmiany przeciążeniowe w stawach międzywyrostkowych, widoczne przepukliny dyskowe tylne. W ramach badania RTG z dnia 24 czerwca 2022 roku stwierdzono: lordozę szyjną spłyconą, obniżenie wysokości krążka międzykręgowego C5/C6, zmiany zwyrodnieniowe w stawach międzykręgowych (zaświadczenie o rehabilitacji – k. 308; wynik badania TK z 28.01.2019 – k. 311; historia zdrowia i choroby – kk. 611-612; wynik badania RTG z 24.06.2022 – k. 609).

Na skutek wypadku i fizycznych cierpień Ł. T. doznał również cierpienia na tle psychicznym (nadmierny lęk, zaburzenia snu, obniżenie nastroju) i w dniu 6 lipca 2017 roku Ł. T. zarejestrował się w (...) Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej W.-B.. Następnie odbywał psychoterapię. Odbył także konsultację o lekarza psychiatry, w ramach której rozpoznano u niego PTSD (zaburzenie stresowe pourazowe). Następnie został zakwalifikowany do programu (...) (terapii stresu pourazowego dla uczestników wypadków) i od dnia 29 listopada 2017 roku odbył 10 sesji terapeutycznych w ramach 3-miesięcznego leczenia, jednocześnie kontynuując leczenie psychologiczne, psychoterapeutyczne i psychiatryczne, które przynosi pozytywne efekty (historia choroby – kk. 180-188; zaświadczenie o ukończeniu programu (...) wraz z dokumentacją z jego przebiegu – kk. 266-304; opinia biegłego psychiatry – k. 744-745; zeznania powoda – protokół k. 649).

Ł. T. doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu:

­

w zakresie złamania uda lewego – w wymiarze 15%,

­

w zakresie złamania podudzia prawego – w wymiarze 20% (w tym 5% z tytułu uszkodzenia nerwu strzałkowego),

łącznie 35% trwałego uszczerbku na zdrowiu (opinia biegłego ortopedy/traumatologa – k. 697; opinia uzupełniająca – kk. 789-790). Uszczerbek na zdrowiu w związku z neurologicznymi konsekwencjami wypadku ustalono natomiast na 10% (opinie uzupełniające biegłego z zakresu neurologii – kk. 800-801, k. 828) Z kolei długotrwały uszczerbek na zdrowiu psychicznym z uwagi na wystąpienie zaburzenia stresowego pourazowego w wyniku wypadku wynosi 8% (opinia biegłego psychiatry – k. 746).

Ł. T. poniósł koszty leczenia w kwotach:

­

1 450 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 400);

­

750 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 400);

­

1 200 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 401);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 401);

­

400 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 402);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 402);

­

500 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 403);

­

500 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 403);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 404);

­

180 zł – z tytułu badania nerwu strzałkowego (faktura – k. 405);

­

150 zł – z tytułu badania USG (faktura – k. 405) – przy czym zostało ono wykonane tuż przed przyjęciem do szpitala w dniu 1 czerwca 2017 roku i odbyciem konsultacji u specjalisty;

­

37 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 406);

­

227,97 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 407);

­

179,52 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 408);

­

122,97 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 409);

­

18,76 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 410);

­

19,99 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 411);

­

18,76 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 412);

­

24,38 zł – z tytułu udostępnienia dokumentacji medycznej (faktura – k. 413);

­

150 zł – z tytułu konsultacji ortopedycznej (faktura – k. 414);

­

90,98 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 415);

­

55,30 zł – z tytułu uzyskania kopii dokumentacji medycznej,

łącznie stanowi to kwotę 6 975,63 zł, przy czym po odjęciu kwoty 150 zł z tytułu badania USG – kwotę 6 825,63 zł (faktura – k. 416; ponadto: opinia biegłego z zakresu ortopedii/traumatologii – k. 694; uzupełniająca opinia biegłego z zakresu ortopedii/traumatologii – k. 787; uzupełniająca opinia biegłego z zakresu neurologa – k. 801).

