Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

Protokolant: Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Ośrodka (...) z siedzibą w W.

przeciwko Biuru (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Biura (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Ośrodka (...) z siedzibą w W. kwotę 405.751,93 zł (czterysta pięć tysięcy siedemset pięćdziesiąt jeden złotych 93/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego Biura (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Ośrodka (...) z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 21.696,37 zł (dwadzieścia jeden tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt sześć złotych 37/100) wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. akt I C 1892/21

UZASADNIENIE WYROKU

z 1 sierpnia 2025 r. (k. 385)

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie 1.03.2016 r. (koperta k. 37) Agencja Nieruchomości Rolnych (obecnie (...) Ośrodek (...) w W., dalej: (...)) domagał się zasądzenia na jego rzecz od Biura (...) S.A. w W. (dalej: (...)) kwoty 433.061,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty, liczonymi od kwot:

a)  144.353,79 zł od dnia 01.04.2013 r. do dnia zapłaty,

b)  144.353,79 zł od dnia 01.04.2014 r. do dnia zapłaty,

c)  144.353,79 zł od dnia 01.04.2015 r. do dnia zapłaty,

wraz z kosztami procesu i kosztami zastępstwa procesowego (pozew k. 4 – 36).

Powód wskazywał, że dochodzi opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w M., powiat (...) stanowiącej działkę nr (...) o powierzchni 22,9133 ha KW (...), która należy do zasobów własności rolnej Skarbu Państwa. Wypowiedzeniem z 30.11.2009 r. Agencja ustaliła opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości wynoszącą od 01.01.2010 r. w kwocie 144.353,79 zł, opłata ta została utrzymana orzeczeniem SKO w W. z 14.04.2011 r. Powód dochodził opłat nieuiszczonych i wymagalnych za lata 2013 -2015.

W odpowiedzi na pozew Biuro (...) S.A. w W. wnosiło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, podnosząc w pierwszej kolejności jest sprzeczność z art. 5 k.c., art. 233 i art. 238 k.c. oraz nadzwyczajną zmianę stosunków na podstawie art. 357 ^{( 1)} k.c. w tym podniesiono zarzut nadużycia prawa podmiotowego (odpowiedź na pozew k. 43 – 83).

Pozwany wnosił o zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 §1 pkt 3 k.p.c. ze względu na zaskarżenie do Sądu Okręgowego w Warszawie decyzji SKO wydanej w sprawie. W pozostałym zakresie pozwany wskazywał zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym które wpłynęły na wartość prawa użytkowania wieczystego, bowiem aktualnie w całości zakazano zabudowy nieruchomości. Wejście w życie nowego planu zagospodarowania należy uznać za nadzwyczajną zmianę stosunków, bowiem wprowadzono daleko idące zmiany i ograniczenia odnośnie do nieruchomości, które mają trwały charakter. Żądanie zapłaty w ocenie pozwanego narusza także naruszenie art. 5 k.c. bowiem istotą użytkowania wieczystego jest uprawnienie do korzystania z nieruchomości z wyłączeniem innych osób, posiadanie, pobieranie pożytków i innych przychodów. Tymczasem na skutek zmian w planie zagospodarowania pozwany jest pozbawiony powyżej wskazanych uprawnień. Wobec powyższego żądnie stanowi nadużycie uprawnień powoda bowiem użytkownik został pozbawiony możliwości faktycznego użytkowania gruntu. Jako wniosek ewentualny pozwany wskazywał rozłożenie roszczenia na raty płatne kwartalnie, ze względu na wysokość roszczenia oraz sytuację finansową (...).

Pismem z 11.05.2016 r. powód rozszerzył żądanie pozwu o dalszą kwotę 144.353,79 zł wraz z odsetkami od 01.04.2016 r. do dnia zapłaty, wraz z kosztami procesu (modyfikacja k. 86 – 175).

Pozwany negował zasadność powództwa również w rozszerzonym zakresie (replika k. 184 – 201).

Postanowieniem z 22.11.2016 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 177 §1 pkt 3 k.p.c. (postanowienie k. 207v znacznik 00:14:07), a następnie zmienił podstawę zawieszenia na art. 177 §1 pkt 1 k.p.c. postanowieniem z 26.04.2017 r. ze względu na toczące się postępowanie IV C 359/17 (postanowienie k. 224).

