Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

Protokolant: Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa I. O.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

z udziałem interwenienta ubocznego (...) Szpitala Klinicznego (...) w O.

o zapłatę zadośćuczynienia, renty i odszkodowania

1)  oddala powództwo w całości;

2)  odstępuje od obciążania powódki kosztami postępowania;

3)  nieuiszczone koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. akt I C 1214/17

UZASADNIENIE WYROKU

z 1 sierpnia 2025 r. (k. 764)

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie 17.11. 2017 r. (data prezentaty) I. G. wystąpiła przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. (dalej: Ubezpieczyciel) z roszczeniami o:

1.  zasądzenie od pozwanego (...) SA na swoją rzecz kwotę 250.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 10.05.2017 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę;

2.  zasądzenie od pozwanego (...) S.A. na rzecz powódki I. G. tytułem zaległej renty wyrównawczej:

a)  526,85 zł przypadającej za sierpień 2016 r. - płatnej do 5.08.2016 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.08.2016 r. do dnia zapłaty,

b)  559,26 zł przypadającej za wrzesień 2016 r. - płatnej do 5.09.2016 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.09.2016 r. do dnia zapłaty,

c)  526,85 zł przypadającej za październik 2016 r. - płatnej do 5.10.2016 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6 .10. 2016 r. do dnia zapłaty,

d)  598,39 zł przypadającej za listopad 2016 r. - płatnej do 5.11.2016 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.11.2016 r. do dnia zapłaty,

e)  341,10 zł przypadającej za grudzień 2016 r. - płatnej do 5.12.2016 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.12.2016 r. do dnia zapłaty,

f)  241,55 zł przypadającej za styczeń 2017 r. - płatnej do 5.01.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.01.2017 r. do dnia zapłaty,

g)  369,29 zł przypadającej za luty 2017 r. - płatnej do 5.02.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.02.2017 r. do dnia zapłaty,

h)  340,95 zł przypadającej za marzec 2017 r. - płatnej do 5.03.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.03.2017 r. do dnia zapłaty,

i)  496,13 zł przypadającej za kwiecień 2017 r. - płatnej do 5 .04. 2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6 .04. 2017 r. do dnia zapłaty,

j)  460,15 zł przypadającej za maj 2017 r. - płatnej do 5.05.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.05.2017 r. do dnia zapłaty,

k)  496,13 zł przypadającej za czerwiec 2017 r. - płatnej do 5.06.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.06.2017 r. do dnia zapłaty,

l)  460,15 zł przypadającej za lipiec 2017 r.- płatnej do 5.07.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.07.2017 r. do dnia zapłaty

m)  460,15 zł przypadającej za sierpień 2017 r. - płatnej do 5.08.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.08.2017 r. do dnia zapłaty

n)  496,13 zł przypadającej za wrzesień 2017 r. - płatnej do 5.09.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.09.2017 r. do dnia zapłaty

o)  460,15 zł przypadającej za październik 2017 r. - płatnej do 5.10.2017 r. z ustawowymi odsetkami za okres opóźnienia od 6.10.2017 r. do dnia zapłaty;

3.  zasądzenie od pozwanego Ubezpieczyciela na rzecz I. G. 750 zł miesięcznie tytułem renty za zwiększone potrzeby, płatne z góry do 5-go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat, począwszy od 11.05.2017 r.;

4.  zasądzenie od Ubezpieczyciela na rzecz I. G. 13.810,53 zł (słownie: trzynaście tysięcy osiemset dziesięć złotych 53/100) z ustawowymi odsetkami od 11.05.2017 r. tytułem zwrotu kosztów leczenia;

5.  ustalenie odpowiedzialności (...) SA za ewentualne dalsze następstwa błędnego leczenia powódki w (...) Szpitalu (...) na O. w okresie od 22.06. do 24.06.2016 r.

Powódka wnosiła także o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. (pozew k. 4 – 59).

W uzasadnieniu swojego żądania powódka wskazała, że w związku z odczuwanymi bólami i zawrotami głowy, połączonymi z wymiotami i biegunką, dnia 22.06.2016 r. członkowie rodziny zdecydowali się wezwać karetkę pogotowania ratunkowego. Powódka została przetransportowana do (...) Szpitala (...) w O., gdzie na izbie przyjęć zmierzono jej temperaturę ciała i ciśnienie, po czym decyzją lekarza została skierowana na oddział otolaryngologiczny, a wobec pogarszania się jej stanu zdrowia powódka została przetransportowana do (...) Szpitala (...) (...) w W. przy ul. (...). Wbrew początkowej diagnozie u powódki doszło do rozległego udaru niedokrwiennego móżdżku oraz pnia mózgu. Stan pacjentki został określony jako skrajnie ciężki (8 pkt w skali GCS, głęboki niedowład czterokończynowy, zespół H. po lewej stronie), a także podejrzewano wystąpienie zespołu antyfosfolipidowego. W trybie pilnym wykonano zabieg kranietomii podpotylicznej oraz usunięto łuk tylny kręgu C1 z odbarczeniem szczytowo-potylicznym. Rekonwalescencja i rehabilitacja powódki była bolesna i długotrwała, zaś skutki tego zdarzenia są nadal odczuwalne.

Zdaniem powódki winę za skutki schorzenia opisanego powyżej oraz jej obecny stan ponosi personel medyczny Oddziału Otolaryngologii (...) Szpitala (...) w O., którego lekarze zbyt rutynowo podeszli do jej dolegliwości i nie przeprowadzili w odpowiednim czasie specjalistycznych badań, w tym w szczególności badania TK głowy, niezbędnego do wydania właściwej diagnozy. Zbyt długie pozostawanie przy błędnej diagnozie podjętej jedynie po wykonaniu bardzo prostych, podstawowych badań i brak właściwego leczenia spowodowały brak gwałtowny i szybki rozwój właściwego schorzenia, a wówczas mimo wykonanego bez zbędnej zwłoki w (...) (...) w W. zabiegu operacyjnego, pozostały u pokrzywdzonej ujemne następstwa w postaci bólu o znacznym nasileniu i częściowej niepełnosprawności.

Powódka wskazuje, że przed pobytem w szpitalu w O. była bardzo zdrową i aktyną kobietą, jeździła na rowerze, jeździła konno, biegała, chodziła po górach. Ponadto powódka studiowała budownictwo na Uniwersytecie (...)- (...) w O., równocześnie pracując zawodowo jako kreślarz w Przedsiębiorstwie (...) s.c. R. S. i s-ka w O. za wynagrodzeniem (...) zł miesięcznie brutto ((...)zł netto).