W okresie po wypadku z dnia 13 lutego 2017 roku wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad Ł. T.:

­

w dniach 13-27.02.2017 (14 dni) – 1h dziennie, łącznie 14h,

­

w dniach 28.02-10.04.2017 (41 dni) – 6h dziennie, łącznie 246h,

­

w dniach 11.04-24.05.2017 (43 dni) – 4h dziennie, łącznie 172h,

­

w dniach 25-26.05.2017 (2 dni) – 1h dziennie, łącznie 2h,

­

w dniach 27.05-6.06.2017 (10 dni) – 4h dziennie, łącznie 40h,

­

w dniach 7.06-30.06.2017 (23 dni) – 3h dziennie, łącznie 69 h,

­

w dniach 1.07-31.09.2017 (61 dni) – 2h dziennie, łącznie 122h,

­

w dniach 1.09-31.12.2017 (121 dni) – 1h dziennie, łącznie 121h,

­

w dniach 1.01-6.06.2019 (191 dni, tj. ok. 26 tygodni) – 2h tygodniowo, łącznie 52h.

Łącznie stanowi to 638h koniecznej opieki, co przekłada się – przy zastosowaniu stawki 10 zł/h – na kwotę 6 380 zł kosztów opieki (opinia biegłego – kk. 695-696).

W związku z wypadkiem Ł. T. oraz jego osoby najbliższe (ojciec A. T., który przyjeżdżał i dowoził żonę Z. T. do szpitala w celu odwiedzin, a następnie dowoził syna na wizyty lekarskie i rehabilitację, E. O. – znajoma Ł. T. z pracy, która również dowoziła Z. T. do szpitala oraz samego Ł. T. na wizyty lekarskie i rehabilitację) pokonały łącznie w ramach przejazdów samochodami dystans 19 894 km w latach 2017-2018 oraz 1 927 km w 2019 roku (oświadczenie E. O. – k. 424 zeznania świadek E. O. – protokół kk. 643-644; zestawienie dojazdów za lata 2017-2019 – kk. 420-422; zestawienie dojazdów za rok 2019 – k. 418).

Łącznie z tytułu umowy o pracę w ramach zatrudnienia w Komendzie (...) w 2016 roku Ł. T. osiągnął dochód w wysokości (...) zł, zaś w roku 2017 – (...) zł (zaświadczenie (...) k. 441; zeznanie podatkowe PIT za 2017 roku – kk. 472-475). Nadto z tytułu wszelkich nagród uznaniowych oraz rekompensat (z tytułu dodatku służbowego lub funkcyjnego, dodatku stołecznego) za służbę w 2016 roku otrzymał łącznie kwotę (...) zł, zaś w 2017 roku – (...) zł, co daje różnicę w wysokości (...)zł (kartoteka podatkowa – kk. 468-471; zeznania świadek A. G. (2) – protokół kk. 644-644v.).

Wnioskiem z dnia 3 października 2018 roku o likwidację szkody na osobie, Ł. T. reprezentowany przez firmę ubezpieczeniową, wniósł o wypłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 500 000 zł, zwrotu kosztów leczenia w wysokości 9 360,99 zł oraz zwrotu utraconych dochodów. Na skutek wniosku decyzją z dnia 29 października 2018 roku (...) S.A. ustalił bezsporną wysokość świadczenia na kwotę 5 000 zł (wniosek o likwidację szkody – kk. 42-44; decyzja z 29.10.2018 – kk. 46-47).

Decyzją z dnia 19 grudnia 2018 roku (...) S.A. przyznał Ł. T. kwoty:



53 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę,



4 287,20 zł tytułem kompensaty za koszty dojazdów i parkingów,



2 465,17 zł tytułem kompensaty kosztów leczenia,

­

83,60 zł tytułem kompensaty kosztów pozyskania dokumentacji (decyzja z 19.12.2018 – k. 49).

Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2019 roku o ponowne rozpoznanie sprawy Ł. T. wniósł o:



wypłatę kwoty 447 000 zł tytułem dalszej części zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,



zwrot dalszej części kosztów leczenia w wysokości 46 902,86 zł,



zwrot utraconych dochodów,



ponowne powołanie komisji lekarskiej celem weryfikacji poprzednich ustaleń w tym zakresie (wniosek – kk. 51-59).

W odpowiedzi z dnia 19 lutego 2019 roku (...) S.A. oświadczył, że nie znajduje podstaw do zmiany dotychczas podjętego stanowiska (pismo z 19.02.2019 – kk. 59-60).

