Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lutego 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie w VIII Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Łubowski

Protokolant: Dariusz Markowski

Przy udziale Prokurator: Agnieszki Stawiarz

w sprawie D. A.

poszukiwanego ściganego przez organy wymiaru sprawiedliwości Republiki Korei czerwoną notą I. z dnia 29.08.2019 roku, wydaną na podstawie nakazu aresztowania ww. ściganego wydanego przez Sąd w S.w dniu 20 sierpnia 2019 roku, numer (...) - celem przeprowadzenia wobec niego postępowania karnego

podejrzanego o popełnienie czynu z artykułu 207 Kodeksu karnego Korei Południowej, mogącego być odpowiednikiem czynu z art. 310 § 2 polskiego kodeksu karnego

z wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...)z dnia 30.01.2025 roku o wydanie postanowienia o prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom Republiki Korei

postanawia:

1)  na podstawie art. 604 § 1 i § 2 k.p.k. a contrario, art. 1, art. 2 ust.1, art. 14, art. 22 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. stwierdzić prawną dopuszczalność przekazania D. A. , obywatela (...), syna R. i T. z domu M., ur. (...) w G., legitymującego się paszportem numer (...) wydanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości Gruzji w dniu 30 stycznia 2024 roku – władzom Republiki Korei w celu przeprowadzenia postepowania karnego w zakresie objętym wnioskiem;

2)  kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2024 roku funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej W. (...) zatrzymali o godzinie 03:38 ściganego czerwoną notą I. z dnia 29 sierpnia 2019 roku obywatela Gruzji, (...), wobec którego Sąd w Seulu wydał w dniu 20 sierpnia 2019 roku nakaz aresztowania numer (...) w celu przeprowadzenia wobec ww. postępowania karnego w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z artykułu 207 Kodeksu karnego Korei Południowej (fałszowanie pieniędzy), mogącego być odpowiednikiem czynu z art. 310 § 2 polskiego kodeksu karnego.

Przesłuchany w charakterze ściganego w Prokuraturze Okręgowej w (...) (...) nie przyznał się do popełnienia czynu, pod zarzutem którego został zatrzymany i wyjaśniła, że sierpniu 2019 roku był w Korei Południowej ze znajomym, którego danych nie zna, pojechał tam w celu zakupu samochodu. Znajmy ten pomagał mu podczas poszukiwania samochodu, załatwiał także swoje sprawy. Po powrocie do Gruzji, podczas kontroli drogowej, policja poinformowała go, że jest poszukiwany czerwoną notą I., po czym nawiązał kontakt z pokrzywdzonym w S. i poinformował go, że niczego nie zrobił.

W dniu 30 grudnia 2024 roku Prokuratura Okręgowa w Warszawie wystąpiła do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na 7 dni.

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie zastosował wobec ściganego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.

W dniu 2 stycznia 2025 roku Prokuratura Okręgowa w Warszawie wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie czasu stosowania tymczasowego aresztowania na łączny okres 40 dni.

Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora i przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 7 lutego 2025 r. godz. 03:38.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 30 stycznia 2025 roku wniósł do tut. Sądu o wydanie postanowienia o prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom koreańskim oraz o przedłużenie wobec niego tymczasowego aresztowania na czas niezbędny do wykonania wniosku ekstradycyjnego.

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 roku tut. Sąd przedłużył stosowanie wobec ściganego tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony tj. do dnia 8 maja 2025 r. do godz. 03:38.

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek o przekazanie D. A. organom wymiaru sprawiedliwości Republiki Korei zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki obligatoryjne z art. 604 § 1 k.p.k. skutkujące niedopuszczalnością wydania.

W odniesieniu do ściganego dowodami uprawdopodobniającymi popełnienie czynu wymaganymi w postępowaniu ekstradycyjnym są te określone we wniosku ekstradycyjnym (k. 49) oraz dokumenty załączone do wniosku. Dokumenty te uprawdopodobniły w sposób wymagany w postępowaniu ekstradycyjnym, że ścigany mógł dopuścić się zarzucanego mu czynu.

W doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że orzekając o dopuszczalności wydania osoby ściganej w celu przeprowadzenia przeciwko niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej już kary, sąd polski powinien być przekonany o dostatecznych dowodach uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa przez ściganego. Nie muszą one być jednak dowodami źródłowymi dołączonymi przez państwo wzywające, jeżeli fakty uprawdopodobniające popełnienie czynu wynikające z wniosku i dołączonych do niego materiałów, nie wywołują wątpliwości. Ze zgromadzonych obecnie dokumentów wynika, że strona koreańska posiada dowody popełnienia przestępstwa.