Powódka zaznaczała swój młody wiek, dotychczasowy dobry stan zdrowia, rodzaj naruszonego dobra, długi okres leczenia i rehabilitacji, towarzyszący ból o znacznym nasileniu, trwały charakter doznanego udaru niedokrwiennego móżdżku i pnia mózgu, co spowodowało częściowy paraliż powódki, a w konsekwencji konieczność korzystania przy zwykłych czynnościach życiowych w pomocy osób trzecich. Związana z tym diametralna zmiana trybu życia, niekorzystne rokowania co do poprawy stanu zdrowia w przyszłości, utrata możliwości pracy zawodowej, a szczególnie kontynuowania nauki w szkole wyższej w ocenie powódki przemawiały za zasadnością jej roszczeń. W dacie udzielania I. G. świadczeń zdrowotnych w (...) Szpitalu (...) w O., placówka ta była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej w (...) SA – polisa nr (...), który w związku z tym jest zobowiązany do naprawienia wyrządzonej szkody.

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. wniosło o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwany ponadto wniósł o zawiadomienie w trybie art. 84 k.p.c. o toczącym się procesie (...) Szpital (...) (...) w O.. (odpowiedź na pozew k. 70 – 89).

Zdaniem Ubezpieczyciela zakres i rodzaj opieki nad powódką oraz stosowane metody leczenia były zgodne ze standardami medycznymi oraz wiedzą medyczną. Świadczenie medyczne – hospitalizacja, przeprowadzone badania oraz przewiezienie powódki transportem lotniczym do specjalistycznej jednostki, było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w Polsce standardami. Opis przebiegu hospitalizacji nie wskazuje na nieprawidłowości w trakcie leczenia. Dolegliwości pacjentki należy traktować jako niezawinione, związane z ryzykiem leczenia powikłanie, do którego mogło dojść mimo dołożenia należytej staranności przez personel medyczny. Pozwany wskazał, że po dokonaniu przez powódkę i Szpital zgłoszenia szkody do (...), pozwany na podstawie posiadanych dokumentów w sprawie wydał decyzję z dnia 23.05.2017 r., w której stwierdził brak podstaw do przyjęcia odpowiedzialności przez (...) SA i wypłaty świadczenia w ramach umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (...) Szpitala (...) w O.. Mając na uwadze powyższe, pozwany kwestionował roszczenia powódki co od zasady, jak i co do wysokości.

Do sprawy z interwencją uboczną po stronie pozwanego zgłosił się (...) Szpital (...) im. dr. J. P. w O. (dalej: Szpital). Interwenient uboczny wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz interwenienta ubocznego (...) Szpitala (...) w O. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (interwencja k. 110 – 172).

W opinii interwenienta pacjentka została kompleksowo (przedmiotowo i podmiotowo) zbadana laryngologicznie i internistycznie (z elementami badania neurologicznego). Powódka została przywieziona do Szpitala 22.06.2016 r. o godz. 23.37 ze względu na utrzymujące się od kilku dni bóle i zawroty głowy, wymioty i biegunki - ojciec pacjentki informował ratowników, że córka od ok dwóch tygodni skarżyła się na ww. objawy i zasięgała porady lekarza rodzinnego. W badaniu z odchyleń od stanu prawidłowego przeprowadzonym w Szpitalu stwierdzono jedynie oczopląs III stopnia w lewo. U pacjentki nie ujawniono żadnych odchyleń neurologicznych, występowały typowe objawy błędnikowe, dlatego zastosowano wobec pacjentki pilną obserwację, leczenie, uruchamianie pacjentki i diagnostykę planową (VNG, badanie neuroobrazowe). Wdrożono prawidłowe postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne. W dniu, kiedy stan powódki się pogorszył miała mieć przeprowadzone TK i konsultację neurologiczną, które zostały przyspieszone i wykonane w trybie pilnym. Po zdiagnozowaniu wylewu powódka została w trybie pilnym przekazana do Oddziału Neurologicznego. Postępowanie lekarzy w trakcie hospitalizacji powódki było przedmiotem analizy Szpitala, który doszedł do przekonania, iż było ono prawidłowe i nie nosiło znamion błędu medycznego.

W toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Powódka na rozprawie 12.12.2023 r. oświadczyła iż wyszła za mąż i zmieniła nazwisko na (...) (protokół k. 663 znacznik 00:00:16).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

I. G. w 2016 r. miała (...) lata, była aktywną osobą – biegała po 10 km, jeździła na rowerze, studiowała na kierunku inżynierskim budowlanym oraz pracowała w firmie jako kreślarz i asystent projektanta, zajmowała się uzgodnieniami przyłączy od strony technicznej oraz formalnej i wykonawczej za kwotę 2.200 zł brutto (aneks do umowy o pracę k. 57, zaświadczenie o zarobkach k. 58, zeznania I. O. k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29). W czerwcu 2016 r. I. G. zaczęła odczuwać silne bóle głowy, natomiast ok. 15.06.2016 r. stały się one na tyle mocne i połączone z zawrotami głowy, że udała się do lekarza rodzinnego, który przepisał jej leki przeciwbólowe, nie wykonał żadnych podstawowych badań ani pomiaru ciśnienia, zalecił kontrolę za dwa dni. Zalecone leki nie działały, powódka czuła się coraz gorzej. Powódka 22.06.2016 r. zaczęła w domu gwałtownie wymiotować, zemdlała, nie miała siły żeby wstać, rodzina wezwała do niej pogotowie (zeznania powódki k. 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01, zeznania B. G. k. 698 v – 699 znacznik 00:54:20, zeznania C. G. k. 699 znacznik 01:10:23, zeznania K. G. (1) k. 699v – 700v znacznik 01:37:37, zeznania R. G. (1) k. 700v znacznik 02:00:19, zeznania W. G. k. 701 znacznik 02:12:01). I. G. została przetransportowana karetką na (...) Szpitala (...) w O. o godzinie 23.37 w trybie nagłym w związku z bólami i zawrotami głowy, połączonymi z wymiotami i biegunką. W dacie udzielania I. G. świadczeń zdrowotnych w (...) Szpitalu (...) w O., placówka ta była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej w (...) SA – polisa nr (...) (przyznane k. 74). Diagnostyka była wykonywana pod kątem zaburzenia funkcjonowania błędnika (układu przedsionkowego ucha wewnętrznego). Podczas badania wykonanego na izbie przyjęć wykonano badanie przedmiotowe – odnotowano, że pacjentka była osłabiona, czynność serca była miarowa, osłuchowo szmer pęcherzykowaty-prawidłowy, brzuch był miękki bezbolesny, śluzówki jamy ustnej wilgotne. Nie stwierdzono oczopląsu, źrenice były równe symetryczne, objawy oponowe były ujemne. Powódka przebywała na Sali obserwacyjnej, gdzie podano jej płyny, odnotowano nudności, wymioty i zawroty głowy przy zmianie pozycji (karta pobytu na SOR/Izba Przyjęć k. 16, 133, karta segregacji medycznej szpitalnego oddziału ratunkowego k. 17-18, 134 - 135). Powódka była bardzo osłabiona, miała problemy z równowagą, lekarze nakazywali chodzenie wskazując diagnozę zaburzenia błędnika ale rodzina nie była w stanie jej do tego namówić, pomimo usiłowań (zeznania powódki k. 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01, zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29, zeznania B. G. k. 698 v – 699 znacznik 00:54:20, zeznania C. G. k. 699 znacznik 01:10:23, zeznania K. G. (1) k. 699v – 700v znacznik 01:37:37, zeznania R. G. (1) k. 700v znacznik 02:00:19, zeznania W. G. k. 701 znacznik 02:12:01). Po przyjęciu powódki na SOR zasadne było badanie CT oraz zasięgnięcie konsultacji lekarza neurologa przed podjęciem dalszych decyzji dotyczących przekazania powódki na innych oddział (opinia łączna 432 – 495, opinia neurologa k. 639 - 643).