Ł. T. w dniu wypadku miał (...) lat. Przed wypadkiem był silnym, zdrowym człowiekiem, przejawiającym dużą aktywność na polu zawodowym i prywatnym. Pracował jako policjant w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy (...), był na najwyższym stopniu podoficerskim w Policji ((...), podjął również studia prawnicze. Nadto był profesjonalnym kierowcą wyścigowym, członkiem (...) Związku (...), brał udział w Wyścigowych Samochodowych Mistrzostwach Polski. Hobbystycznie uprawiał także snowboard. Na skutek wypadku Ł. T. musiał zmienić pracę, gdyż nie był w stanie wykonywać obowiązków, jakie wykonywał przed wypadkiem. Podjął pracę w Ośrodku Szkolenia Kierowców w L., prowadząc tam szkolenia. Obecnie może podejmować lekkie aktywności fizyczne (np. bieganie), w ograniczonym zakresie jeździ również samochodem, choć z pewnością nie realizuje aktywności sportowych z taką intensywnością, jaką realizował przed wypadkiem.

Wskutek doznanych urazów, czas rekonwalescencji Ł. T. był niezwykle trudny – przez długi czas (ok. 2 miesięcy) był praktycznie osobą leżącą, nie mogącą samodzielnie się poruszać, zaspokajać potrzeb fizjologicznych i higienicznych. Przez pół roku poruszał się na wózku inwalidzkim, a w kolejnych miesiącach, aż do kwietnia 2018 roku przy wsparciu kul łokciowych. Wymagał intensywnej opieki i pomocy osób trzecich, którą w dużej mierze wykonywała jego matka (która opiekowała się synem w szpitalu, gdyż opieka ze strony pielęgniarek nie była wystarczająca, a następnie w domu), ojciec (m.in. w zakresie dojazdów do szpitala, na wizyty lekarskie i rehabilitację) oraz przyjaciółka M. S. (opiekując się nim w szpitalu). Przez cały ten okres towarzyszyły mu silne dolegliwości bólowe (leki przeciwbólowe często nie powodowały całkowitego uśmierzenia bólu), cierpienie związane z długotrwałym procesem zrastania kości, wielokrotnymi wizytami lekarskimi i hospitalizacją, ponowną nauką chodzenia itp.

Obecny stan zdrowia Ł. T. jest dobry. Uzyskano pełny zrost złamań z dobrą ruchomością dużych stawów kończyn dolnych. Rokowania należy określić jako dobre – również z neurologicznego punktu widzenia, zaś niewielkie zaburzenia czucia (w efekcie częściowego uszkodzenia nerwu strzałkowego prawego) nie powodują istotnej dysfunkcji w zakresie codziennego funkcjonowania, a uraz mózgoczaszki nie spowodował następstw neurologicznych (kopia licencji kierowcy – kk. 390-395; oświadczenie Z. T. – k. 417; oświadczenie A. T. – k. 423; rozkazy personalne – kk. 425-432; karty opisu stanowiska pracy – kk. 433-443; zeznania świadek Z. T. – protokół kk. 558v.-559v.; zeznania świadek M. S. – protokół kk. 640-643; zeznania powoda – protokół kk. 644v.-650; opinia biegłego ortopedy – kk. 693-694; opinia biegłego neurologa – k. 721).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a Sąd nie znalazł podstaw, aby powziąć wątpliwość wobec ich prawdziwości.

Celem uzyskania wiadomości specjalnych – ustalenia zakresu obrażeń ciała powoda, zakresu leczenia i rehabilitacji, intensywności dolegliwości po wypadku, długości koniecznej opieki osób trzecich – Sąd oparł się na opiniach instytutu medycznego, sporządzonych przez biegłych z zakresu:

­

chirurgii, ortopedii i traumatologii dr n. med. J. D.,

­

neurologii dr n. med. E. K.,

­

psychiatrii lek. A. S..

