Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Rafał Wagner

Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Górczak

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie sprawy z powództwa K. R. i A. R. (1)

przeciwko (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W.

o ustalenie i zapłatę

I. ustala, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z dnia 19 maja 2008 roku zawarta pomiędzy K. R. i A. R. (2) a (...) Bank S.A. z siedzibą w W. jest nieważna;

II. zasądza od (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. łącznie na rzecz K. R. oraz A. R. (1) kwotę 9 087,02 zł (dziewięć tysięcy osiemdziesiąt siedem złotych dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 29 lipca 2021 roku do dnia zapłaty;

III. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

IV. zasądza tytułem zwrotu kosztów procesu od (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. łącznie na rzecz K. R. oraz A. R. (1) kwotę 11.934 zł (jedenaście tysięcy dziewięćset trzydzieści cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1410/24

UZASADNIENIE

K. R. i A. R. (1) (dalej także jako: kredytobiorca, konsument) w pozwie skierowanym przeciwko (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wnieśli o:

I.

- ustalenie, iż umowa kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) zawarta w dniu 19 maja 2008 r. pomiędzy powodami a (...) Bank S.A. z siedzibą w W. jest nieważna;

- zasądzenie od pozwanego (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., na rzecz powodów – K. R. i A. R. (1) kwoty 158.813,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 lipca 2021 r. do dnia zapłaty;

ewentualnie, w przypadku braku uznania, iż umowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest nieważna:

II.

- zasądzenie od pozwanego (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W., na rzecz powodów – kwoty 55.026,47 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 lipca 2021 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczeń nienależnych dokonanych przez powodów na rzecz pozwanego w okresie od dnia 26 października 2011 r. do dnia 22 marca 2021 r. w wyniku stosowania przez pozwanego niedozwolonych i niewiążących powodów postanowień umownych zawartych treści umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) zawartej w dniu 19 maja 2008 r.

III. zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł.

(pozew – k. 3-25v, pozew ponownie złożony po uzupełnieniu braków – k. 73-95v)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Pozwany zakwestionował zasadność roszczenia (nie kwestionując jego wysokości) oraz zasadność i wysokość roszczenia ewentualnego. Pozwany podniósł zarzut potrącenia wierzytelności powodów o zapłatę dochodzonej w niniejszej sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego o zwrot kwoty udzielonego powodowi kredytu, tj. 200.000 zł oraz zarzut zatrzymania (na wypadek nieuwzględnienia zarzutu potrącenia) kwoty 200.000 zł stanowiącej roszczenie pozwanego w stosunku do powoda o zwrot kwoty udzielonego powodowi kredytu.

(odpowiedź na pozew – k. 112-144)

Pismem procesowym z 30 lipca 2024 r. pozwany podniósł zarzut potrącenia wierzytelności powoda o zapłatę dochodzonej w niniejszej sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego, tj. 200.000 zł tytułem zwrotu nominalnej wartości kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu oraz 39.108,64 zł tytułem kwoty należnej Bankowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconą na podstawie umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia świadczenia Banku („urealniona wartość kapitału”). Pozwany podniósł również zarzut zatrzymania (na wypadek nieuwzględnienia zarzutu potrącenia) wierzytelności 200.000 zł tytułem zwrotu nominalnej wartości kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu oraz 39.108,64 zł tytułem kwoty należnej Bankowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconą na podstawie umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia świadczenia Banku („urealniona wartość kapitału”).

Pozwany wskazał, że pismem z 1 lipca 2024 r. skierował do powodów wezwanie do zapłaty kwoty 200 000 zł oraz 39.108,64 zł, wyznaczając termin zapłaty na dzień 22 lipca 2024 r. Do powodów pismem z 25 lipca 2024 r. skierowano pisemne oświadczenie o potrąceniu/ skorzystaniu z prawa zatrzymania.

(pismo procesowe z 30 lipca 2024 r. – k. 208-208v)

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

(protokół rozprawy z dnia 12 marca 2025 r. – k. 256-257)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. jest następcą prawnym (...) Bank S.A. z siedzibą w W.. (bezsporne).

19 maja 2008 roku powodowie, jako kredytobiorcy, zawarli z poprzednikiem prawnym pozwanego, tj. (...) Bank S.A. z siedzibą w W., jako kredytodawcą, umowę kredytu na cele mieszkaniowe (...) Nr (...) (dalej jako: umowa/umowa kredytu). Zawierając niniejszą umowę powodowie działali jako konsumenci.

Stosownie do § 1 ust. 2 Umowy jej integralną częścią były „Ogólne Warunki Kredytowania w Zakresie Udzielania Kredytów na Cele Mieszkaniowe i P. hipotecznych” (dalej także jako „OWKM”), stanowiące załącznik nr 1 do Umowy, co do których kredytobiorca oświadczył, że je otrzymał, zapoznał się z ich treścią i na ich stosowanie wyraża zgodę.