I. G. została przyjęta do Oddziału Otolaryngologii 23.06.2016 o godzinie 7.34. Podczas pobytu na ww. oddziale stan pacjentki uległ istotnemu pogorszeniu, oprócz silnych zawrotów głowy w typie wirowania, pojawił się oczopląs III stopnia w lewo poziomo-obrotowy. Powódka miała światłowstręt. Z uwagi na utrzymywanie się wcześniejszych objawów oraz pojawienie się oczopląsu, lekarze po wcześniejszej konsultacji telefonicznej z neurologiem dyżurnym skierowali pacjentkę na badanie TK głowy oraz konsultację neurologiczną w dniu następnym. Ok. godz. 11 w dniu 24.06.2016 r. stan powódki znacznie się pogorszył – powódka była zlana potem, osłabiona z kontaktem słowno-logicznym, zlecono badania krwi, przyspieszono badanie TK głowy. Z opisu badania wynika, że w czasie badania ujawniono w lewej półkuli móżdżku rozległy obszar hipotensyjny obejmujący całą półkulę móżdżku, bez cech wzmocnienia w kontraście, z efektem masy wyrażonym uciśnięciem i przemieszczeniem komory IV oraz uciśnięciem zbiorników podstawy i bruzd lewej półkuli móżdżku. Obraz TK odpowiadał zmianie naczyniopochodnej, niedokrwiennej. Poza tym nie wykryto zmian ogniskowych mózgu i móżdżku. Układ komorowy był nieposzerzony, nieprzemieszczony, a przestrzeń przymózgowa prawidłowa. W związku ze stwierdzonym udarem móżdżku podjęto decyzję o przeniesieniu pacjentki w trybie natychmiastowym na Odział Neurologiczny. Przy przyjęciu na Oddział Neurologii stan pacjentki określono jako średni, z dodatnim objawem K. obustronnie. Pacjentka była podsypiająca, zorientowana wszechstronnie z niedowładem czterokończynowym, nasilonym po prawej stronie. Podjęto intensywne leczenie przeciw obrzękowe. Powódkę zakwalifikowano do leczenia operacyjnego – odbarczenia w trybie pilnym (historia choroby k. 19-22, karta z pobytu pacjenta w oddziale otolaryngologicznym k. 23 – 24, 112 - 116, 121-132, karta indywidualnej pielęgnacji k. 25, 26 – 144, karta informacyjna k. 27-28, 117 – 120, dokumentacja medyczna k. 145 – 149, zeznania A. W. k. 697v – 698v znacznik 00:21:57 – 00:22:59, zeznania K. G. (1) k. 699v – 700v znacznik 01:37:37, zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29).

I. G. została przetransportowana helikopterem 24.06.2016 r. do (...) Szpitala (...) w W. gdzie została przyjęta o godz. 17:30, skierowano na blok operacyjny o godz. 18:35, powrót z bloku godz. 23:45 – rozpoznano u powódki rozległy udar niedokrwienny lewej półkuli móżdżku oraz pnia móżdżku. Stan powódki przy przyjęciu był skrajnie ciężki (8 pkt w skali (...), głęboki niedowład czterokończynowy, zespół H. po stronie lewej), podejrzewano zespół antyfosfolipidowy. W CSK MSW przeprowadzono zabieg kranietomii podpotylicznej oraz usunięcie łuku tylnego kręgu C1. Przeprowadzono odbarczenie szczytowo-potyliczne z wykorzystaniem łaty okostnowej. Zabieg odbył się bez powikłań – powódka miała założony cewnik F., wkłucie obwodowe centralne i sondę dożołądkową. Wykonano pacjentce badanie echokardiograficzne, w którym wykluczono wadę serca. Ze względu na podejrzenie zespołu antyfosfolipidowego, przeprowadzono konsultację z lekarzem reumatologiem (karta pobytu z punktu szpitalnego k. 29-31, dokumentacja medyczna k. 188 – 230, zeznania K. K. k. 561v – 562v znacznik 00:11:02 – 00:26:27).

Powódka 1.07.2016 r. o godz. 20:30 została wypisana ze Szpitala (...) i przetransportowana do (...) Szpitala (...), gdzie przebywała do 12.08.2016 r. W dniu wypisu ze Szpitala (...) otwierała oczy na głos, powiekami spełniała złożone polecenia (zamyka oczy na zadany czas), występowało porażenie 4-kończynowe, ślad reakcji ruchowej po stymulacji w kończynach dolnych, z zespołem H.po stronie lewej, zaintubowana, oddech własny, wydolny, z rana wygojoną. Zalecono kontynuację leczenia i rehabilitacji w Oddziale Neurologii Szpitala w O., kontrolę rany i usunięcie szwów w dn. 04.07.2016 r., badanie kontrole CT głowy za ok 7 dni oraz za 4 tygodnie w celu wykluczenia wodogłowia pokrwotocznego, kontrolę neurochirurgiczną za ok 3 mies., wykonanie badań USG tt szyjnych, Holter EKG, oznaczenie przeciwciał p/B – 2 – glikoproteinie, konsultacja reumatologiczna za ok 12 tygodni w celu kontynuacji diagnostyki zespołu antyfosfolipidowego, do tego czasu leczenie przeciwkrzepliwe a stwierdzono wskazania diagnostyki rodziny powódki w kierunku zespołu antyfosfolipidowego (dokumentacja ze szpitala (...) k. 29 – 32, 188 – 230, zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29).