Ww. opinie należało uznać niemal w całości za prawidłowe, z tym tylko zastrzeżeniem, że Sąd w niewielkim zakresie nie podzielił ustaleń biegłego dr n. med. J. D. dotyczących wymiaru koniecznej opieki. Biegły ustalił, że nie było konieczności sprawowania opieki przez osoby trzecie w dniach 13-27.02.2017 oraz 25-26.05.2017, albowiem powód wówczas przebywał w szpitalu i miał zapewnioną całodobową opiekę. Nie można się z tym zgodzić. Powód był wówczas unieruchomiony, leżący, wymagający wzmożonej opieki, która – jak należy przyjąć zgodnie z doświadczeniem życiowym oraz na podstawie zeznań świadków Z. T. i M. S. – ze strony pielęgniarek nie była wystarczająca. Powodowi w tych dniach musiały pomagać osoby bliskie: matka Z. T. czy przyjaciółka M. S. i oczywistym jest, że w takim stanie, w jakim się znajdował powód, trudno byłoby funkcjonować bez pomocy tych osób. Sąd uznał za uzasadnione, iż konieczna była opieka w wymiarze 1h dziennie w tych okresach.

Nadto w zakresie oceny zasadności poniesionych przez powoda kosztów wynikających z przedłożonych faktur (kk. 400-415) Sąd oparł się na opinii biegłego chirurgii, ortopedii i traumatologii dr n. med. J. D., a także uzupełniającej opinii biegłego z zakresu neurologii dr n. med. E. K..

Sąd uznał za wystarczająco wiarygodne zestawienia wydatków poniesionych przez osoby bliskie powodowi w związku z wszelkimi dojazdami związanymi z leczeniem powoda (kk. 420-422; k. 418). Oczywistym jest, że w przypadku złamania obu nóg i w konsekwencji długotrwałej i wymagającej opieki, konieczne były wielokrotne dojazdy do szpitala rodziców powoda celem odwiedzin, a następnie dowożenie powoda (przez rodziców, a także znajomą powoda z pracy E. O.) na wizyty lekarskie i rehabilitację.

Zeznania powoda, a także wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne i stanowiące cenne uzupełnienie okoliczności faktycznych wynikających z dokumentów. Sąd pominął dowód z zeznań świadka A. T. (ojca powoda), uznając go jako niepotrzebny i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, albowiem dopuszczone już dowody z zeznań opisanych świadków były wystarczające do ustalenia faktów mających dla sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.).

Sąd nie uwzględnił pozostałych, niewymienionych dokumentów przedłożonych do akt sprawy, uznając je jako nieprzydatne w świetle rozstrzygnięcia – w szczególności tyczy się to dokumentacji medycznej oraz faktur dotyczących leczenia od września 2019 roku i lat następnych (kk. 569-638, kk. 863-909), jako że okres ten nie został objęty podstawą faktyczną pozwu i powód nie wywodził z tego tytułu dalszych roszczeń odszkodowawczych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Roszczenie powoda o zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy zakwalifikować jako żądanie oparte na art. 445§1 k.c. i art. 448§1 k.c., zaś roszczenie o odszkodowanie – na art. 444§1 k.c.

Zgodnie z art. 445§1 k.c., w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda polega na odczuwaniu cierpienia fizycznego (bólu i innych dolegliwości) i psychicznego (ujemnych uczuć przeżywanych w związku z wypadkiem). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpienia osoby poszkodowanej (tak: G. Bieniek w Komentarzu do kodeksu cywilnego, Księga trzecia, Zobowiązania, teza 13 i 14 do art. 445, Warszawa 1999). Ustawa stwierdza jedynie, że sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia. Ze względu na niewymierność krzywdy określenie w konkretnym wypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało Sądowi. Odpowiednia suma w rozumieniu omawianego przepisu nie oznacza jednak sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania Sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć w danym przypadku znaczenie.

Z kolei zgodnie z art. 444§1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Zgodnie zaś z art. 448§1 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.

Na skutek zdarzenia drogowego z dnia 13 lutego 2017 roku powód doznał znacznych obrażeń ciała, które następnie skutkowały cierpieniem fizycznym i psychicznym. Należy wskazać, że pozwany co do zasady uznał swoją odpowiedzialność, jako ubezpieczyciel z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właściciela pojazdu mechanicznego, którym kierował sprawca zdarzenia. Tym samym legitymacja bierna pozwanego opiera się na art. 822§1 i nast. k.c. i nie budziła wątpliwości Sądu. Stosownie zaś do art. 805 k.c. świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego. Wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona zgodnie z regułami określonymi w art. 363 i 361 k.c., przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek zawartych w art. 444 i 445 k.c. W sytuacji przypisania odpowiedzialności wskazanemu ubezpieczycielowi jest on zobowiązany stosownie do treści art. 361 k.c. do pełnego naprawienia szkody poniesionej przez powoda.

Biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego nie budziły wątpliwości Sądu okoliczności dotyczące sprawstwa wypadku, a przede wszystkim tego, że pojazd, którym kierował sprawca wypadku, objęty był polisą OC wystawioną przez (...) S.A. Jak wykazało postępowanie dowodowe, krzywda w postaci rozstroju zdrowia powoda co do zasady również nie budziła wątpliwości – zarówno bowiem na etapie postępowania likwidacyjnego, jak w postępowaniu sądowym, pozwany nie kwestionował co do zasady swojej odpowiedzialności odszkodowawczej za to zdarzenie, albowiem wypłacił on już wcześniej powodowi zadośćuczynienie i odszkodowanie. Powód żądał jednak zrekompensowania swojej krzywdy w większym wymiarze, a także zasądzenia odszkodowania w postaci zwrotu poniesionych kosztów opieki, leczenia, dojazdów i zwrotu utraconego dochodu.

Zgodnie z dorobkiem judykatury określając wysokość zadośćuczynienia Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień psychicznych i fizycznych, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek osoby poszkodowanej, a także ewentualne przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. W razie uszkodzeń ciała pierwszorzędne znaczenie muszą mieć orzeczenia lekarskie co do charakteru doznanych obrażeń, ich rodzaju i czasu leczenia. Zadośćuczynienie powinno uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie
w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 marca 2006 roku, IV CSK 80/05, OSNC 2006/10/175). W orzecznictwie podnosi się uzupełniający charakter zasady umiarkowanego zadośćuczynienia w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej, i wskazuje się, że powołanie się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania go w rozsądnych granicach nie może prowadzić do podważenia jego kompensacyjnej funkcji (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku, III CK 392/04, Lex nr 177203, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00 niepubl. oraz z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Zadośćuczynienie spełnia funkcję łagodzącą za doznaną niewymierną materialnie krzywdę (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 1999 roku, II UKN141/99, Lex nr 151535). Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma znaczenie i to istotne dla określenia wysokości zadośćuczynienia (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1975 roku, II CR 18/75, LEX nr 7669).

Z treści pozwu wynikało, że powód domagał się łącznie 300 000 zł tytułem zadośćuczynienia (247 000 zł na drodze sądowej). Biorąc pod uwagę zakres cierpień powoda, w ocenie Sądu zadośćuczynienie jest uzasadnione w łącznej kwocie 180 000 zł, a skoro pozwany uiścił już 53 000 zł – zasądzeniu na drodze sądowej podlegała kwota 127 000 zł.

Powód na skutek wypadku doznał urazu wielomiejscowego – stłuczenia mózgoczaszki, złamania uda lewego, otwartego złamania II stopnia podudzia prawego powikłanego opóźnionym zrostem o typie stawu rzekomego hipertroficznego z częściowym uszkodzeniem nerwu strzałkowego prawego, uszkodzenia stawu kolanowego oraz stawu skokowego prawego. Ponadto doszło do powstania licznych blizn kończyn dolnych, naruszenia dobrostanu psychicznego, istotnego zaniku mięśni obu kończyn, upośledzenia czynności chodu, a także uszkodzenia kręgosłupa w odcinkach szyjnym i lędźwiowym. To skutkowało koniecznością hospitalizacji – kilkukrotnego pobytu w szpitalu, operacji oraz konsultacji lekarskich, długotrwałej rehabilitacji i rekonwalescencji. Wszystko to niewątpliwie świadczy o znacznym cierpieniu fizycznym, jakiego doznał powód, ale także o cierpieniu psychicznym, z uwagi na które konieczne było również podjęcie leczenia psychologicznego, psychiatrycznego i podjęcie psychoterapii (w tym terapia w ramach programu (...) – terapii stresu pourazowego dla uczestników wypadków). Ponadto Ł. T. musiał zmienić pracę oraz zrezygnować z hobbystycznego uprawiania sportu i udziału w wyścigach samochodowych, gdyż w oczywisty sposób nie mógł realizować ww. aktywności z taką samą intensywnością jak przed wypadkiem. Niewątpliwie więc wypadek w dalszej perspektywie wpłynął na jego życie zawodowe i sytuację majątkową.

