Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSO Bożena Chłopecka

Protokolant: st. sekretarz sądowy Ewa Kocielnik

po rozpoznaniu 27 listopada 2025 r. w Warszawie

na rozprawie sprawy z powództwa R. Ś.

przeciwko A. G.

o ochronę dóbr osobistych

I.  oddala powództwo;

II.  ustala, że powód w całości ponosi koszty postępowania, z tym, że ich wyliczenie pozostawia referendarzowi sądowemu.

Sygn. akt: IC 1963/20

UZASADNIENIE

Pozwem skierowanym w dniu 24 sierpnia 2020 roku (data prezentaty Biura Podawczego) przeciwko pozwanemu A. G. powód R. Ś. wniósł o:

a)  nakazanie Pozwanemu opublikowania na swój koszt, na stronie głównej portalu
(...).pl, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, w górnych nawigacjach stron, w ramach o rozmiarze nie mniejszym niż 500x500 pixel, (px) napisanych czcionką Times New Roman o wielkości co najmniej 14, kolorem czarnym na białym tle, z co najmniej pojedynczą interlinią, zgodne z programem MS Word, przeprosin o następującej treści:

„PRZEPROSINY

Ja A. G., udzielając komentarza do wywiadu Pana K. T. oraz Pana J. S. z Panem M. K. (1) — reżyserem filmu (...), który został opublikowany na portalu (...).pl w dniu 28 listopada 2019 roku, przepraszam Pana R. Ś. za wyrażanie w ww. komentarzu oszczerczych pomówień dotyczących niewłaściwych działań rzekomo podejmowanych przez R. Ś. na stanowisku Dyrektora Polskiego Instytutu (...). Fragmenty udzielonego przeze mnie komentarza dotyczące niewłaściwych działań rzekomo podejmowanych przez R. Ś. na stanowisku Dyrektora Polskiego Instytutu (...) są nieuzasadnione, nieuprawnione oraz mają charakter zniesławiający Pana R. Ś. i w sposób bezprawny naruszają jego dobra osobiste. Niniejsze przeprosiny zostały opublikowane w wyniku przegranego procesu sądowego. A. G.”,

oraz utrzymanie tego oświadczenia przez 5 dni od dnia jego opublikowania,

b) zasądzenie od Pozwanego zapłaty 10.000 zł na rzecz (...) w S.,

c)  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego /pozew k. 3-11v./.

Pozwany A. G. w odpowiedzi na pozew z dnia 30 października 2020 roku wniósł o oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami postępowania. Pozwany wskazał, iż żądanie powoda jest bezzasadne i podlega oddaleniu w całości. Czy wizerunku /odpowiedź na pozew k. 108-130/.

W dalszym toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie /protokół rozprawy k. 417-418/.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód R. Ś. od dnia 8 grudnia 2017 roku pełnił funkcję Dyrektora Polskiego Instytutu (...) z siedzibą w W. ( (...)) / dowód: akt powołania k. 17/.

Dyrektor (...) pełni funkcję wskazaną w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz.U. z 2019 r. poz. 2199 ze zm.), reprezentując go na zewnątrz. Zakres zadań Dyrektora został w szczególności określony w art. 13 Ustawy o kinematografii. Dyrektor jest powoływany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego po przeprowadzeniu konkursu. W ramach wykonywanych przez siebie obowiązków wynikających głównie z Ustawy o kinematografii Dyrektor (...) bezpośrednio podlega Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dyrektor Polskiego Instytutu (...) pełni kluczową rolę w kształtowaniu kierunków rozwoju kinematografii w Polsce. Odpowiada za całokształt działalności Instytutu, reprezentując go na forum krajowym i międzynarodowym. Do głównych zadań Dyrektora należy podejmowanie decyzji o dofinansowaniu projektów filmowych, co odbywa się na podstawie opinii ekspertów oceniających składane wnioski. Dzięki temu Instytut ma realny wpływ na rozwój polskiej kinematografii, wspierając wartościowe inicjatywy artystyczne i produkcje filmowe /okoliczności bezsporne/.