U I. G. przy ponownym pobycie w Szpitalu w O. przeprowadzono szereg badań, RTG klatki piersiowej I projekcję, TK głowy badanie proste bez kontrastu, USG dopplerowskie –Color, badanie TK ANGIO TK dwóch obszarów, MR głowy bez kontrastu, EKF, Holter EKG, Holter RR oraz SPG. Do powódki przychodził rehabilitant opłacany prywatnie przez rodzinę powódki. Pacjentka została wypisana ze szpitala w stanie ogólnym stabilnym chodziła z asekuracją na krótkich dystansach, z niewielką dyzartrią, zespołem H. po lewej stronie, niedowładem połowicznym lewostronnym średniego stopnia, zespołem móżdżkowym lewostronnym, pacjentka przyjmowała posiłki doustnie, była w kontakcie logiczno-słownym. U powódki stwierdzono odcinkowe zaburzenia przepływu w tętnicach kręgowych o niejasnej etiologii, przeszła epizod depresyjny oraz infekcję bakteryjną i drożdżaki układu moczowego. Po wypisaniu z ww. szpitala została skierowana do oddziału rehabilitacji neurologicznej P., gdzie przebywała od 12.08.2016 r. do 21.10.2016 r. Początkowo powódka została przyjęta ze stwierdzeniem dyzantrii, jej artykulacja była mało staranna i nieprecyzyjna, sprawność motoryczna narządów mowy ogólnie obniżona, osłabione odruchy oralne, zaburzone funkcje oddechowe podczas mowy, nieznaczne trudności w zakresie kontrolowania natężenia i wysokości głosu. W czasie pobytu uzyskano poprawę ogólnej sprawności funkcji manualnej LKG, chwyt wzmocniony, wykonywane ruchy stały się bardziej precyzyjne, pacjenta samodzielna w wykonywaniu podstawowych czynności dnia codziennego. Zalecono dalsze wykonywanie ćwiczeń i prac manualnych na zwiększenie ogólnej sprawności funkcji manualnej LKG (dowód: karta informacyjna k. 33-37, karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 38, dokumentacja medyczna Szpitala w P. k. 231 – 239, zeznania powódki k. 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01, zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29).

Powódka korzystała z turnusów rehabilitacyjnych w ośrodku w B., która znacznie poprawiła jej stan zdrowia – koszt turnusu ok 5.000 zł. Powódka poniosła koszty zakupu środków i sprzętów rehabilitacyjnych a także leków (rachunki i faktury k. 39 – 48, zeznania powódki k. 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01, zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29).

Ze względu na niezdolność I. G. do pracy zostało jej przyznane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Za okres od 18.12.2016 r. do 17.03.2017 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 18.03.2017 r. do dnia 15.06.2017 r. w wysokości 75% podstawy. Następnie prawo do świadczenia zostało przedłużone do dnia 12.12.2017 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru. Z uwagi na problemy zdrowotne I. G. od 1.10.2016 r. do 30.09.2017 r. został przydzielony urlop zdrowotny na Uniwersytecie (...)- (...). (orzeczenie lekarza ZUS k. 49, decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego k. 51-52, decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego k. 54, decyzja o przyznaniu urlopu okolicznościowego długoterminowego k. 53).

I. G. wezwała (...) S.A. pismem doręczonym 10.04. 2017 r. do zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz renty z tytułu utraconych dochodów w wysokości 1.787 zł miesięcznie, renty na zwiększone potrzeby w wysokości 750 zł miesięcznie oraz zwrot kosztów związanych w leczeniem w wysokości 13.980,00 zł. Pismem doręczonym 2.06.2017 r. (...) SA odmówił wypłaty świadczenia, z uwagi brak podstaw do przyjęcia odpowiedzialności (...) SA i wypłaty świadczenia z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (...) Szpitala (...) (...)w O.. (przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 55-56, odpowiedź na przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 59).

Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawnościach w W.27.04.2017 r. postanowił o zaliczeniu I. G. do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego. Niepełnosprawność ustalono od 23.06.2016 r., a orzeczenie zostało wystawione na okres do 27.04.2020 r. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego ZUS I. G. była niezdolna całkowicie do pracy od dnia 23.06.2026 r. do dnia 31.12.2019 r. Decyzją z dnia 9.01.2018 r. I. G. została przyznana renta, kolejne orzeczenie przyznawało powódce rentę na dalszy okres do 28.02.2022 r. Orzeczeniem z 28.10.2023 r. powódka została zaliczona do stopnia niepełnosprawności lekkiego na okres do 31.10.2025 r. przy czym wskazano, że powódka może być zatrudniona na otwartym rynku pracy i wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowania (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 166, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS k. 107, decyzja o przyznaniu renty k. 108, decyzja o dalszej rencie k. 511 -512, decyzja o stopniu niepełnosprawności z 28.10.2023 r. k. 737 – 737v).

Udary u osób tak młodych jak powódka zdarzają się dość rzadko, jej objawy były rzadkie (zeznania K. K. k. 561v – 562v znacznik 00:11:02 – 00:26:27).