W związku z zakończeniem postępowania aktualizacyjnego (...) pismem procesowym z 25.02.2025 r. wniósł modyfikację pozwu domagając się zasądzenia od Biura (...) S.A. w W. na rzecz (...) Ośrodka (...) kwoty 708.475,55 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 25 lutego 2025 r. do dnia zapłaty (modyfikacja k. 266 – 281).

Na zmodyfikowane roszczenie składają się nieuiszczone opłaty roczne za lata 2013 – 2016 łącznie 224.642,04 zł, skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie wyliczonego od kwoty roszczenia głównego w wysokości 18.209,85 zł oraz skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wymagalności każdej z opłat rocznych do dnia 6.06.2024 r.

W odpowiedzi z 01.03.2025 r. (...) zaprzeczył aby powodowi należne były kwoty w wysokości po 144.353,79 zł za każdy rok tj łącznie 577.415 zł łącznie za lata 2013 – 2016. Podniósł, że prawomocnym wyrokiem z 22.08.2022 r. w sprawie IV C 359/17 opłata roczna została ustalona na kwotę 56.160,51 zł począwszy od 1.01.2013 r. W pozostałym zakresie pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko i złożone wnioski dowodowe. Zarazem pozwany wnosił o nieobciążanie go kosztami postępowania, ewentualnie obciążenie go jedynie w części. (odpowiedź pozwanego k. 285 – 354)

Pismem z 31.03.2025 r. pozwany wniósł o oddalenie zmienionego powództwa w całości. Odnośnie żądania zasądzenia kwot skapitalizowanych odsetek wskazał że opłata za roczne użytkowanie wieczyste wynosi 56.160,51 zł począwszy od 01.01.2013 r. co przyznał powód. Oznacza to że od wskazanej daty nie jest należna opłata w wysokości 144.353,79 zł ani odsetki ustawowe za opóźnienie od tych kwot za lata 2013 – 2016. (k. 363 – 364).

Na rozprawie 04.07.2025 r. prezes zarządu pozwanej spółki wskazywał, że spółka pozyskała grunt gdy istniała możliwość zagospodarowania go, natomiast w aktualnym planie zagospodarowania jest wprost wskazane, iż nie ma takiej możliwości. Spółka nie może isę pozbyć tego gruntu ani z niego korzystać.(protokół k. 375 – 376 znacznik 00:08:17 – 00:12:38).

W pozostałym zakresie strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany Biuro (...) S.A. z siedzibą w W. na podstawie umowy z 28.07.1999 r. rep (...) (...)jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) z obrębu (...) w M. – nieruchomości rolnej o pow. 22,9101 ha wraz z posadowionym na niej budynkiem stanowiącym odrębną nieruchomość dla której Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...). Właścicielem nieruchomości była Agencja Nieruchomości Rolnych – obecnie (...) Ośrodek (...) jako osoba prawna której powierzono zarządzanie mieniem Skarbu Państwa. Agencja Nieruchomości Rolnych w W. została utworzona w lipcu 2003 r. w miejsce Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Na podstawie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o (...) Ośrodku (...) i ustawy - od 1 września 2017 roku Agencja Nieruchomości Rolnych w W. została połączona z Agencją (...) i przekształcona w (...) Ośrodek (...) (okoliczność znana z urzędu, odpis księgi wieczystej k. 10 – 17, wydruk z CI KRS (...) k. 18-22, 54 – 56, studium uwarunkowań z 1997 r. k. 93 – 175, uchwała nr (...) Rady Miasta M. z 27.09.2005 r. w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta M. k. 299 -30 ).

(...) wystąpił 16.06.2009 r. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na ww. działce w postaci realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej z zespołem rekreacyjno – sportowym wraz z sieciami wewnętrznymi, infrastrukturą techniczną, drogami, dojazdami i dojściami oraz zagospodarowaniem terenu (wniosek k. 74 – 76, 294 - 296).

