Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący:Sędzia Małgorzata Kanigowska-Wajs

Protokolant: Kamil Reluga

po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa A. K. i P. K.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanej

od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie

z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt I C 1678/24

1)  oddala apelację;

2)  zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę po 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia co do kosztów do dnia zapłaty.

Sygn. akt: V Ca 411/25

UZASADNIENIE

wyroku z 31 lipca 2025 r.

sporządzenie w trybie art. 505 ⁸ § 4 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

Biorąc pod uwagę, że Sąd II instancji nie zmienił ani nie uzupełnił ustaleń faktycznych Sądu I instancji, jak również nie przeprowadził postępowania dowodowego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 387 § 2 ¹ k.p.c. w zw. z art. 327 ¹ § 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 7 listopada 2019 r., zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zarzuty, na których się opierała nie mogły prowadzić do wzruszenia zakwestionowanego wyroku. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanych mu uchybień, a wyrok ten jest w ocenie Sądu Odwoławczego trafny zarówno co do podstawy faktycznej, jak i co do oceny prawnej oraz zasługuje na pełną akceptację. Stąd też w niniejszej sprawie Sąd II instancji na podstawie art. 382 k.p.c. przyjął ustalenia faktyczne oraz wszystkie wnioski prawne Sądu Rejonowego za własne.

Odnosząc się do zarzutów apelacji dotyczących niewłaściwej oceny materiału dowodowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. na wstępie należy przywołać pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II PK 261/08, niepubl.), który został następnie powtórzony w orzecznictwie sądów apelacyjnych, zgodnie z którym „skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu.” (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2012 r., I ACa 1033/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2012 r., III AUa 1380/11). Nie jest więc wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych. Podkreślić należy, że swobodną ocenę dowodów można podważyć wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania dowodowego lub zasadami logiki
albo doświadczenia życiowego.

W ocenie Sądu drugiej instancji ocena zgromadzonego materiału dowodowego jakiej dokonał Sąd Rejonowy nie budzi zastrzeżeń. Apelująca nie zdołała podważyć korelujących z dowodami zebranymi w sprawie ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, który w sposób logiczny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z jakich przesłanek wysnuł swe wnioski oraz na jakich przesłankach i dowodach się oparł.

Dochodzone w przedmiotowej sprawie roszczenie oparte zostało na art. 5 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 7 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) Nr 295/91. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, iż w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy, mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z przywołanym wyżej art. 7 Rozporządzenia, który określa wysokość zryczałtowanego odszkodowania.

Jednocześnie, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia, stanowi, że opóźnienie (odwołanie) lotu nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu było spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego (vide: ETS w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C 432/07).

Przewoźnik lotniczy jest zatem zwolniony z obowiązku wypłaty pasażerom odszkodowania na podstawie art. 5 ust. 1 lit. c i art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli dowiedzie, że odwołanie lub opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem za „nadzwyczajne okoliczności”
w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 można uznać zdarzenia, które ze względu na swój charakter lub swoje źródło nie wpisują się, jako nieodłączny element, w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwalają mu na skuteczne panowanie nad nimi, przy czym te dwie przesłanki muszą być spełnione kumulatywne (wyroki: z dnia 4 kwietnia 2019 r., G., C-501/17, EU:C:2019:288, pkt 20; z dnia 12 marca 2020 r., F., C-832/18, EU:C:2020:204, pkt 38).

Co istotne, dla przyjęcia, iż nastąpiła nadzwyczajna okoliczność, której nie można było uniknąć, pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, nie jest ważne, czy dana przyczyna powodująca opóźnienie nastąpiła w jednym
z poprzedzających lotów w rotacji, czy bezpośrednio w locie, który doznał opóźnienia ponad 3 godziny. Istotne jest bowiem wyłącznie to, czy w konkretnym łańcuchu przyczyn i skutków, które wystąpiły w danej sprawie, kolejne elementy składające się na sekwencje tego łańcucha miały charakter nadzwyczajny (nie można było ich uniknąć, pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków).

W niniejszej sprawie – jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy - pozwana została zobowiązana do złożenia siatki wykorzystania samolotów, jednak ww. zobowiązania nie wykonała, zamiast tego akcentując, że „wykładnia pojęcia racjonalne środki nie może być odrealniona” i że „przewoźnikom nie można stawiać absurdalnych wymagań. Abstrahowała pozwana przed sądem I instancji od tego, że nadzwyczajna okoliczność miała miejsce w A. o godzinie ok. 10.30 (...) (przy lądowaniu pierwszego z lotów w rotacji), natomiast sporny lot (objęty niniejszym powództwem) był czwartym lotem w tej rotacji zaplanowanym na 19.15 (...). Zarazem rotacja była zaplanowana na trasie W.-A.-P.-A.-K., tzn. że trzeci lot w rotacji (poprzedzający objęty powództwem lot) startował z P.. Gdyby zatem pozwana dysponowała samolotem na lotnisku w P. (albo pobliskim lotnisku) wymóg wykorzystania tego samolotu celem punktualnego wykonania dwóch ostatnich lotów z rotacji nie jest ani „odrealniony” ani „absurdalny”. Wówczas opóźniony samolot z A. (drugiego lotu w rotacji) zająłby miejsce stacjonującego (nieużywanego) samolotu, który zostałby wykorzystany do kontynuowania rotacji. Dodatkowo pozwana, nie wykonując zobowiązania, uniemożliwiła powodom wykazanie swojego twierdzenia o niepodjęciu wszelkich racjonalnych środków,
co prowadzi do skutków z art. 233 § 2 k.p.c. tj. uznania twierdzenia powodów za wykazane. Jeśli chodzi o wymóg wykorzystania przez przewoźnika wszelkich zasobów ludzkich i materiałowych celem uniknięcia nieregularności, jest on konsekwentnie wskazywany w ugruntowanym orzecznictwie TSUE (wyroki C-549/07, C-294/10, C-315/15, C-501/17).

Ciężar udowodnienia przesłanek zwalniających stronę pozwaną
z odpowiedzialności odszkodowawczej spoczywała na przewoźniku lotniczym.

Sąd Okręgowy - podobnie jak Sądu I instancji - uznał, iż pozwany w żadnej mierze nie udowodnił, iż czas opóźnienia lotu powoda był wynikiem nadzwyczajnych okoliczności, za które on odpowiedzialności nie ponosi. Podkreślić należy,
ze przewoźnik miał prawie 9 godzin na właściwą organizację lotu.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał apelację pozwanej za bezzasadną – czego implikacją było jej oddalenie na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o art. 98
§ 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty te złożyły się koszty wynagrodzenia pełnomocnika powodów w postępowaniu apelacyjnym ustalone zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (450 zł). O odsetkach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.