W dniu 29 listopada 2019 r. na portalu (...).pl ukazał się wywiad pana K. T. oraz pana J. S. z panem M. K. (1), którego nagłówek brzmi: „(...) Reportaż opisywał trwający od jakiegoś czasu spór pomiędzy twórcami filmu (...) a M. T. oraz szefem Polskiego Instytutu (...) – powodem R. Ś.. Dziennikarze sugerowali, że autorzy filmu (...) bez zgody zaczerpnęli motywy, bohaterów i konkretne sceny z książki (...) L. T., kilka fragmentów przepisali niemal słowo w słowo, zaś syn pisarza oskarża ich o kradzież. Oni zaś odpierali zarzuty i sugerowali, że M. T. w porozumieniu z szefem (...) próbuje wymusić od nich haracz / dowód: wydruk wywiadu k. 18-22, zeznania świadka M. K. (1) k. 365-366v./.

Po ukazaniu się powyższego wywiadu pozwany A. G. udzielił portalowi (...).pl obszernego komentarza do tegoż wywiadu, którego nagłówek brzmiał ,,A. G., scenarzysta filmu (...) celem dyrektora Ś. jest unicestwienie naszego filmu’’. W treści zamieszczonego komentarza pozwany wskazał, iż (powód R. Ś.) ,,odmawiając urzędowo przyrzeczonej dotacji wydał wyrok śmierci na (...) Dalej wskazywał, iż ,,Dyrektor Ś. próbował storpedować publiczne pokazy. Jest przewodniczącym komitetu organizacyjnego festiwalu w G.. Dwa dni przed rozpoczęciem festiwalu zażądał wyrzucenia nas z programu. Dyrektor K. odmówił.’’ Komentator dodał również stwierdzenie, że ,,Dyrektor Ś. stawia sprawę jasno: nie wypłaci pieniędzy, bo -cytuję- ,,Instytut nie może przekazać środków na film, którego eksploatacja z dużym prawdopodobieństwem może zostać wstrzymana przez Sąd’’ / dowód: wydruk komentarza k. 23-25, zeznania pozwanego A. G. k. 317-317v. i k. 408-409, zeznania świadka M. K. (1) k. 365-366v., zeznania świadka W. M. k. 407-408/.

W dniu 13 kwietnia 2016 roku do Państwowego Instytutu (...) wpłynął wniosek o dofinansowanie zadania realizowanego w ramach programu operacyjnego (...) na rok 2016 w ramach Priorytetu 3 -Produkcja filmów fabularnych. Projekt nosił tytuł (...). Wnioskodawcą była (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Załącznikiem do wniosku była umowa nabycia praw do scenariusza filmu (...) z dnia 16 marca 2016 roku, zawarta ze współautorami scenariusza, tj. A. G. oraz M. K. (1) / dowody: wniosek k. 26-34, umowa k. 35-37/.

Decyzją Polskiego Instytutu (...) podjętą w trakcie III Sesji skierowano film (...) w reżyserii M. K. (1) do następnej sesji. (...) Sp. z o.o. wniosła odwołanie od tej decyzji / dowód: odwołanie k. 39-40/.

Pismem z dnia 4 maja 2017 r. (...) poinformował spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., że w dniu 13 kwietnia 2017 r. podjął decyzję po zapoznaniu się i po weryfikacji przez kilkunastoosobowe grono ekspertów z pakietem wszelkich niezbędnych w tym celu i złożonych w (...) dokumentów oraz informacji o dofinansowaniu realizacji filmu fabularnego pt. (...). w reżyserii Pana M. K. (1) w kwocie 2.500.000 zł / dowód: pismo k. 175-176/.

Pismem z dnia 10 maja 2017 r. Dyrektor (...) poinformował o zwiększeniu ww. dofinansowania o kwotę 500.000 zł, z rezerwy Dyrektora (...). Tym samym, całkowita kwota dofinansowania (dotacji) (...) na realizację filmu fabularnego (...)wynosiła 3.000.000 zł / dowód: pismo k. 177/.

W dniu 12 października 2017 r. (...) (poprzez swojego przedstawiciela - Panią M. W.) poinformował (...) (w stosownej korespondencji e-mail), że ważność ww. promesy została przedłużona do kwietnia 2018 r. / dowód: korespondencja e-mail k. 178-179/.