Aktualnie powódka prezentuje objawy obniżonego nastroju, spadek napędu, zaburzenia snu, i ładnienia, labilność emocjonalną, pesymistyczny stosunek do przyszłości, niepokój i lęk o swoje przystosowanie i funkcjonowanie, co jest także następstwem przebytego przez nią udaru. Nie korzysta z pomocy psychiatry i psychologa – po dwukrotnym nieudanym włączeniu leczenia farmakologicznego psychiatrycznego. Wskazana jest pomoc psychologiczna w formie psychoterapii indywidualnej (opinia psychologa k. 284 – 293). U powódki występuje niesymetryczne napięcie mięśni, spastyczne wzmożenie w lewej nodze. Siła mięśniowa w tej kończynie osłabiona IV stopnia w skali L.. Odruchy kolanowe niesymetryczne, żywsze w kończynie lewej. Zborność w próbie pięta kolano w lewej nodze zaburzona. Dodatni objaw B. po stronie lewej. W zakresie lewej ręki odruchy głębokie niesymetryczne, żywsze w lewej ręce (opinia łączna k. 432 – 495). Powódka mówi mniej wyraźnie i ciszej, w domu wykonuje ćwiczenia rehabilitacyjne ok 2-3 godziny dziennie. W miejscu operacji nie ma kawałka czaszki – jest wgłębienie i blizna. Lewa ręka jest słabsza i nie może dźwigać, podobnie osłabiona jest lewa noga. Powódka ma problemy gastryczne (zeznania powódki k. 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01). Powódka nie wymaga obecnie korzystania z pomocy osób drugich, jest samodzielna, konieczność dalszego leczenia nie wynika ze zdarzeń z czerwca 2016 r. ale samoistnych schorzeń powódki. Powódka ukończyła studia na kierunku budownictwa z dwuletnim opóźnieniem, zaczęła studiować architekturę. (opinia łączna 432-495). Obecnie powódka prowadzi własną działalność gospodarczą, odczuwa sztywnienie lewej nogi, ćwiczy w domu oraz wymaga rehabilitacji, nie biega i nie prowadzi samochodu ani nie jeździ rowerem (zeznania powódki k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29).

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w pierwszej kolejności na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w tym załączonych do pozwu, odpowiedzi na pozew oraz kolejnych pism procesowych. Strony nie kwestionowały ich autentyczności i rzetelności, a i Sąd nie znalazł podstaw dla odmówienia im mocy dowodowej.

Sąd Okręgowy oparł się także na zeznaniach słuchanej w charakterze strony powódki I. G. (protokół k, 181 – 183 znacznik 00:02:42 – 00:45:01), którym dał wiarę w zakresie w jakim powódka zeznała o swoim stanie zdrowia przed hospitalizacją, przebiegu leczenia w zakresie w jakim byłą w stanie to pamiętać, w przeważającym zakresie wiarygodne były zeznania powódki na temat obecnych skutków udaru przebytego przez nią w 2016 r., aczkolwiek nacechowane pewną subiektywnością ocen. Sąd dopuścił także dowód z uzupełniających zeznań powódki I. O., oceniając je podobnie jak zeznania składane pierwotnie (protokół k. 755v – 758 znacznik 00:08:02 – 00:46:29). Sąd Okręgowy oceniając treść zeznań powódki uwzględnił ich subiektywny charakter i dał pierwszeństwo ustaleniom biegłych sądowych, jako posiadających wiedzę specjalistyczną a także prezentujących obiektywną oceną zdarzeń i przebiegu leczenia powódki. Dodatkowo zeznania powódki odnośnie do jej obecnego stanu odbiegają od ustaleń lekarzy oraz wniosków wynikających z dokumentów m.in. wystawionych przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Dodatkowo powódka nie przedstawiła poza własnymi twierdzeniami żadnych dokumentów dotyczących uzyskiwanych przez nią dochodów.

Sąd dał wiarę zeznaniom K. K. (protokół k. 561v – 562v znacznik 00:11:02 – 00:26:27) lekarza, który prowadził operacją powódki i sprawował nad nią opiekę w Szpitalu (...), dając im wiarę w całości. Świadek w sposób przekonujący, zwięzły i adekwatny do posiadanej przez siebie wiedzy oraz z styczności z powódką opisał przebieg jej leczenia i jego efekty znane mu z wizyt powódki w przychodni neurologicznej.

Sąd nie oparł się na zeznaniach D. S. (protokół k. 562v znacznik 00:30:33 – 00:33:04) ordynatora neurochirurgii, bowiem świadek nie miał do czynienia z powódką ani nie nadzorował przebiegu jej leczenia a jedynie zapoznał się z treścią opinii sporządzonej w sprawie, w związku z czym nie posiadał wiadomości przydatnych dla ustaleń w niniejszej sprawie. Podobnie nieprzydatne były zeznania świadka R. G. (2) (k. 563v znacznik 00:57:19 – 00:57:50), która nie pamiętała powódki i nie brała udziału w jej leczeniu.

Sąd dał ograniczoną wiarę zeznaniom K. W. (protokół k. 562v – 563v znacznik 00:37:39 – 00:51:47). bowiem świadek zasłaniał się wielokrotnie niepamięcią, jego zeznania były ogólne, co w połączeniu z faktem iż doszło do błędu medycznego m. in w związku z jego postępowaniem, powodowało że Sąd oceniał je z dużą dozą ostrożności. Podobnie Sąd podszedł do zeznań T. S. (1) (k. 563v – 565 znacznik 01:00:59 – 01:23:14), którego zeznania były w kluczowym aspekcie sprawy sprzeczne z oceną jego działań medycznych dokonaną przez biegłych. Świadek także w znacznej mierze zasłaniał się niepamięcią.

Sąd oparł się częściowo na zeznaniach P. O. (k. 697 – 697v znacznik 00:03:56 -00:04:01), który w sposób co do zasady wiarygodny opisał przebieg zdarzeń związanych z udarem przebytym przez powódkę i obserwowane przez siebie zdarzenia. Zeznania świadka w sposób ogólny zbieżne z zeznaniami powódki i pozostałymi ustaleniami w sprawie, aczkolwiek świadek co do kluczowych zdarzeń nie obserwował ich bezpośrednio a posiadał o nich wiedzę od innych osób, nie był obecny przy decyzjach podejmowanych przez lekarzy.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. W. (k. 697v – 698v znacznik 00:21:57 – 00:22:59) lekarza neurologa, który dokonał rozpoznania udaru u powódki. Świadek zeznawał w sposób spójny logiczny i rzeczowy, zaś wnioski przedstawione przez świadka korespondowały z ustaleniami biegłych z opinii łącznej oraz opinii neurologa A. N. (1).

Sąd oparł się częściowo na zeznaniach B. G. (k. 698 v – 699 znacznik 00:54:20) – matki powódki, C. G. (k. 699 znacznik 01:10:23) – brata powódki, K. G. (2) (k. 699-699v znacznik 01:20:40) – siostry powódki, K. G. (1) (k. 699v – 700v znacznik 01:37:37) – ojca powódki, R. G. (1) (k. 700v znacznik 02:00:19) – brata powódki, W. G. (k. 701 znacznik 02:12:01) – siostry powódki, którym dał wiarę w zakresie w jakim świadkowie opisywali zdarzenia w których brali udział bezpośrednio, w szczególności potwierdzili stan powódki przed wezwaniem pogotowia, zrelacjonowali wstępną diagnozę oraz czynności podejmowane przez lekarzy na SOR, w szczególności niepodjęcie diagnostyki w kierunku udaru, zlekceważenie konieczności konsultacji neurologicznej i wykonania badania CT oraz obstawanie przy diagnozie że u powódki doszło do zaburzeń błędnika w związku z czym został przekazana na oddział otolaryngologiczny a nie od razu na oddział neurologiczny. Wiarygodnie co do zasady świadkowie opisywali stan powódki przez siebie obserwowane zachowania powódki i jej samopoczucie. Sąd nie brał pod uwagę zeznań w takim zakresie w jakim świadkowie dysponowali wiedzą zasłyszaną a nie pochodzącą z bezpośrednich obserwacji własnych.