Zgodnie z § 2 ust. 1. Umowy Bank udzielił kredytobiorcy kredytu w kwocie 200.000,00 zł „denominowanego” (w istocie indeksowanego) w walucie CHF na okres 360 miesięcy, tj. od dnia 19 maja 2008 r. do dnia 17 maja 2038 roku, na zasadach określonych w umowie i OWKM. Następnie w § 2 ust. 2. Umowy wskazano, że kwota kredytu denominowanego (waloryzowanego) w CHF lub transzy kredytu zostanie określona według kursu kupna dewiz dla wyżej wymienionej waluty zgodnie z „Tabelą kursów” obowiązującą w Banku, w dniu wykorzystania kredytu lub transzy kredytu.

Stosownie do § 3 ust. 1 Umowy kredyt miał być przeznaczony na budowę domu.

W myśl § 4 ust. 1 uruchomienie kredytu miało nastąpić w transzach. Zgodnie z ust. 1a każda transza miała być wykorzystywana w złotych, przy jednoczesnym przeliczeniu wysokości transzy według kursu kupna dewiz dla CHF zgodnie z „Tabelą kursów” obowiązującą w Banku w dniu wykorzystania danej transzy.

Ostateczny termin spłaty kredytu, odsetek i innych należności miał przypaść na 17 maja 2038 roku (§ 9 ust. 1 Umowy). Po okresie wykorzystania karencji w spłacie kredytu kredytobiorcy zobowiązali się do spłaty kredytu wraz z odsetkami w 337 ratach miesięcznych w 15 dniu każdego miesiąca, począwszy od 17 maja 2010 roku. Spłata rat kapitałowo-odsetkowych miała być dokonywana w złotych po uprzednim ich przeliczeniu według kursu sprzedaży dewiz dla CHF zgodnie z „Tabelą kursów” obowiązującą w banku w dniu spłaty (§ 9 ust. 2 Umowy). Zabezpieczenie kredytu stanowiła hipoteka kaucyjna (§ 10 ust. 1 pkt. 1 Umowy).

Oprocentowanie kredytu zostało oznaczone jako zmienne i stanowi sumę zmiennej stawki odniesienia oraz stałej marży Banku w wysokości 2,32 punktów procentowych. W dniu zawarcia umowy oprocentowanie kredytu wynosiło 5,13% w stosunku rocznym. (§ 8 ust. 1 i 2) (umowa kredytu – k. 47-49).

Bank wypłacił powodom kwotę kredytu w 4 ratach w okresie od 30 maja 2008 r. do 20 stycznia 2009 r. w łącznej wysokości 200.000 zł (zaświadczenie – k. 55-58)

W okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 22 lipca 2024 roku powodowie uiścili na rzecz Banku, w wykonaniu łączących strony umów kredytu, kwotę 218.841,94 zł. Powodowie zarówno w dacie zawarcia umowy, jak i w całym okresie wykonywania umowy pozostawali w związku małżeńskim.

(zaświadczenie – k. 220-223, historia rachunku – k. 224-227, zeznania powodów – protokół rozprawy z 12 marca 2025 – k. 256-257).

Kredyt został zaciągnięty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych powodów. Środki pochodzące z zaciągniętego kredytu przeznaczyli oni na budowę domu. Nieruchomość nigdy nie była wynajmowana, a powodowie mieszkają w niej do dzisiaj. Działalność gospodarczą zarejestrowali w domu w 2016 r., przy czym nie prowadzą w nim działalności gospodarczej. Powodowie mieli zdolność dla zaciągnięcia kredytu złotowego, jednak raty w oferowanym im kredycie waloryzowanym kursem CHF był tańsze, zapewniani byli, że jest to kredyt tańszy, a CHF to bezpieczna waluta.

Strona powodowa nie negocjowała z bankiem postanowień umowy dotyczących sposobu powiązania kredytu z kursem waluty obcej oraz sposobu przeliczania kursu waluty obcej. Przed zawarciem umowy powodom nie przedstawiono symulacji zmian kursu CHF. Nie wyjaśniono jak będzie wyliczany kurs CHF. W dacie zawarcia umowy powodowie nie prowadzili działalności gospodarczej. Strona powodowa zna i rozumie skutki nieważności umowy kredytu i zgadza się na stwierdzenie nieważności tej umowy (zeznania powodów – k. 256-257).

Pismem z 6 lipca 2021 r. K. R. i A. R. (1) wezwali pozwanego do zapłaty kwoty 158.813,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia otrzymania wezwania do dnia zapłaty tytułem zwrotu sumy nienależnie dokonanych wpłat na poczet nieważnej umowy kredytu. Wezwanie zostało odebrane w dniu 13 lipca 2021 r. Bank w odpowiedzi na wezwanie nie uwzględnił roszczeń kredytobiorców.