W dniu 30 listopada 2017 r. spółka (...) sp. z o.o. (po wcześniejszych negocjacjach, a także konsultacjach z udziałem (...), co do możliwości oraz zasadności przeniesienia praw do filmu pt. (...) oraz jego produkcji na rzecz (...)) zawarła z (...) umowę w przedmiocie przeniesienia przez (...) Sp. z o.o. na (...) praw przysługujących (...) Sp. z o.o. w stosunku do filmu pt. (...) w zamian za zapłatę ceny (cesja) / dowód: umowa k. 181-190, zeznania świadka J. B. k. 366v.-367v., zeznania świadka M. I. k. 367v.-368/.

Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. (...) zgłosił do (...) wniosek obejmujący prośbę o przeprowadzenie względem (...) procesu cesji ww. dofinansowania na realizację filmu fabularnego pt. (...) / dowód: pismo k. 191/.

W dniu 14 lutego 2018 r. spółka (...) sp. z 0.0. zawarła z (...)
porozumienie, w celu doprecyzowania odpowiednich postanowień ww. umowy (cesji) z dnia 30 listopada 2017 r. / dowód: porozumienie k. 192-193/.

W dniu 2 marca 2018 r. została zawarta trójstronna „umowa cesji praw”, pomiędzy (...), (...) Sp. z o.o. oraz (...). (...) stał się podmiotem uprawnionym z tytułu promesy udzielonej przez (...), dotyczącej dofinansowania filmu fabularnego pt. (...) w reżyserii M. K. (1) /dowód: umowa k. 194-198/.

W dniu 14 marca 2018 r., zgodnie z harmonogramem, rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego pt. (...), w reżyserii Pana M. K. (1) i produkcji
(...) /okoliczności bezsporne/.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2018 roku (...) złożył w (...) komplet dokumentów, w wykonaniu udzielonej promesy i w celu przygotowania odpowiedniej umowy w przedmiocie dofinansowania przez (...) ww. filmu fabularnego pt. (...)/ dowód: pismo k. 196-197/.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r., zgodnie z harmonogramem, (...) poinformował o zakończeniu zdjęć do ww. filmu fabularnego pt. (...). Pismo to
zostało złożone w (...) i dołączone do dokumentów, o których mowa w piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 roku.

W korespondencji e-mail z dnia 30 kwietnia 2018 r. (...) zwrócił się do P.
(...) z prośbą o stosowne informacje dotyczące filmu fabularnego pt. (...)
w kontekście (...) i L. T. i jego osób bliskich
(spadkobierców praw do (...)). Pismem z dnia 7 maja 2018 r.
skierowanym do (...), (...) udzielił stosownych informacji oraz złożył odpowiednie oświadczenie / dowód: oświadczenie k. 198-199/.

W korespondencji e-mail z dnia 22 czerwca 2018 r. (...) (poprzez swojego przedstawiciela —Panią M. P.) poinformował o przygotowaniu w (...) umowy o udzielenie dotacji dla ww. filmu fabularnego pt. (...) (...)
otrzymał stosowny wzór ww. umowy oraz towarzyszące mu wyjaśnienia ze strony (...) / dowód: korespondencja e-mail k. 200-201/.

W dniu 17 lipca 2018 r. odbyła się pomiędzy (...) oraz (...) korespondencja e-mail (przedstawiciel (...) Pani M. P.), dotycząca zagadnień podziału praw do ww., filmu fabularnego pt. (...) oraz zastosowanego algorytmu wyliczenia tych praw dla jednego z koproducentów — (...) Instytutu (...) / dowód: e -mail k. 202/.

W dniu 24 lipca 2018 r. (...) (poprzez swojego przedstawiciela - Pana M. I.) poinformował (...) (w wiadomości e-mail skierowanej do
przedstawiciela (...) Pani M. P.) m.in. gotowości do podpisania umowy o udzielenie dotacji dla filmu fabularnego pt. (...), zgodnie z projektem tej umowy, zatwierdzonym zarówno przez (...), jak i (...) / dowód: e-mail k. 203/.