Ustalenie stanu faktycznego w spornym zakresie wymagało wiadomości specjalnych z zakresu nauk medycznych, toteż stosując art. 278 § 1 k.p.c. postanowieniem z dnia 4.04.2018 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z dziedziny neurochirurgii i neurotraumatologii celem ustalenia okoliczności, czy w czasie diagnostyki i leczenia powódki w (...) Szpitalu (...) w O. doszło do błędu, jeśli tak to czy gdyby nie doszło do tego błędu to następstwa doznanego przez powódkę schorzenia byłyby identyczne jakie istnieją w dniu dzisiejszym. Ponadto biegły miał określić stopień doznanego przez powódkę uszczerbku na zdrowiu, zakres korzystania przez powódkę w okresie choroby i leczenia z pomocy osób drugich, koszty leczenia i rehabilitacji, obecny stan zdrowia powódki i ewentualną potrzebę korzystania z pomocy osób drugich, czy jest zdolna do kontunuowania studiów oraz pracy zawodowej. Nadto Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego psychologa celem ustalenia obecnego stanu psychicznego powódki i jego związku z przebytą chorobą i stanem zdrowia. Sąd nie oparł się na prywatnej opinii z 23.01.2024 r. (k. 666 – 667v) jako sporządzonej przez specjalistę niebędącego biegłym sądowym, uznając ją jako poparcie argumentacji strony powodowej.

Sąd ostateczne nie oparł się na opinii biegłego specjalisty neurochirurga i neurotraumatologa M. S. (k. 248 – 259, opinia uzupełniająca k. 315 – 324, 363 – 368, 393 - 404), bowiem biegły w swojej specjalności zajmuje się leczeniem operacyjnym po diagnozie schorzenia nie zaś etapem diagnostycznym, ponadto biegły uchylał się od wskazania winy lekarzy pracujących na SOR i Oddziale Otolaryngologicznym Szpitala w O. i nie udzielił jednoznacznej i wyczerpującej odpowiedzi na istotne pytania kierowane przez stronę powodową.

W związku z powyższym, wobec wniosków samego biegłego S. oraz strony powodowej Sąd dopuścił postanowieniem z 17.07.2020 r. (k. 420) opinią medyczną łączną otolaryngologa B. W. oraz neurologa A. N. (1) (opinia łączna k. 432 – 495, opinia uzupełniająca k. 580 - 595). Opinia ta jest w ocenie Sądu prawidłowa, pełna i rzetelna, zgodna z aktualną wiedzą medyczną zaś jej wnioski jednoznaczne i przekonujące, w związku z czym stanowiła podstawę ustaleń stanu faktycznego w niniejszym postępowaniu, podobnie jak opinia uzupełniająca neurologa A. N. (2) (opinia uzupełniająca II k. 635 – 643, opinia uzupełniająca III k. 711 - 714)

Sąd oparł się także na opinii psychologa K. P. (k. 284 – 293), aczkolwiek wobec ustaleń biegłych z zakresu neurologii i otolaryngologii, z których wynikał brak związku przyczynowego pomiędzy błędem w działaniach lekarzy a obecnym stanem zdrowia powódki, opinia ta nie stanowiła podstawy do rozstrzygnięcia, a może stanowić jedynie wskazanie dla strony powodowej do podjęcia terapii w celu poprawy swojego dobrostanu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo w sprawie nie podlegało uwzględnieniu z uwagi na brak związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy wykazanym przez powódkę błędem personelu Szpitala, a jej stanem zdrowia – w konsekwencji doznaną przez nią krzywdą i szkodą.

Powódka opierała swoje roszczenie o przepisy regulujące odpowiedzialność odszkodowawczą obciążającą zobowiązanego do naprawienia szkody w sytuacji gdy zawarta została umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej OC na rzecz podmiotu świadczącego usługi lecznicze.

Powódka wywodziła swoją krzywdę i szkodę w postaci pogorszenia się stanu zdrowia oraz przebytych cierpień psychicznych a także utrudnionego funkcjonowania w życiu codziennymi i zawodowym związanego ze zwiększonymi potrzebami powódki, które wynikały z błędu medycznego personelu medycznego (...) Szpitala (...) w O., w trakcie jej hospitalizacji w tejże placówce w dniach 22 .06. 2016 – 24 .06. 2016 r.

Legitymacja procesowa bierna po stronie pozwanego (...) wynika z art. 822 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§1), zaś uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4). Kwestia legitymacji procesowej nie była przedmiotem sporu stron.

Legitymacja Szpitala jako interwenienta ubocznego po stronie pozwanej (art. 76 k.p.c.) wynikała z możliwości dochodzenia przez Ubezpieczyciela świadczeń od Szpitala w ramach regresu ubezpieczeniowego (art. 828 §1 k.c.).

Zgodnie z ogólnymi zasadami odpowiedzialności odszkodowawczej na gruncie prawa cywilnego, które znajduje zastosowanie również w tej sprawie, aby może było przypisać podmiotowi odpowiedzialność, muszą łącznie ziścić się następujące przesłanki: szkoda, zdarzenie szkodzące oraz adekwatny związek przyczynowy między zdarzeniem szkodzącym a szkodą.

Zadaniem Sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu było zatem rozstrzygnięcie, czy w trakcie hospitalizacji I. G. w (...) Szpitalu (...) w O. w dniach 22 .06. 2016 r. – 24 .06. 2016 r. doszło do zdarzenia szkodzącego w postaci błędu medycznego, na czym ten błąd polegał oraz czy między ewentualnym błędem a szkodą i krzywdą powódki, istniał adekwatny związek przyczynowy. W rozpatrywanej sprawie ponadto, dla przypisania odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanemu ad. 2 na podstawie art. 430 k.c. w zw. z art. 415 k.c., należało stwierdzić czy zachowanie personelu medycznego miało charakter zawiniony, przy czym wina – w dualistycznej koncepcji przyjętej w Kodeksie cywilnym – musi łączyć w sobie zarówno obiektywną bezprawność jak i subiektywne, niewłaściwe psychiczne nastawienie sprawcy.