(wezwanie do zapłaty – k. 62, potwierdzenie odbioru – k. 64, odpowiedź Banku – k.65-66v)

Kredyt nie został dotychczas spłacony, a postanowieniem z 25 października 2024 r. Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia o ustalenie poprzez wstrzymanie obowiązku jego spłat.

(postanowienie – k. 231)

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły wymienione dokumenty, których treść ani autentyczność nie była kwestionowana przez strony, oraz zeznania strony powodowej, które były spójne, logiczne, konsekwentne i pobawione sprzeczności oraz znajdowały potwierdzenie w pozostałych dowodach. Sąd pominął dowód z zeznań świadka A. K. uznając je za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadek nie brała udziału w zawieraniu z powodami umowy. W tej części, w jakiej świadek miałaby przedstawić w swoich zeznaniach obowiązujące w banku kredytującym procedury wewnętrzne w zakresie udzielania kredytów indeksowanych do waluty obcej, przesłuchanie zostało ocenione jako zbędne. Ustalenie faktycznych okoliczności zawarcia umowy możliwe było za pomocą dowodu z przesłuchania stron. Jakkolwiek dowód z przesłuchania stron stanowi z zasady dowód subsydiarny, taki charakter owego środka dowodowego nie oznacza, że z przeprowadzenia dowodu należy zrezygnować w sytuacji, gdy jest to jedyny zgłoszony w sprawie dowód, na podstawie którego możliwe jest ustalenie pewnych faktów w sposób bezpośredni – w tym bez konieczności posiłkowania się domniemaniem faktycznym. Skoro powodowie niewątpliwie brali udział w procesie zawierania spornej tu umowy kredytu, zaś świadek zgłoszony w odpowiedzi na pozew bezspornie nie miał do czynienia z ową umową ani z samym powodami, okoliczności odnoszące się do zawarcia umowy należało ustalić na podstawie zezna powodów, nie zaś na podstawie zeznań świadka dotyczących procedury zawierania umów kredytów obowiązującej w banku.

W ocenie Sądu nie byłoby przy tym podstaw do dokonania ustalenia – na zasadzie domniemania faktycznego – że przebieg zawierania umowy przez powodów był zgodny
z treścią procedur, na które powoływał się pozwany. Co więcej, z twierdzeń pozwanego nie wynika, aby w ramach procedury wewnętrznej pracownicy banku byli zobowiązani udzielić konkretnych informacji odnoszących się co ryzyka kursowego związanego z zawarciem umowy kredytu waloryzowanego do waluty obcej – że obowiązywały określone formułki, gotowe przykłady, symulacje, które w ramach procedury udzielania kredytu należało ustnie klientowi przedstawić. Ponadto część okoliczności, na które miałby zeznawać ww. pracownik banku, odnosiły się częściowo do wiadomości specjalnych (kwestie finansowania kredytów, zasad określania kursów, wysokości spreadu), zatem nie mogłyby zostać wykazane za pomocą dowodu z zeznań świadka.

W ocenie Sądu, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości również okazało się zbędne, ponieważ rozpoznanie sprawy, z uwagi na ustalenie nieważności umowy, nie wymagało wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo o ustalenie zasługiwało na uwzględnienie w całości, zaś powództwo o zapłatę, z uwagi na podniesiony zarzut potrącenia, podlegało uwzględnieniu w części.

Będąca przedmiotem rozpoznania umowa była typową umową kredytu indeksowanego do CHF, jakie były powszechnie zawierane przez (...) Bank S.A. Przedmiotem rozważań było zweryfikowanie, czy kwestionowane przez stronę powodową postanowienia przeliczeniowe mają charakter niedozwolony (art. 385 i kolejne k.c.) i w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, jaki jest skutek ich wyeliminowania z kontraktu z punktu widzenia jego bytu, przy uwzględnieniu wykładni postanowień dyrektywy 93/13 dokonanych w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości UE co do możliwości uzupełniania luk w umowie na skutek wyeliminowania postanowień niedozwolonych, mając przy tym na względnie krajowy porządek prawny (np. art. 358 § 2 k.c.) oraz wolę strony powodowej w tym zakresie.