W dniu 24 lipca 2018 r., w nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji e-mail, (...) (poprzez swojego przedstawiciela - Panią M. P.) zaakceptował przesłany przez (...) projekt pisma skierowanego do Dyrektora (...), w przedmiocie wyrażenia zgody na zwiększenie udziału (...) Instytutu (...) w prawach do ww. filmu fabularnego pt. (...). W dniu 26 lipca 2018 r. podpisane przez (...), ww. pismo zostało złożone w (...) / dowód: korespondencja e-mail k. 204-207/.

Jednocześnie w dniu 24 lipca 2018 roku wpłynęło do (...) pismo od Pana M. T., spadkobiercy L. T., w którym wskazano na podejrzenie autorskich praw majątkowych do dzieł literackich autorstwa L. T. przysługujących jego spadkobiercom, a także podejrzenie naruszenia dóbr osobistych / dowód: wniosek k. 48-48v./.

W dniu 27 lipca 2018 r, w wiadomości e-mail (...) (poprzez swojego przedstawiciela —Panią M. P.) poinformował (...) o dalszych czynnościach dotyczących zawarcia umowy o dofinansowanie ww. filmu fabularnego pt. (...). W szczególności, (...) oświadczył m.in.: „Gdy otrzymam zgodę Dyrektora (...), wyślę projekt do procedowania do Działu (...) i do Działu (...). Po zaparafowaniu projektu przez oba działy umowa będzie podpisana przez Instytut. Następnie zaproszę Producenta do złożenia podpisu” / dowód: korespondencja e-mail k. 208-209/.

W wiadomości e-mail z dnia 3 września 2018 r. (...) (poprzez swojego
przedstawiciela - Panią ,M. P.) poinformował (...), że ,,umowa przeszła dziś z Działu (...) do Działu (...)’’ / dowód: e-mail k.210/.

W dniu 25 września 2018 r. nastąpiła wymiana korespondencji e-mail pomiędzy (...) (reprezentowanym przez Prezesa Zarządu - Pana J. B.) oraz (...), w przedmiocie odbycia przeglądu (pokazu) wersji off-line filmu fabularnego pt. (...) w reżyserii Pana M. K. (1), w tym w przedmiocie składu osobowego reprezentantów (...) oraz (...) podczas ww. pokazu / dowód: korespondencja e-mail k. 212-214/.

W dniu 27 września 2018 r. odbył się pokaz wersji off-line ww. filmu fabularnego pt. (...), w której uczestniczyli reprezentanci (...) oraz (...). Ze strony (...) w pokazie wzięli udział: zaproszony ekspert literacki - Pan E. B., Kierownik Działu Produkcji (...) Pani M. K. (2), Pani Mec. M. G. (1) oraz Pani Mec. M. G. (2). Natomiast ze strony (...) w pokazie uczestniczki min. Pan J. B.-Prezes Zarządu (...), Pan M. K. (1)-reżyser oraz współscenarzysta Filmu, Pan A. G. -współscenarzysta filmu, Pan M. I.-producent liniowy ww. filmu. Kolejna prezentacja filmu miała miejsce w dniu 2018 roku / dowód: zeznania pozwanego A. G. k. 317-317v. i k. 408-409, zeznania świadka M. K. (1) k. 365-366v., zeznania świadka J. B. k. 366v.-367v., zeznania świadka M. I. k. 367v.-368, zeznania świadka W. M. k. 407-408/.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie dołączonych do akt sprawy, a wskazanych powyżej dokumentów, których prawdziwość i wiarygodność nie była w toku postępowania kwestionowana, a także nie budziła wątpliwości Sądu.

Sąd oparł ustalenia faktyczne również na zeznaniach pozwanego A. G. (k. 317-317v. i k. 408-409) oraz zeznaniach świadków: M. K. (1) (k. 365-366v.), J. B. (k. 366v.-367v.), M. I. (k. 367v.-368), W. M. (k. 407-408).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powód dochodzi w niniejszym procesie usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych.

Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, w szczególności zdrowie, wolność, cześć, nazwisko lub pseudonim, wizerunek pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Wymieniony w cytowanym przepisie katalog dóbr osobistych nie jest wyczerpujący i pod ochroną prawa niewątpliwie mogą pozostawać i inne nie wymienione w nim dobra osobiste.

W myśl art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, a nadto zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Konstrukcja normy art. 24 k.c. przewiduje ochronę jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego, wprowadzając w tym zakresie domniemanie owej bezprawności.