W tym miejscu należy wskazać, iż dotychczas nie została sformułowana normatywna definicja błędu medycznego, błędu w sztuce lekarskiej czy błędu lekarskiego. Wobec tego, aby zakreślić ramy przedmiotowe tego pojęcia, przydatnym jest odwołanie się do art. 4 ustawy z 5.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Z kolei w ustawie z 6.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta wśród praw pacjenta wyróżnia się prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej (art. 6 ust. 1) oraz udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym (art. 8). W obliczu powyższych regulacji należy uznać, że błędem medycznym jest takie działanie lub zaniechanie osoby wykonującej zawód medyczny, które pozostaje w sprzeczności z obowiązującą wiedzą medyczną, dostępnymi metodami i praktykami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób lub należytą starannością w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Przy tym wypada wspomnieć, że standard należytej staranności w przypadku lekarza, jako podmiotu profesjonalnego, jest oceniany przez pryzmat staranności zawodowej i jest wyższy od standardu wymaganego w życiu codziennym. Podobnie w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy definiował błąd medyczny jako czynność (zaniechanie) lekarza w zakresie diagnozy i terapii, niezgodne z nauką medycyny w zakresie dla lekarza dostępnym (Orzeczenie SN z 1.04.1955 r., IV CR 39/54, OSNCK 1957, nr 1, poz. 7) czy też jako naruszenie kompetencji zawodowej, wymaganej od lekarza przy podejmowaniu określonej czynności medycznej w danych okolicznościach faktycznych, dla których punktem odniesienia będzie zewnętrzny, zobiektywizowany miernik postępowania konstruowany na podstawie swoistego wzorca prawdopodobnego zachowania w identycznych okolicznościach osoby o wymaganych kwalifikacjach zawodowych (wyrok Sądu Najwyższego z 13.10.2021 r., I CSKP 224/21, LEX nr 3316608). Doktryna prawa dzieli błąd medyczny na trzy główne rodzaje: (1) diagnostyczny, który polega na mylnym stwierdzeniu nieistniejącej choroby lub nierozpoznaniu rzeczywistej choroby pacjenta, (2) terapeutyczny, który zachodzi w przypadku wyboru niewłaściwej metody lub sposobu leczenia i (3) organizacyjny, którym jest następstwo wadliwej organizacji pomocy medycznej nie pozostającej bez wpływu na życie i zdrowie chorych (M. Sadowska, Zapobieganie błędom medycznym w praktyce, Warszawa 2019, s. 72, 78, 84). Warto też zaznaczyć, że błąd medyczny należy odróżnić od niepowodzenia w procesie udzielania świadczeń zdrowotnych – nieosiągnięcia planowanego efektu terapeutycznego – mimo prawidłowej diagnozy, zastosowania właściwego leczenia i pielęgnowania oraz starannej opieki medycznej. Praktycznie każda bowiem procedura medyczna ze swej natury obarczona jest ryzykiem powikłań i nie gwarantuje stuprocentowego powodzenia.

Po drugie, należy podkreślić, że przy rozstrzyganiu, czy wystąpił adekwatny związek przyczynowy w przypadku procesów medycznych w orzecznictwie dopuszcza się obniżony rygor dowodowy w postaci tzw. dowodu prima facie. Dowód ten oparty jest na konstrukcji domniemań faktycznych (art. 231 k.p.c.), które wymagają wykazania wysokiego prawdopodobieństwa istnienia pierwszego i kolejnych zdarzeń sprawczych, pozwalających traktować je jako oczywiste. Związek przyczynowy między zdarzeniem szkodzącym (zachowaniem lekarza) a szkodą pacjenta nie musi być ustalony w sposób pewny, wystarczy wysoki stopień prawdopodobieństwa istnienia takiego związku, a w przypadku wielości możliwych przyczyn – przeważające prawdopodobieństwo związku przyczynowego szkody z jedną z tych przyczyn (wyrok SA w Łodzi z 9.03.2023 r., I ACa 1002/21, LEX nr 3630334, por. Wyrok SN z 2.06.2010 r., III CSK 245/09, LEX nr 611825, Wyrok SN z 26.03.2015 r., V CSK 357/14, LEX nr 1682219, Wyrok SN z 24.05.2017 r., III CSK 167/16, LEX nr 2329438).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w toku hospitalizacji powódki doszło do błędu diagnostycznego i terapeutycznego na SOR oraz po przekazaniu powódki na oddział otolaryngologiczny, ze względu na niewykonanie badania CT i brak konsultacji neurologicznej. Spowodowało to opóźnienie rozpoznania wylewu którego doznała powódka, zaniechanie niezwłocznego podania leków i podjęcia leczenia o co najmniej 48 godzin. Lekarz na SOR (nie została podpisana karta z pobytu powódki na SOR przez lek. T. S. (1)) zbagatelizował dolegliwości powódki i występujące objawy, przyjmując bez przeprowadzenia należnej diagnostyki że powódka cierpi na problemy z błędnikiem, nie prowadził żadnej szerszej diagnostyki w tym zakresie. Wprawdzie wobec pogarszania się stanu zdrowia powódki zaplanowano badanie TK na Oddziale otolaryngologicznym, jednakże w trybie zwykłym, a nie na cito. Dopiero załamanie zdrowia powódki, która spowodowała przyspieszenie badania TK oraz działania doktor A. W. sprawiły, że powódka w stanie ciężkim, zagrażającym jej życiu została przetransportowana helikopterem do Szpitala (...), gdzie przeprowadzono natychmiast operację ratującą jej życie, Stan powódki był na tyle trudny, że lekarze nie dawali jej większych szans na przeżycie, nie wspominając o powrocie do zdrowia.