Status konsumenta i przedsiębiorcy, brak negocjacji i świadczenia główne

W ocenie Sądu dowody przeprowadzone w sprawie nie budzą wątpliwości co do tego, że umowa kredytu wiąże się z działalnością gospodarczą pozwanego, a zarazem brak jest takiego związku w przypadku kredytobiorców, a zatem należy ich uznać za konsumentów (art. 22 ¹ k.c.). Podkreślenia wymaga, że status konsumenta podlega badaniu na datę zawarcia umowy, w związku z czym bez znaczenia są wszelkie fakty mające miejsce w okresie kilkuletnim po zaciągnięciu przez stronę powodową spornego kredytu. W świetle materiału procesowego sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że strona powodowa zaciągnęła kredyt w bezpośrednim celu wykorzystania go na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Ciężar dowodu, że § 2 ust. 2 umowy (dalej: klauzula ryzyka walutowego), § 4 ust. 1a i § 9 ust. 2 umowy (dalej: klauzule przeliczeniowe) zostały indywidualnie uzgodnione, spoczywał na banku (art. 385 ¹ § 4 k.c.), który temu ciężarowi nie sprostał - nie można bowiem uznać „wyboru waluty” kredytu przez konsumenta za negocjacje, skoro sprowadza się to jedynie do zatwierdzenia jednej z kilku możliwości oferowanych przez bank, zaś sam sposób przeliczania kursów walut był ustalany jednostronnie przez bank.

Obie grupy postanowień umownych określają świadczenia główne w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c., ponieważ nie tylko samo powiązanie kredytu z walutą obcą, ale również sposób dokonywania przeliczeń walutowych koniecznych do realizacji takiej umowy stanowią niezbędny element stosunku kredytu indeksowanego do waluty obcej.

Niejednoznaczność i abuzywność klauzul ryzyka walutowego

Na banku udzielającym kredytu powiązanego z walutą obcą ciąży obowiązek udzielenia kredytobiorcy niezbędnych informacji dotyczących skutków zawarcia tej umowy, przynajmniej co do tego, że niekorzystna zmiana kursu wpłynie nie tylko na wysokość raty, ale i salda całego zadłużenia w walucie, w której wyrażony był kredyt, czy też umowa miała być wykonana (np. poprzez uiszczenie ceny za nabycie nieruchomości nabywanej w Polsce w złotych1). Wszelkie wątpliwości co do spełnienia przez bank wymogu przejrzystości powinny być interpretowane na korzyść konsumenta.2

Tymczasem strona powodowa nie uzyskała wspomnianych informacji od pozwanego. Oznacza to, że klauzula ryzyka walutowego nie została sformułowana w sposób jednoznaczny (art. 385 ¹ § 1 k.c.), ponieważ nie pozwalała kredytobiorcy na zrozumienie wszelkich konsekwencji finansowych wiążących się z zawarciem kredytu powiązanego z kursem waluty obcej.

Ponadto postanowienie to kształtuje prawa i obowiązki konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (art. 385 ¹ § 1 k.c.). Mianowicie zawarcie umowy kredytu powiązanego z walutą obcą wiązało się z powstaniem ryzyka kursowego, polegającego na tym, że znaczna zmiana kursu walut mogła prowadzić do istotnej zmiany wysokości zobowiązania jednej ze stron, a skala tego ryzyka była nieograniczona. W tej sytuacji należało wymagać od banku będącego profesjonalistą udzielenia stosownych informacji i pouczeń konsumentom, którzy byli stroną słabszą i gorzej zorientowaną w funkcjonowaniu rynku finansowego. Bank jednak zaniechał dopełnienia tego obowiązku. Skala ryzyka kursowego wymagała od banku co najmniej przedstawienia informacji, że zmiana kursu waluty wpłynie nie tylko na wysokość raty, ale i saldo całego zadłużenia kredytobiorcy wyrażone w walucie, w której udzielany był kredyt3.

Umowa kredytu indeksowanego do waluty obcej nie może istnieć bez postanowienia przewidującego jej indeksację i wskazującego walutę tej indeksacji. A zatem nie ma w ogóle możliwości, aby „luka” powstała po tej klauzuli mogła zostać uzupełniona przepisem prawa krajowego.

Niejednoznaczność i abuzywność klauzul przeliczeniowych

Klauzule przeliczeniowe nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny ( art. 385 ¹ § 1 zd. 2 k.c.), tj. prostym i zrozumiałym językiem (art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG), ponieważ ich treść nie pozwala na stwierdzenie, w jaki sposób pozwany bank ustala kurs CHF dla celu wykonania umowy kredytu, a także kształtują one prawa i obowiązki konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (art. 385 ¹ § 1 k.c.). W oparciu o te postanowienia kredytobiorca został obciążony koniecznością pokrywania kosztów spreadu (różnicy pomiędzy kursem kupna i sprzedaży waluty obcej), pomimo że koszty te nie odpowiadały żadnej usłudze świadczonej przez bank na rzecz klienta, a służyły jedynie pokryciu kosztów udzielenia przez bank kredytu i zabezpieczenia banku przed ryzykiem kursowym, a w umowie brak jest jednoznacznej informacji o tym, że konsument ponosi takie koszty, jaka jest ich wysokość i z czego one wynikają. Ponadto klauzule przeliczeniowe dawały pozwanemu bankowi w istocie całkowitą swobodę w sposobie kształtowania wysokości kursu waluty obcej, ponieważ postanowienia umowy w żaden sposób nie precyzowały, w oparciu o jakie zasady kurs waluty obcej miał być ustalany przez bank. Tym samym bank mógł ustalić ten kurs na dowolnym poziomie, nawet oderwanym od jakiegokolwiek kursu występującego na rynku, ze szkodą dla kredytobiorcy. Jednocześnie kredytobiorca w żaden sposób nie mógł się sprzeciwić wysokości kursu narzuconego przez bank i był zmuszony stosować się do niego, gdyż nie miał możliwości spłaty rat kredytu bezpośrednio w walucie obcej. W rezultacie bank w oparciu o klauzule przeliczeniowe uzyskał rzeczywistą możliwość dowolnego kształtowania wysokości świadczeń kredytobiorcy, co jest w oczywisty sposób sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta.