Na tle powyższego przepisu powoda nie obciąża udowodnienie faktów wykazujących bezprawność działania pozwanego. Na powodzie jako uprawnionym spoczywa obowiązek wykazania działań naruszających jego dobra osobiste lub zagrażających tym dobrom, zaś pozwany w celu uwolnienia się od odpowiedzialności, musi wykazać przesłanki braku bezprawności swego działania.

Bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawa oraz z zasadami współżycia społecznego. Za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających. Obalenie domniemania istnienia bezprawności spoczywa na pozwanym, który to może uczynić, poprzez wykazanie, iż działanie ma miejsce w ramach porządku prawnego, a więc dozwolone jest przez obowiązujące przepisy, stanowi wykonywanie prawa podmiotowego, czy też wskazując na zgodę pokrzywdzonego czy wreszcie na działanie w obronie uzasadnionego interesu.

W doktrynie przeważa pogląd, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenia ma nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale także to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Przy czym pod uwagę należy brać całokształt okoliczności. Przy ustalaniu faktu naruszenia dóbr osobistych należy stosować różnorodne kryteria, ale doniosłe znaczenie ma w tym zakresie opinia społeczna oraz racjonalne i rozsądne poglądy. Kryteria oceny naruszenia muszą zostać poddane obiektywizacji, a mianowicie uwzględniać trzeba odczucia szerszego grona uczestników i powszechnie przyjmowane, zasługujące na akceptacje normy postępowania. Nie jest przy tym bez znaczenia motywacja działań sprawcy naruszenia.

Ponadto, wskazać należy także na to, że oczywistym jest, że naruszenie każdego dobra osobistego z reguły wywołuje u pokrzywdzonego uczucie przykrości czy poczucie krzywdy, pokrzywdzony czuje się urażony, zatem wywołuje to określony efekt subiektywny. Nie należy jednak badać indywidualnych odczuć czy intensywności przeżyć pokrzywdzonego. Gdyby o zasadności powództwa miały decydować subiektywne kryteria oznaczałoby to, że samo tylko wniesienie powództwa o ochronę dóbr osobistych stanowi już o jego zasadności (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 roku, sygn. III CKN 33/97 OSNCP 1997/67/93).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że powód nie podołał ciężarowi dowodu opisanemu powyżej.

Sąd nie kwestionuje, że subiektywnie powód R. Ś. mógł odebrać negatywnie treści komentarza sporządzonego przez pozwanego i poczuć się urażony. Jednak jako osoba dobrze znana w środowisku artystycznym, udzielająca licznych wywiadów, stojąca na czele Polskiego Instytutu (...) wzbudza duże zainteresowanie i kontrowersje w tym kręgu.

Jednakże należy zwrócić uwagę co doprowadziło do takiej reakcji pozwanego, że sporządził sporny komentarz, który został umieszczony na forum w portalu (...).pl. Jak wynika z zeznań i stanowiska zaprezentowanego na rozprawie, pozwany zamieścił przedmiotowy wpis, gdyż uznał, że powód od dłuższego czasu postępował nieetycznie oraz sprzecznie z etosem funkcji jaką wtedy sprawował, czyli Dyrektora (...)u blokując dotację na film wg scenariusza pozwanego, czy grożąc wycofaniem filmu z festiwalu w G.. Pozwany A. G. w ten sposób, chciał zwrócić uwagę środowiska artystycznego i nie tylko na niepokojące zjawisko. Pozwany przyznał, iż sporządził sporny komentarz, lecz stwierdzenia w nim zamieszczone stanowiły wg pozwanego wypowiedzi oceniające i mieszczące się w granicach dozwolonej prawem krytyki. Jednakże jak wskazał, jego celem było skomentowanie sporu trwającego pomiędzy twórcami filmu (...) a M. T. i Dyrektorem (...)u -R. Ś..

Mając na uwadze powyższe rozważania w przedmiotowej sprawie należało zastanowić się czy komentarz pozwanego, na który powoływał się powód w toku procesu spowodowały naruszenie dobrego imienia powoda. Działaniem, które miało naruszać dobra osobiste powoda miały być stwierdzenia zawarte w treści opublikowanego przez portal (...).pl komentarza pozwanego pod tytułem ,,A. G., scenarzysta filmu (...): celem dyrektora Ś. jest unicestwienie naszego filmu’’, gdzie pozwany chronologicznie wypowiada się na temat określonych okoliczności faktycznych, lecz czyni to w granicach krytyki, stosowanej względem osoby pełniącej funkcje publiczne.