W świetle opinii łącznej oraz opinii uzupełniającej neurologa A. N. (1) błąd lekarza T. S. (2) polegał na braku konsultacji z lekarzem neurologiem w ramach pobytu na SOR i dyżuru nocnego z 22 na 23.06.2005 r. i wykonaniu badania CT, pomimo wskazań do tego. Powódka niepotrzebnie przebywała najpierw na SOR, gdzie usiłowano ją pionizować, a następnie została skierowana na oddział otolaryngologiczny, pomimo, że już 23.06.2005 r. pojawił się u niej oczopląs III stopnia w stronę lewą (karta k. 130v, opinia biegłego neurologa k. 639). Dopiero tam przeprowadzono konsultację z neurologiem i ustalono badanie TK – początkowo w trybie planowym na dzień kolejny. U powódki doszło do gwałtownego pogorszenia stanu podczas pobytu na oddziale neurologii w postaci obrzęku u niedowładu czterokończynowego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż strona powodowa wykazała popełnienie błędu medycznego w trakcie diagnozowania i leczenia powódki Szpitala w O., polegającego na zaniechaniu diagnostyki i opóźnieniu leczenia w postaci konsultacji neurologicznej i wykonaniu badania TK na SOR.

Sąd natomiast doszedł do przekonania o braku wykazania adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy błędem medycznym, który zaistniał w pozwanym Szpitalu a obecnym stanem zdrowia powódki. Innymi słowy, brak jest możliwości ustalenia na ile do obecnego stanu zdrowia przyczynił się błąd lekarzy, a na ile jest to skutek nieprawidłowej diagnostyki przed przyjazdem powódki do Szpitala. Jak wynika z zeznań strony powodowej oraz świadków, powódka cierpiała na silne bóle głowy ok 2 tygodnie przed przyjęciem jej na SOR w O.. Po kilku dniach występowania bólu udała się do lekarza rodzinnego, który również zlekceważył jej stan zdrowia, nie wykonał podstawowych badań, przepisując jedynie leki przeciwbólowe. Skoro dolegliwości powódki występowały już dwa tygodnie przed przyjęciem, a badanie TK głowy wykonane 24.06.2005 r. uwidoczniło rozległy udar niedokrwienny w obrębie tylnej jamy czaszki, obejmujący móżdżek, jego lewą półkulę oraz pień mózgu, to nie ma możliwości oceny czy proces uszkodzenia struktur nerwowych rozpoczął się kilka dni czy nawet tygodni wcześniej wraz z wystąpieniem bólów głowy, czy też nagle w dniu 22.06.2005 r. Jak wynika z opinii neurologa leczenie trombolityczne, które zapobiegłoby wystąpieniu u powódki załamania zdrowia w dn. 23- 24.06 musiałoby zostać wdrożone jeszcze przed przybyciem jej do Szpitala – bowiem może być skuteczne gdy nie ma jeszcze dokonanego udaru mózgu, do czterech godzin od pojawienia się pierwszych objawów neurologicznych. Z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, iż udar u powódki dokonywał się powoli od dwóch tygodnie przed hospitalizacją (k. 640). Natomiast w niniejszej sprawie nakładają się trzy sytuacje – ból głowy u powódki zanim udała się do lekarza rodzinnego – czas jego trwania i zaniechanie zgłoszenia się niezwłocznego do lekarza lub szpitala, dalej prawdopodobny błąd lekarza rodzinnego, polegający – jak wynika z relacji powódki - na zaniechaniu jakiekolwiek diagnostyki i przepisaniu leków przeciwbólowych, oraz błędy na SOR Szpitala w O. polegające na braku konsultacji neurologicznej i wykonaniu badania TK. Konsekwencją błędu powoda nie było zaniechanie wysoko skutecznego leczenia trombolitycznego, bowiem było ono już niemożliwe do wdrożenia u powódki w chwili zgłoszenia się przez nią do Szpitala. Z tego względu nie można ustalić zakresu odpowiedzialności pozwanego Szpitala za skutki błędu medycznego powstałego w placówce, a zatem i podstawy do zasądzenia świadczeń objętych pozwem. Dodatkowo należałby uwzględnić schorzenia samoistne powódki, polegające na anomaliach układu naczyń zaopatrujących mózg w krew w zakresie tylnej jamy czaszki. Biegły jedynie szacunkowo określić, że powstały u powódki deficyt zdrowotny na poziomie 20% w 2/3 wynika z choroby samoistnej a w 1/3 jest wynikiem opóźnienia wykonania badań, jednocześnie nie może z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazać, że skutki udaru powódki w razie nie popełnienia błędu byłby inne dla jej zdrowia – a to jest przesłanka konieczna do przyjęcia, że powódka wykazała dochodzone roszczenie przy zastosowaniu obniżonego progu dowodzenia.

Jakkolwiek zrozumiałe jest z subiektywnego punktu widzenia powódki poczucie krzywdy oraz odpowiedzialności Szpitala, ze względu na niewątpliwy błąd medyczny po stronie lekarza na SOR, to Sąd nie ma możliwości przełożenia tego na zasądzenie świadczeń objętych powództwem na gruncie procesu cywilnego, nawet w zakresie zadośćuczynienia za ból i cierpienie, które dotknęły I. O. w związku z przebytym udarem i następnie długotrwałą rehabilitacją. Odnotować jedynie można, iż jak wynika z materiału dowodowego Szpital nie skierował do powódki nawet przeprosin za powstałą sytuację, co w symbolicznym nawet wymiarze zadośćuczyniłoby jej krzywdzie, bowiem powódka nie dochodziła roszczeń z tytułu naruszenia jej praw jako pacjentki.

Sąd ustalił, że I. O. obecnie nie wymaga pomocy osób trzecich, jest osobą samodzielną, prowadzi działalność gospodarczą z której uzyskuje (nieustalonej wysokości) dochody, a istniejące deficyty wynikające ze zdarzeń z 2016 r. obejmują zmniejszenie sprawności manualnej lewej ręki oraz niedowład spastyczny IV stopnia lewej nogi. Powódka może korzystać z rehabilitacji w ramach NFZ i nie wymaga dodatkowych zabiegów odpłatnych. Zakup środków rehabilitacyjnych gwarantuje jej orzeczenie z 28.10.2023 r. W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała także, aby istniały dotąd nieujawnione skutki zdarzeń z 22-24.06.2005 r. które przemawiałyby za ustaleniem odpowiedzialności Ubezpieczyciela na przyszłość.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd oddalił powództwo, orzekając jak w sentencji w punkcie 1.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 108 §1 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. wobec ustalenia w toku postępowania, że w Szpitalu w O. doszło do popełnienia błędu medycznego w trakcie opieki nad powódką, a także biorąc pod uwagę iż powódka korzystała ze zwolnienia z kosztów procesu, Sąd nie obciążył jej obowiązkiem poniesienia kosztów postępowania. Nieuiszczone koszty w sprawie na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa. Z tych względów postanowiono jak w punktach 2 i 3.

Sędzia Piotr Królikowski