W ocenie Sądu jednak łączna kwota 300 000 zł, której się domagał powód od pozwanego tytułem zadośćuczynienia (pozwany zapłacił 53 000 zł, a zatem na drodze sądowej dochodził 247 000 zł) była wygórowana. Mimo wszystko bowiem obecny stan zdrowia Ł. T. jest dobry, uzyskano pełny zrost złamań z dobrą ruchomością dużych stawów kończyn dolnych, zaś niewielkie zaburzenia czucia (w efekcie częściowego uszkodzenia nerwu strzałkowego prawego) nie powodują istotnej dysfunkcji w zakresie codziennego funkcjonowania. Sąd, miarkując przyznawaną wysokość zadośćuczynienia, musiał uznać, że mimo niewątpliwego cierpienia powoda, powód obecnie może biegać i kierować samochodem, w związku z czym wypadek z dnia 13 lutego 2017 roku nie pozostawił na życiu i zdrowiu powoda na tyle trwałych i dostrzegalnych następstw, by taka kwota była w całości zasadna.

Na żądanie z tytułu odszkodowania składały się koszty leczenia (we wnioskowanej kwocie 7 000,01 zł), koszty opieki (w kwocie 17 180 zł), koszty dojazdów (w kwocie 14 218,79 zł) oraz zwrot utraconych dochodów (w kwocie 9 355 zł).

W zakresie żądania zwrotu kosztów leczenia (usług rehabilitacyjnych, kupna leków, konsultacji medycznych, badań i uzyskania dokumentacji medycznej) w łącznie dochodzonej kwocie 7 000,01 zł, Sąd uznał za zasadne zasądzenie kwoty 6 825,63 zł.

Ł. T. poniósł koszty leczenia w kwotach:

­

1 450 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 400);

­

750 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 400);

­

1 200 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 401);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 401);

­

400 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 402);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 402);

­

500 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 403);

­

500 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 403);

­

300 zł – z tytułu usług fizjoterapeutycznych (faktura – k. 404);

­

180 zł – z tytułu badania nerwu strzałkowego (faktura – k. 405);

­

150 zł – z tytułu badania USG (faktura – k. 405) – przy czym zostało ono wykonane tuż przed przyjęciem do szpitala w dniu 1 czerwca 2017 roku i odbyciem konsultacji u specjalisty;

­

37 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 406);

­

227,97 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 407);

­

179,52 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 408);

­

122,97 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 409);

­

18,76 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 410);

­

19,99 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 411);

­

18,76 zł – z tytułu kupna leku (faktura – k. 412);

­

24,38 zł – z tytułu udostępnienia dokumentacji medycznej (faktura – k. 413);

­

150 zł – z tytułu konsultacji ortopedycznej (faktura – k. 414);

­

90,98 zł – z tytułu kupna leków (faktura – k. 415);

­

55,30 zł – z tytułu uzyskania kopii dokumentacji medycznej,

łącznie stanowi to kwotę 6 975,63 zł, przy czym biegły uznał, iż kwota 150 zł z tytułu badania USG (faktura – k. 405) nie była poniesiona celowo, albowiem badanie zostało wykonane tuż przed tym, jak powód odbył konsultacje u specjalisty w dniu 1 czerwca 2017 roku, w ramach których takie samo świadczenie powinien był uzyskać (o ile byłoby to konieczne) – tak też uznał biegły w ramach uzupełniającej opinii (k. 787) i Sąd ustalenie to przyjmuje. Nadto należy nadmienić, że brak jest w aktach faktury nr (...), o której również mowa była w pozwie. W pozostałym zakresie, po myśli ustaleń biegłych uznających zasadność poniesienia kosztów wynikających z przedłożonych faktur (kk. 400-416) w łącznej kwocie 6 825,63 zł, należało to żądanie uwzględnić. Jedynie co do faktury na kwotę 227,39 zł (k. 407) należy poczynić uwagę, iż biegły z zakresu ortopedii zakwestionował celowość poniesienia tego wydatku z uwagi na to, że działanie wskazanego w fakturze preparatu (...) nie zostało udowodnione (k. 694). Pozostaje on jednak w obrocie na terenie Polski, a jego użycie bezspornie wiąże się z doznanymi przez powoda urazami i chęcią powrotu do normalnego funkcjonowania. Z tych powodów Sąd nie podzielił stwierdzeń biegłego.