Sąd dokonał oceny, czy postanowienia umowne są niedozwolone (art. 385 ^{( 1)} § 1 k.c.), według stanu z chwili zawarcia umowy.4 Tym samym dla powyższej oceny nie miały znaczenia okoliczności takie jak sposób wykonywania umowy, wieloletnie wykonywanie umowy przez kredytobiorcę bez żadnych zastrzeżeń, faktyczny sposób ustalania wysokości kursów waluty obcej przez bank i ich relacja do innych kursów występujących na rynku, późniejsze zmiany regulaminu pozwanego banku (np. co do możliwości spłaty kredytu bezpośrednio w walucie CHF), późniejsze zmiany stanu prawnego (w szczególności wejście w życie ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, tzw. ustawa „antyspreadowa”) czy kwestia ewentualnego zawarcia przez strony aneksu do umowy kredytu upoważniającego kredytobiorcę do spłaty rat kredytu bezpośrednio w walucie obcej. Dla oceny abuzywności klauzul przeliczeniowych nie miało znaczenia, że wybór kredytu powiązanego z kursem waluty obcej pozwalał kredytobiorcy na skorzystanie z niższego oprocentowania (LIBOR CHF).

Zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c., niedozwolone postanowienia umowne nie wiążą konsumenta, zatem brak jest podstaw do modyfikacji tych postanowień lub uznania, że nie wiążą one konsumenta jedynie w pewnym zakresie ani uzupełnienia powstałej po tych postanowieniach „luki” jakąkolwiek treścią, w tym w szczególności przepisami prawa krajowego. Odmienne zapatrywanie byłoby sprzeczne z brzmieniem oraz celem przepisów art. 385 ¹ § 1 k.c. i art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG.5 Przede wszystkim zaś uzupełnienie umowy przepisem prawa krajowego nie może mieć miejsca w sytuacji, w której usunięcie z umowy nieuczciwego warunku prowadzi do jej nieważności, która jest akceptowana przez konsumenta,6 zaś w niniejszej sprawie kredytobiorca nie zgodził się na obowiązywanie umowy z nieuczciwymi warunkami ani na uzupełnienie jej treści przepisem prawa krajowego, natomiast wyraził zgodę na stwierdzenie nieważności umowy, będąc świadomym wynikających z tego konsekwencji. Co więcej, przepisem krajowym służącym uzupełnieniu treści umowy nie mógłby być art. 358 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 24.01.2009 r., ponieważ jest on przepisem prawa krajowego o charakterze ogólnym, który nie ma zastosowania konkretnie do umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem7, a ponadto ma on zastosowanie tylko „jeżeli przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej” (art. 358 § 1 k.c.), a zatem nie dotyczy on zobowiązań wynikających z umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, w której świadczenia zostały oznaczone w walucie polskiej, natomiast w walucie obcej jest wyrażane tylko saldo zadłużenia. Norma ta ma charakter dyspozytywny, w przeciwieństwie np. do węgierskiego stanu prawnego, przez co niemiarodajne jest na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy odwoływanie się do wyroku Trybunału z dnia 2 września 2021 r., C-932/19, w którym analizowano kwestię woli konsumenta na kwestię upadku umowy, ale przy uwzględnieniu treści krajowego prawodawstwa, którego celem był wyeliminowanie nierównowagi kontraktowej stron (stwierdzenie nieważności warunków umownych dotyczących ustalenia kursu wypłaty i spłaty świadczenia ustalanych przez instytucje finansowe w zakresie umów kredytu, pożyczki, lub leasingu finansowego zawartych od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia w życie ustawy i ich zastąpienie urzędowym kursem ustalanym węgierski bank centralny).