(...) dokonał wypowiedzenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntu ze skutkiem na 31.12.2009 r, oferując z dniem 01.01.2010 r. nową opłatę roczną w wysokości 144.353,79 zł tj 3% wartości nieruchomości gruntowej (wypowiedzenie k. 23 -24). Na skutek skargi (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeniem z 14.04.2011 r. ustaliło że od 01.01.2010 r. opłata wynosi 144.353,79 zł (orzeczenie SKO (...) k. 25 – 25v, przelewy k. 26 - 29).

Na podstawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenu „(...)” w M., przyjętego uchwałą nr (...) z dnia 24 listopada 2011 przedmiotowy teren znajduje się w strefie oznaczonej symbolem jako drogi dojazdowe ( (...), (...)) oraz jako zieleń naturalną ((...). (dziennik urzędowy zawierający uchwałę nr (...) k. 63 - 68, wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego k. 69 – 73, 303-309).

Wnioskiem z 20.12.2012 r. (...) wystąpił z wnioskiem o dokonanie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego z uwagi na zmniejszenie wartości nieruchomości do kwoty nie wyższej niż 56.730 zł. (wniosek k. 57 – 61, sprawa ). (...) Ośrodek (...) w odpowiedzi na wniosek odmówił dokonania aktualizacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sprawie o sygn. akt(...) w dniu 21.12.2016 r. oddaliło wniosek o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Wobec złożenia przez Pozwanego sprzeciwu od orzeczenia SKO, wniosek o aktualizację zastąpił pozew (okoliczność bezsporna, stan faktyczny ustalony w sprawie IV C 359/17 k. 468-479).

(...) wystąpił o zawezwanie do próby ugodowej Gminy Miasta M. wnioskiem z 13.06.2014 r. w sprawie zapłaty kwoty 10.636.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 04.02.2014 r. tytułem odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) obręb (...) ze względu na niemożność korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób w związku z wejściem w życie planu zagospodarowania przestrzennego „(...)” w M. – na posiedzeniu nie doszło do zawarcia ugody (wniosek wraz z protokołem I Co 864/14 k. 77 – 83).

Pozwany usiłował bez powodzenia zbyć prawo użytkowania wieczystego, zawierając w tym celu szereg umów z pośrednikami (umowy oraz ogłoszenia o sprzedaży k. 191 – 201, k. 310 – 315, protokół sprawy IV C 359/17 k. 316 - 318).

Pismem z 21.01.2016 r. (...) w W. wezwała (...) do zapłaty kwoty 513,290,44 zł wraz z odsetkami ustawowymi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania tytułem nieuregulowanych opłat rocznych za użytkowanie wieczyste działki nr (...) za lata 2013, 2014, 2015 (wezwanie wraz z (...) k. 30 – 32).

Postępowanie wywłaszczeniowe wszczęte z urzędu przez Miasto M. w stosunku do nieruchomości dz. ew. nr (...)obręb(...) w celu wydzielenia gruntów pod drogi publiczne zostało umorzone decyzją Burmistrza Miasta M. z 27.01.2024 r. nr (...).(...) (decyzja z 27.01.2024 r. k. 346).

W dniu 6.06.2024 r. zostało zakończone postępowanie aktualizacyjne, które toczyło się w tut. Sądzie pod sygnaturą IV C 359/17 i prawomocnie ustalono wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr (...) położonej w M., dla której Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...) na kwotę 56.160,51 zł począwszy od 1 stycznia 2013 roku. (odpis wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wydanego w sprawie IV C 359/17 i odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie wydanego w sprawie I ACa 123/23 k. 280 – 281, wyroki z uzasadnieniami k. 320 - 345).

Pozwany (...) nie uiścił opłaty za użytkowanie wieczyste za wskazane lata (bezsporne).