W okresie po wypadku z dnia 13 lutego 2017 roku wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad Ł. T.:

­

w dniach 13-27.02.2017 (14 dni) – 1h dziennie, łącznie 14h,

­

w dniach 28.02-10.04.2017 (41 dni) – 6h dziennie, łącznie 246h,

­

w dniach 11.04-24.05.2017 (43 dni) – 4h dziennie, łącznie 172h,

­

w dniach 25-26.05.2017 (2 dni) – 1h dziennie, łącznie 2h,

­

w dniach 27.05-6.06.2017 (10 dni) – 4h dziennie, łącznie 40h,

­

w dniach 7.06-30.06.2017 (23 dni) – 3h dziennie, łącznie 69 h,

­

w dniach 1.07-31.09.2017 (61 dni) – 2h dziennie, łącznie 122h,

­

w dniach 1.09-31.12.2017 (121 dni) – 1h dziennie, łącznie 121h,

­

w dniach 1.01-6.06.2019 (191 dni, tj. ok. 26 tygodni) – 2h tygodniowo, łącznie 52h.

Łącznie stanowi to 638h koniecznej opieki, co przekłada się – przy zastosowaniu stawki 10 zł/h – na kwotę 6 380 zł tytułem przysługującego powodowi zwrotu kosztów opieki. Jak już wskazano wyżej, Sąd nie zgodził się z biegłym jedynie w tym zakresie w którym stwierdził, że nie było konieczności sprawowania opieki przez osoby trzecie w dniach 13-27.02.2017 oraz 25-26.05.2017, skoro powód wówczas przebywał w szpitalu i miał zapewnioną całodobową opiekę. Powód był wówczas unieruchomiony, leżący, wymagający wzmożonej opieki, która – jak należy przyjąć zgodnie z doświadczeniem życiowym oraz na podstawie zeznań świadków Z. T. i M. S. – ze strony pielęgniarek nie była wystarczająca. Powodowi w tych dniach musiały pomagać osoby bliskie: matka Z. T. czy przyjaciółka M. S. i oczywistym jest, że w takim stanie, w jakim się znajdował powód, trudno byłoby funkcjonować bez pomocy tych osób. Sąd uznał więc za uzasadnione, iż konieczna była opieka w wymiarze 1h dziennie w tych okresach.

Po myśli art. 322 k.p.c. należało uwzględnić żądanie zwrotu kosztów dojazdów w kwocie 14 218,79 zł, albowiem przedłożone do akt sprawy, sporządzone prywatnie zestawienia dojazdów nie budziły wątpliwości Sądu w świetle z licznych potrzeb dojazdów w związku z hospitalizacją, wizytami lekarskimi, rehabilitacją itp. Sąd uznał więc za zasadne zasądzenie tych kosztów w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów (19 894 km w latach 2017-2018 oraz 1 927 km, łącznie 21 821 km) oraz stawki za jeden kilometr przebiegu określonej zgodnie z art. 34a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Zgodnie natomiast ze stosowanym odpowiednio §2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy z dnia 25 marca 2002 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 271), koszty używania pojazdów rozlicza się według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż 0,8358 zł (dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm ³). Iloczyn ten wynosi więc 18 237,99 zł (21 821 x 0,8358), a skoro pozwany zrekompensował już koszty dojazdu w kwocie 4 019,20 zł, to należało uwzględnić roszczenie obejmujące brakującą różnicę w kwocie 14 218,79 zł (18 237,99 – 4 019,20 = 14 218,79).