Nieważność umowy

Klauzula ryzyka kursowego określa główny przedmiot umowy i charakteryzuje jej istotę, a zatem uznanie tego postanowienia umownego za niedozwolone skutkuje brakiem możliwości wykonywania umowy kredytu i tym samym powoduje jej nieważność. Także uznanie samych klauzul przeliczeniowych za niedozwolone postanowienia umowne skutkuje nieważnością całej umowy kredytu, ponieważ postanowienia te oznaczają główny przedmiot umowy i określają sposób jej wykonywania – skoro zaś nie jest możliwe określenie sposobu wykonywania umowy (brak postanowienia indeksacyjnego o przeliczeniu kwoty kredytu z PLN na CHF w celu oprocentowania kredytu w oparciu o stawkę LIBOR właściwą dla tej waluty obcej oraz brak postanowienia przeliczeniowego co do ustalenia wysokości raty płatnej w PLN z CHF), to musi ona być uznana za niewykonalną, a przez to nieważną. Stanowisko to przeważa w aktualnym orzecznictwie.8 Jednocześnie strona powodowa stanowczo wyraziła zgodę na stwierdzenie nieważności umowy, będąc świadoma wynikających z tego konsekwencji. Należy tutaj zwrócić uwagę, że wprawdzie art. 385 ¹ § 1 k.c. (ani art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13) nie wskazuje wprost na sankcję nieważności umowy zawierającej niedozwolone postanowienia umowne, niemniej jednak dyrektywa nr 93/13 przewiduje w art. 8 możliwość przyjęcia lub utrzymania bardziej rygorystycznych przepisów prawnych, których celem jest także osiągnięcie celu odstraszającego (art. 8b ust. 1 dyrektywy 93/13). Obowiązkiem organu stosującego prawo jest zapewnienie skuteczności ochrony przyznanej konsumentowi w normach zawartych w dyrektywie. Dlatego nie ma przeszkód aby w sytuacji, w której naruszenie praw konsumenta chronionych dyrektywą prowadzi do innej niż przewidziana jako zasadnicza w art. 385 ¹ k.c. wadliwości czynności prawnej, zastosowania nie mogła znaleźć inna sankcja, w tym sankcja nieważności czynności prawnej.

Tezie tej nie sprzeciwia się stwierdzenie, że umowa bezwzględnie wiąże w pozostałym zakresie (art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13). Zgodnie z wykładnią tego przepisu dokonaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, umowa zawierająca nieuczciwe warunki powinna w zasadzie nadal obowiązywać, bez jakiejkolwiek zmiany innej niż wynikająca z uchylenia nieuczciwych warunków, o ile takie dalsze obowiązywanie umowy jest prawnie możliwe zgodnie z zasadami prawa wewnętrznego (m.in. wyroki w sprawie C-618/10, w sprawie C-488/11, w sprawie C-260/18). Stąd też oczywiste jest, że nie jest możliwe dalsze funkcjonowanie umowy, której po wyłączeniu z niej postanowień niedozwolonych (które mogą przecież w określonych warunkach dotyczyć głównych świadczeń stron), nie da się wykonać – określić sposobu i wysokości świadczenia.

Jednocześnie brak jest podstaw do uznania umowy kredytu za bezwzględnie nieważną. Zawieranie umów kredytu powiązanych z walutą obcą (indeksowanych i denominowanych) jest i było dopuszczalne w świetle art. 353 ¹ k.c. i art. 69 ustawy Prawo bankowe w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy. Treść umowy nie naruszała także zasady nominalizmu (art. 358 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23.01.2009 r.), skoro kredytu udzielono w walucie polskiej, zaś CHF stanowił jedynie walutę indeksacji.

Interes prawny

Roszczenie o ustalenie nieważności umowy zasługuje na uwzględnienie. Okres kredytu wskazany w umowie jeszcze nie upłynął, zaś bank stoi na stanowisku, że umowa jest ważna i domaga się od kredytobiorcy zapłaty kolejnych rat kredytu. Wobec tego powództwo kredytobiorcy o zapłatę nie kończyłoby definitywnie sporu stron dotyczącego oceny, czy umowa jest ważna9. Pogląd, jakoby interes prawny był konsumowany przez roszczenie o zapłatę wywodzone w oparciu o twierdzenie o nieważności umowy, jest nieprzekonujący. Ewentualne uwzględnienie roszczeń kredytobiorcy o zapłatę (zwrot) należności spełnionych dotychczas na rzecz banku nie regulowałoby w sposób definitywny wzajemnych relacji stron. Wniosek przeciwny byłby zasadny tylko przy przyjęciu, że prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko w zakresie sentencji, ale również motywów rozstrzygnięcia, co do czego istnieją poważne rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie na tle zakresu normy z art. 365 § 1 k.p.c.10.