Powyższy stan faktyczny Sad Okręgowy ustali na podstawie dokumentów gromadzonych w aktach sprawy których autentyczności i rzetelności nie kwestionowały strony a i Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia im mocy dowodowej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

Powód wywodził swoje roszczenie z łączącej strony umowy użytkowania wieczystego nieruchomości i na tej podstawie domagał się zasądzenia od pozwanej spółki opłaty rocznej za 2019 rok. Prawo użytkowania wieczystego jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanowionym na cudzej rzeczy, uprawniającym użytkownika wieczystego, jako posiadacza zależnego, do korzystania z wyłączeniem innych osób z nieruchomości będącej jego przedmiotem, z zagwarantowaniem mu ochrony w takim zakresie, z jakiego korzysta właściciel (art. 233 k.c.) Zgodnie z art. 238 k.c. wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

Na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Art. 71 ust. 4 u.g.n. stanowi, że opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Jakkolwiek pozwany ma rację, że opłata stanowi w sensie ekonomicznym ekwiwalent za prawo do korzystania z nieruchomości, to jednak jedyną przesłanką powstania po stronie właściciela nieruchomości roszczenia o jej zapłatę jest istnienie prawa.

W niniejszej sprawie Sąd był związany prawomocnym orzeczeniem tut. Sądu z 22.08.2022 r. w sprawie IV C 359/17, którym ustalono że wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste działki nr (...) obręb(...) od 01.01.2013 r. wynosi 56.160,51 zł. Powyższy wyrok przesądza o istnieniu i wysokości zobowiązania pozwanej z tytułu opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste za wskazany rok, co wiąże zarówno strony postępowania, jak i sąd orzekający w niniejszej sprawie (art. 365 § 1 k.p.c.). Z tego względu Sąd nie był uprawniony do ponownego badania przesłanek podnoszonych przez pozwanego dot. wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości ze względu na utratę jej wartości i przydatności gospodarczej w stosunku do celów nabywcy przyświecających mu przy zawieraniu umowy użytkowania wieczystego, zawłaszcza iż przywoływane okoliczności istniały w dacie wyrokowania w sprawie IV C 359/17.

Odnosząc się do zarzutu strony pozwanej dotyczącego naruszenia prawa podmiotowego i niezasadności dochodzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (art. 5 k.c.), sąd nie mógł uznać zasadności przedstawionego stanowiska. Zgodnie z art. 238 Kodeksu cywilnego, który ma charakter iuris cogentis, użytkownik wieczysty obowiązany jest do uiszczania rocznej opłaty przez cały okres trwania prawa użytkowania wieczystego. Przepis ten ma charakter imperatywny i nie przewiduje możliwości uchylenia się od obowiązku zapłaty tej opłaty (por. wyrok Sadu Najwyższego z 17.12.2008 r. I CSK 244/08).

Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż w realiach niniejszej sprawy oddalenie powództwa w całości doprowadziłoby do sytuacji, w której to po stronie pozwanego Biura (...) S.A. z siedzibą w W. doszłoby do faktycznego przysporzenia, a korzystanie z dobrodziejstwa przepisu art. 5 k.c., nie może prowadzić do nabycia prawa, czy też korzyści majątkowej, a jedynie do obrony przed jego nadużyciem. W ocenie Sądu Okręgowego nadużycie prawa podmiotowego nie może prowadzić do jego utraty. Przepis art. 5 k.c., stanowi tzw. klauzulę generalną odnoszącą się do wszystkich możliwych przypadków, gdy powoływanie się na prawo podmiotowe nie stanowi jego wykonywania, lecz jego nadużywanie, które nie jest społecznie aprobowane i w związku z tym nie korzysta z ochrony. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego natomiast kreuje określone uprawnienia po stronie użytkownika wieczystego. Zasadnicze uprawnienia w tym zakresie to m.in. prawo korzystania z nieruchomości z wyłączeniem innych osób, uzyskanie własności wniesionych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń, uprawnienie do obciążenia tego prawa, rozporządzenia nim, pobierania z niego pożytków. Faktem jest, że (...) na skutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy M. nie może wykorzystać nieruchomości zgodnie z pierwotnymi planami został uwzględniony w postępowaniu o ustalenie opłaty za użytkowanie wieczyste, która została obniżona o przeszło 60%. Sąd Okręgowy miał także na względzie okoliczność, że sam (...) w sprzeciwie od orzeczenia SKO sygn. akt (...) (następnie IV C 359/17) wnosił o obniżenie opłaty rocznej do kwoty nie wyższej niż 56.730 zł. Zatem stanowisko prezentowane na rozprawie i w toku niniejszego postępowania jest niekonsekwentne w stosunku do wcześniej prezentowanego przez stronę. Trudno też uznać, iż samo żądanie zapłaty tytułem opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości której wysokość ustalono uwzględniając zarzuty pozwanej jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Natomiast w argumentacji pozwanego dotyczącej nadzwyczajnej zmiany stosunków w rozumieniu art. 357 ¹ k.c. (klauzula rebus sic stantibus) podkreślić wypada, że nie jest ona zarzutem w tradycyjnym rozumieniu, lecz podstawą do powództwa o zmianę treści umowy przez stronę, która uważa, że wskutek takiej zmiany doszło do nadmiernej trudności w spełnieniu świadczenia lub rażącej straty. Pozwany może w odpowiedzi na pozew podnieść, że umowa jest nieważna z powodu sprzeczności z zasadami współżycia społecznego lub że powództwo jest bezzasadne, ale samo oddalenie powództwa ze względu na powoływanie się na nadzwyczajną zmianę stosunków w odpowiedzi na pozew jest niemożliwe, gdyż nie jest to zarzut, a odrębne roszczenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21.07.2006 r., III CSK 119/05, LEX nr 445269). Nadto okoliczność ta, znajduje odzwierciedlenie w obniżonej wartości nieruchomości i wysokości opłaty rocznej, trudno przyjąć iż prawie 3 krotne obniżenie wysokości opłaty rocznej uzasadnia przyjęcie, iż mimo tego doszło do nadzwyczajnej zmiany stosunków.