Uwzględnieniu podlegało również w całości żądanie zwrotu utraconego dochodu. Łącznie z tytułu umowy o pracę w ramach zatrudnienia w Komendzie (...) w 2016 roku Ł. T. osiągnął dochód w wysokości (...) zł, zaś w roku 2017 – (...) zł. Nadto z tytułu wszelkich nagród uznaniowych oraz rekompensat (z tytułu dodatku służbowego lub funkcyjnego, dodatku stołecznego) za służbę w 2016 roku otrzymał łącznie kwotę 11 255 zł, zaś w 2017 roku – 1 900 zł, co daje różnicę w wysokości 9 355 zł i taka kwota podlegała zasądzeniu w oparciu o art. 361§2 k.c.

W konsekwencji po zsumowaniu wszystkich ww. kwot przyznanych z tytułu zadośćuczynienia oraz odszkodowania, zasądzeniu podlega łączna kwota 163 779,42 zł (127 000 + 6 825,63 + 6 380 + 14 218,79 + 9 355 = 163 779,42).

W oparciu o zgłoszenie szkody z dnia 3 października 2018 roku zasądzeniu podlegały odsetki od łącznej kwoty 132 437 (tj. od 127 000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 5 437 zł tytułem kosztów leczenia w oparciu o faktury, które dołączono do tego pisma, już wówczas powodując co do wskazanych w nich kwot stan wymagalności roszczenia) od dnia 3 listopada 2018 roku, tj. po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody (w oparciu o art. 817 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 481§1 i 2 k.c.). Z kolei od pozostałej kwoty zasądzonego roszczenia, tj. 31 342,42 zł, odsetki podlegały zasądzeniu od dnia następującego po dniu sporządzenia odpowiedzi na pozew (tj. od dnia 22 grudnia 2020 roku), albowiem brak jest jakiegokolwiek dowodu, by pozostałe roszczenie obejmujące tę ostatecznie zasądzoną kwotę zostały wcześniej zgłoszone ubezpieczycielowi. W konsekwencji w oparciu o art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.c. powództwo w zakresie roszczenia głównego, jak i odsetkowego ponad zasądzone jw. podlegało oddaleniu jako nieudowodnione.

Z kolei jako całkowicie bezzasadne należało uznać żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za skutki wypadku, a to z uwagi na wejście w życie w 2017 roku art. 442 ¹ k.c. Zgodnie z §1 tego przepisu, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia; jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Tym samym brak jest interesu prawnego w dochodzeniu takiego roszczenia, albowiem gdyby zaistniała kolejna szkoda (krzywda) – ujawniłyby się zupełnie nowe dolegliwości zdrowotne, które byłyby skutkiem wypadku – to powód w dalszym ciągu może domagać się na drodze sądowej odszkodowania i zadośćuczynienia, w terminach określonych ww. przepisem.

Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w punktach I-II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (punkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 98§1, §3 k.p.c., i art. 100 k.p.c. Na koszty poniesione przez powoda, który wygrał sprawę w wymiarze 55,6%, złożyły się opłata od pozwu w wysokości 14 738 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości jednej stawki minimalnej zgodnie z wartością przedmiotu sporu w kwocie 10 800 zł (w myśl §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 600 zł (kwit – k. 653) – łącznie 26 155 zł. Koszty poniesione przez pozwanego, który wygrał sprawę w 44,4%, stanowiła kwota 10 817 zł obejmująca odpowiednio wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 10 800 zł (w myśl §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Koszty należne powodowi to kwota 14 542,18 (55,6% x 26 155 zł), natomiast koszty należne pozwanemu to kwota 4 802,75 zł (44,4% x 10 817 zł). Po kompensacie należne powodowi koszty procesu stanowią kwotę 9 739,43 zł (14 542,18 – 4 802,75).

W przedmiocie nakazania pobrania nieuiszczonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Koszty te stanowiły kwoty; 10 493,98 zł, 2 878,63 zł oraz 672,47 zł – łącznie 14 045,08 zł tytułem wynagrodzenia instytutu medycznego za sporządzenie opinii (postanowienia – k. 752, k. 806, k. 843). W myśl ww. wyniku sprawy strona powodowa obowiązana jest pokryć te koszty w kwocie 6 236 zł (44,4% x 14 045,08), zaś strona pozwana w kwocie 7 808,08 zł (55,6% x 14 045,08). Tak też orzeczono jak w punkcie IV sentencji wyroku.