Świadczenie nienależne i zarzut potrącenia

Nieważność umowy kredytu ex tunc oznacza, że wszystkie świadczenia spełnione na jej podstawie stanowią świadczenia nienależne ( condictio sine causa) podlegające zwrotowi na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c. Zgodnie z art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Przepis ten stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego, tj. takiego, w którym ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia (art. 410 § 1 i 2 k.c.). Co do zasady skutkiem stwierdzenia nieważności umowy kredytu w całości jest uznanie, że spełnione przez obie strony świadczenia nie miały oparcia w łączącej strony umowie. Jednakże, z uwagi na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut potrącenia, powództwo główne o zapłatę podlegało oddaleniu w części.

Powodowie w niniejszej sprawie domagali się zasądzenia kwoty 158.813,75 zł, która w całości miała potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt. Pozwany podniósł w niniejszej sprawie zarzut potrącenia z dochodzoną przez powodów wierzytelnością.

Wymagalność wierzytelności banków z tytułu wypłaconego kredytu może nastąpić dopiero po wystąpieniu okoliczności w postaci trwałej bezskuteczności umowy na skutek odmowy potwierdzenia przez konsumenta klauzul abuzywnych oraz wystosowania przez Bank wezwania do zapłaty w trybie art. 455 k.c. – termin spełnienia tego świadczenia z bezpodstawnego wzbogacenia nie jest bowiem oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, a zatem jest ono zobowiązaniem bezterminowym. Bank wystosował względem powodów wezwanie do zapłaty ( k. 209). Powodom doręczono także pisemne oświadczenie o potrąceniu i zatrzymaniu ( k. 213).

W ocenie Sądu, pozwany sformułował skuteczny zarzut potrącenia ( k. 208). Bank w wezwaniu do zapłaty domagał się zapłaty kwoty 200.000 zł tytułem zwrotu nominalnej wartości kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy kredytu nr (...) z dnia 19 maja 2008 r. oraz 39.108,64 zł tytułem kwoty należnej bankowi ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wypłaconą na podstawie umowy kredytu w związku z koniecznością urealnienia świadczenia banku. Powodom zostało wysłane wezwanie do zapłaty ( k. 213) i przesyłka nadana za pośrednictwem operatora pocztowego została odebrana w dniu 3 lipca 2024 r. (fakt wynikający z powszechnie dostępnej możliwości śledzenia przesyłek na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A.). Podobnie nadane (k. 214) oraz doręczone zostało oświadczenie o potrąceniu/skorzystaniu z prawa zatrzymania z wierzytelnością powodów dochodzoną w niniejszym postępowaniu.

Jak wynika z wyroku TSUE z 15 czerwca 2023 r. (C-520/21) bank nie może dochodzić wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, gdy umowa dotycząca kredytu frankowego została unieważniona. W konsekwencji dochodzona przez powodów kwota 158.813,75 zł (obejmująca dokonane na rzecz banku płatności za okres od 30 maja 2008 r. do 22 marca 2021 r.) podlegała potrąceniu jedynie z kwotą kapitału w wysokości 200 000 zł należną pozwanemu. W związku z tym, że powodom w dacie potrącenia przysługiwały odsetki od kwoty 158 813,75 zł liczone od dnia 29 lipca 2021 r. (następny dzień od daty odpowiedzi banku na wezwanie do zapłaty - k. 65) w wysokości 50 273,27 zł, do zapłaty na rzecz powodów pozostała kwota 9 087,02 zł (158 813,75+50 273,27-200 000). Została ona zasądzona łącznie na rzecz powodów, którzy są małżonkami i trakcie spłacania kredytu łączyła i łączy ich wspólność majątkowa.

Zarzut zatrzymania.

Wobec uwzględnienia zarzutu potrącenia bezprzedmiotowe stało się rozważanie zarzutu zatrzymania. W tym zakresie należy jedynie odnotować, że postanowieniem TSUE z 8 maja 2024 r. w sprawie C-424/22, wykluczona została możliwość uznawania przez sądy krajowe zgłaszanych przez banki tego rodzaju zarzutów. Trybunał wskazał, że przepisy dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą powołanie się przez bank na prawo zatrzymania prowadzi do uzależnienia przysługującej konsumentowi możliwości uzyskania przez niego zapłaty od równoczesnego zaofiarowania przez rzeczonego konsumenta zwrotu albo zabezpieczenia zwrotu całości świadczenia otrzymanego od tej samej instytucji przez konsumenta na podstawie kwestionowanej umowy.

Brak przedawnienia.