Naruszenie czci czy dobrego imienia może nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności (wyrok SN z 8 października 1987 r., II CR 269/87)

Jeszcze raz podkreślić należy, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie (por. jednak wyrok SN z 18 stycznia 2013 r., IV CSK 270/2012, LexisNexis nr 5157855, OSNC 2013, nr 7-8, poz. 94, w którym wskazano, że odwołanie się do obiektywnych, a więc kształtowanych przez opinie ludzi rozsądnie i uczciwie myślących kryteriów naruszenia dóbr osobistych, nie oznacza, że decydujące znaczenie ma reakcja, jaką dane zachowanie wywołuje, gdyż nie reakcja jest tu ważna, ale występująca w społeczeństwie opinia).

Mając powyższe rozważania na uwadze, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia dobra osobistego powoda zasługującego na przyznanie ochrony prawnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika jakoby komentarz pozwanego miał negatywny wpływ na odbiór powoda jako osoby znanej w środowisku filmowym, czy pracownika. Wpis nie wpłynął w żadnym zakresie na życie zawodowe powoda Samo negatywne subiektywne odczucie powoda nie jest wystarczającą okolicznością przemawiającą za udzieleniem mu ochrony prawnej. Komentarz sporządzony przez pozwanego w żaden sposób nie wpłynął na pogorszenie się relacji z powodem użytkowników portalu (...).pl -adresatów wpisu.

Oceniając roszczenia powoda należy podkreślić, iż strona dochodząca złożenia przeprosin przez potencjalnego sprawcę naruszenia dobra osobistego obowiązana jest udowodnić nie tylko sam fakt naruszenia dobra osobistego, ale także doznania krzywdy wskutek naruszenia dobra osobistego. To zatem na R. Ś. spoczywał ciężar udowodnienia, iż pozwany swoim zachowaniem naruszył jego dobra osobiste.

Niewątpliwie jednak, przy ocenie czy działanie pozwanego skutkować winno jego odpowiedzialnością z tytułu naruszenia dóbr osobistych winno się brać pod uwagę rozmiar tych negatywnych odczuć, nie tylko w sferze psychicznej powoda, ale też rozmiar negatywnych skutków obiektywnych, niezależnych od wrażeń czy uczuć powoda (zasięg społeczny takiego działania – analogicznie w prawie karnym: nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.). Nie każde bowiem niewłaściwe działanie skutkuje powstaniem odpowiedzialności prawnej. Jak wskazał sam pozwany miał on prawo do wyrażenie krytyki w formie komentarza. Pozwany umieszczając sporny komentarz pragnął wyeksponować i wykpić nieetyczną, oszukańczą, a przede wszystkim niezgodną z prawem działalnością prowadzoną przez powoda. Chciał pokazać między innymi na niewywiązywanie się powoda jako Dyrektora (...) z wypłacenia dofinansowania udzielonego filmowi, jak również utrudnianie przez powoda publicznych pokazów Filmu podczas festiwali filmowych. Działał więc w obronie słusznie uzasadnionego interesu społecznego, gdyż komentarz nakierowany był na poinformowanie opinii publicznej z jakiego typu problemami borykają się producenci filmowi .

Niewykazanie naruszenia (lub zagrożenia) dobra osobistego czyni zbędnymi dalsze ustalenia, w szczególności w zakresie treści przeprosin oraz zapłaty określonej kwoty na cel społeczny.

Wobec uznania, iż nie doszło do naruszenia dobra osobistego powoda, powództwo podlegało oddaleniu.

W pkt II sentencji wyroku Sąd ustalił, że strony ponoszą koszty procesu według zasady odpowiedzialności za jego wynik, opisanej w art. 98 k.p.c., wskazując, że powód przegrał sprawę w całości i ponosi koszty postępowania, pozostawiając szczegółowe wyliczenie tych kosztów referendarzowi sądowemu na podstawie art. 108 § 1 k.p.c.