Sąd orzekł o odsetkach na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., w myśl którego wierzycielowi należą się odsetki za czas opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Zgodnie z art. 71 ust. 4 u.g.n. opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony w sprawie Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż kwota zasadna i wykazana przez powoda w niniejszym postępowaniu wynosi za lata 2013, 2014, 2015 i 2016 po 56.160,51 zł co daje łącznie kwotę 224.642,04 zł. Na zasądzona kwotę złożyły się także skapitalizowane przez powódkę odsetki w kwotach:

- za rok 2013: od 01.04.2013 do 06.06.2024 r. – 55.083,99 zł,

- za rok 2014: od 01.04.2014 do 06.06.2024 r. – 47.823,13 zł,

- za rok 2015: od 01.04.2015 do 06.06.2024 r. – 41.283,90 zł,

- za rok 2016: od 01.04.2016 r. do 06.06.2024 r. – 36.918,77 zł,

wraz z dalszymi należnymi odsetkami począwszy od 25.02.2025 r. zgodnie z ostateczną modyfikacją żądania pozwu (k. 266). Podkreślić wypadnie, iż z uwagi na okoliczność, że w niniejsze sprawie doszło do obniżenia wysokości opłaty rocznej, nie sposób wiec przyjąć że są one należne dopiero od uprawomocnienia się wyroku w sprawie IV C 359/17.

Łącznie zatem zasądzeniu podlegała kwota 405.751,93 zł wraz z odsetkami od dnia 25.02.2025 r. o czym Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji w punkcie I, oddalając powództwo w pozostałym zakresie o czym orzeczono jak w sentencji w punkcie II.

O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 108 §1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. i art. 98 §1 ¹ k.p.c. ustalając, że strona powodowa wygrała sprawę w 57% zaś strona pozwana w 43%, Sąd rozdzielił stosunkowo koszty pomiędzy stronami. Powód poniósł koszty w kwocie 35.424 zł opłaty od pozwu, 10.800 zł kosztów zastępstwa procesowego obliczonych stosownie do §2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zaś pozwany 10.800 zł kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł opłaty skarbowej. Różnica podlegała zasądzeniu na rzecz powoda w części w jakiej wygrał postępowanie.

Zarazem nie było podstaw do rozłożenia świadczenia na raty czy też nieobciążenia pozwanego kosztami procesu stosownie do art. 320 k.p.c. i 102 k.p.c., bowiem (...) nie przedstawił poza własnymi twierdzeniami żadnej dokumentacji, która by pozwalała na dojście przez Sąd do przekonania o ziszczeniu się przesłanek ustawowych do zastosowania dobrodziejstwa wskazanych regulacji.

Z tych względów Sąd Okręgowy postanowił jak w sentencji w punkcie III.

sędzia Piotr Królikowski