W ocenie Sądu, roszczenia strony powodowej nie są przedawnione. Do dnia wytoczenia powództwa termin przedawnienia jeszcze nie upłynął. W ocenie Sądu Okręgowego, granicznym momentem, z którym można wiązać początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot świadczonych przez kredytobiorców kwot jest na kanwie sprawy niniejszej dzień opublikowania wyroku Trybunału w sprawie C-260/18 (D.), którego wydanie było szeroko komentowane w Polsce. Tezy płynące z tego orzeczenia, dotyczące m.in. niemożności uzupełniania luk w umowie powstałych na skutek eliminacji warunków nieuczciwych z odwołaniem się do przepisów o charakterze ogólnym (co było przedmiotem niektórych rozstrzygnięć sądowych) niewątpliwie, winny stanowić asumpt dla kredytobiorców do przedsięwzięcia czynności zmierzających do ochrony swoich praw. Dlatego też, mając na względzie konieczną do przyjęcia fikcję z art. 120 § 1 k.c., w ocenie Sądu data 4 października 2019 r., tj. dzień następujący po dniu opublikowania orzeczenia wyznaczać winna początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę kwot już przez kredytobiorcę uiszczonych. Orzeczenie było bowiem niezwłocznie opublikowane na powszechnie dostępnych stronach internetowych Trybunału oraz było przedmiotem szerokiej relacji medialnej, co należy traktować w kategoriach faktu powszechnie znanego. Tym samym roszczenia dochodzone pozwem nie przedawniły się przy uwzględnieniu terminu ogólnego z art. 118 k.c. Przyjęcie odmiennej tezy godziłoby w zasadę skuteczności dyrektywy (e ffet utile). Poszukiwanie wcześniejszego początku biegu terminu przedawnienia, jeżeli założenie to nie jest obalone szczególnymi okolicznościami danej sprawy, np. wcześniejszym wyraźnym kwestionowaniem przez konsumenta klauzul przeliczeniowych czy indeksacyjnych i następczym wieloletnim zaniechaniem dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, nie byłoby do pogodzenia z zasadami ochrony praw konsumenta, odstraszającym skutkiem dyrektywy oraz byłoby wątpliwe z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, gdyż usprawiedliwiałoby przedsiębiorcę z korzystania z nieuczciwych warunków. Tym samym, wobec wystąpienia przez stronę powodową na drogę sądową w listopadzie 2021 roku należy uznać, że jej roszczenie o zapłatę nie uległo przedawnieniu.

Podobnie w dacie potrącenia przedawnieniu nie uległo roszczenie banku. Zgodnie z pkt 4. uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 roku (sygn. akt III CZP 25/22), mającej moc zasady prawnej, jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy. Tym samym, z chwilą skutecznego podniesienia zarzutu potrącenia, roszczenie banku o zwrot wypłaconego kredytobiorcom kapitału kredytu, nie podlegało przedawnieniu.

Koszty procesu

W punkcie IV. wyroku Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie 100 i 108 § 1 k.p.c., obciążając całością kosztów pozwanego. W chwili wytoczenia powództwa było ono zasadne w całości, zaś powodowie mieli interes prawny w jego wytoczeniu. Dopiero na skutek potrącenia dokonanego przez pozwanego w toku procesu powództwo o zapłatę podlegało oddaleniu w znacznej części. W tym przypadku podniesienie zarzutu potrącenia należało traktować jak spełnienie należnego świadczenia w toku procesu. Ponadto istota sporu pomiędzy stronami dotyczyła ważności umowy z 19 maja 2008 r. i w tym zakresie w pełni potwierdzona została zasadność żądania powodów. Sposób rozliczenia umowy ma charakter jedynie wtórny, zależny od przyjętej, zmieniającej się w orzecznictwie na przestrzeni lat, zasady.

Sąd zasądził koszty procesu, na które składają się: zwrot opłaty od pozwu w wysokości 1000 zł, wynagrodzenie dla pełnomocnika strony powodowej w wysokości 10.800 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictwa w wysokości po 17 zł oraz 100 zł uiszczonej tytułem opłaty od wniosku o zabezpieczenie roszczenia.

sędzia Rafał Wagner

1 Por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20.09.2017 r., C‑186/16, A., pkt 49-50,

2 tak:

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.06.2022 r., II CSKP 701/22,

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.06.2022 r., II CSKP 616/22,

3 Por. wyroku SN z dnia 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22 (niepubl.)

4 por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20.06.2018 r., III CZP 29/17,

5 por.:

- wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3.10.2019 r., C-290/18, D.,

- wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29.04.2021 r., C-19/20, Bank (...),

6 por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8.09.2022 r., C-80/21 – C-82/21, (...), pkt 78,

7 por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8.09.2022 r., C-80/21 – C-82/21, (...), pkt 76,

8 por.:

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.12.2019 r., V CSK 382/18, LEX nr 2771344,

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.06.2022 r., II CSKP 616/22,

- postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23.06.2022 r., I CSK 2722/22.

9 por.:

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.03.2022 r., II CSKP 474/22,

- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.06.2022 r., II CSKP 616/22,

10 Por. postanowienie SN z 9 stycznia 2019 roku, I CZ 112/18.