Należy wskazać, że postępowanie ekstradycyjne jest postępowaniem wpadkowym incydentalnym, niezwiązanym z toczącym się właściwym postępowaniem karnym. Ocena działań podejmowanych przez ściganego i ustalenie czy spełniają one przesłanki czynów zabronionych niewątpliwie należy do sądu koreańskiego.

Zasada wzajemności stwarza domniemanie dobrej wiary dla każdego przypadku występowania między sobą państw związanych umową ekstradycyjną z wnioskiem o wydanie osoby ściganej. W tej sytuacji strona polska winna przychylić się do takiego wniosku1.

Przechodząc do analizy prawnej czy w sprawie zachodzą przesłanki obligatoryjne odmowy wydania ściganego określone w art. 604 § 1 k.p.k., należy wskazać, że ścigany nie jest obywatelem polskim ani nie korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu.

Strona koreańska wystąpiła o ekstradycję D. A. w celu przeprowadzenia postępowania karnego za czyn fałszowania pieniędzy, które stanowi przestępstwo także w Polsce. Z nadesłanej przez stronę koreańską kompletnej dokumentacji jasno wynika, jaki jest zakres ścigania. Bez wątpienia z opisu czynu wynika również, że czyn ten został popełniony na terytorium Republiki Korei.

Wobec ściganego za tożsame przestępstwo nie wszczęto w Polsce postępowania karnego, ani nie zapadło wobec niego prawomocne orzeczenie w tym zakresie. Brak też informacji, by w stosunku do ściganego zapadło w jakimś innym państwie prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu, bądź by odbył już za niego karę.

Nie nastąpiło także przedawnienie karalności, zarówno według prawa polskiego, jak i prawa koreańskiego.

Ponadto brak jakichkolwiek dowodów, że ściganie D. A. jest związane z jego rasą, narodowością, poglądami politycznymi lub orientacją seksualną. Ścigany jest obywatelem Republiki Gruzji, lecz nie należy do mniejszości narodowej prześladowanej w Republice Korei, nie podnoszono również w toku niniejszego postępowania, aby ściganie to dotyczyło wyznania ściganego. Na żadne z tych okoliczności nie powoływał się również sam ścigany.

Zgodnie z art. 604 § 1 pkt 7 i 8 k.p.k. wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, a także gdy dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych. Ustawodawca w przepisie art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k. w zasadzie nie ograniczył katalogu wolności i praw jednostki, których obawa naruszenia skutkować powinna uznaniem wydania za niedopuszczalne, choć niewątpliwie w grę będą wchodzić przede wszystkim wolności i prawa związane ze sferami, w które ingerować może postępowanie karne lub wykonawcze prowadzone przeciwko osobie wydanej. Chodzi tu zarówno o wolności i prawa gwarantowane w Konstytucji RP, jak i w aktach prawa międzynarodowego, przede wszystkim w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: EKPC). Do uznania ekstradycji za prawnie niedopuszczalną z uwagi na niezachowanie gwarancji respektowania przez kraj wzywający normy konwencyjnej przewidzianej w art. 3 EKPC konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistego ryzyka niezachowania tej normy w konkretnym wypadku i do konkretnej, a więc objętej wnioskiem o ekstradycję osoby. W ocenie Sądu, żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie została uprawdopodobniona choćby w najmniejszym stopniu, toteż uznać należało, że nie wystąpiła.

Wyłącznie okoliczności, o jakich mowa w art. 604 § 1 k.p.k., mogą stanowić podstawę negatywnej opinii sądu w przedmiocie wydania, sąd zaś nie orzeka o wydaniu, lecz jedynie dokonuje oceny prawnej dopuszczalności ekstradycji, należy więc przyjąć, że przyczyny wymienione w art. 604 § 2 k.p.k. komentowanego artykułu dotyczą nie sądu, lecz organu uprawnionego do podjęcia ostatecznej decyzji w kwestii wydania, tj. Ministra Sprawiedliwości (zob. Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 713; Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2010, s. 751; S. Steinborn [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 604).

Z tych wszystkich względów, orzec należało jak w części dyspozytywnej postanowienia.

1 zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2004 r., II AKz 407/03, OSA 2004/7/54.