Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

XII K 103/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. K. (1)

w okresie od 14 czerwca 2014 r. do 13 sierpnia 2014 r. w W. na terenie CH (...), Al. (...) (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznych rozmiarów w łącznej kwocie nie mniejszej niż 458 652,00 zł P. Ś. (1) w ten sposób, że wprowadził w błąd wymienionego pokrzywdzonego co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zaciągniętych umów pożyczek gotówkowych:

- z dnia 14 czerwca 2014 r. w kwocie 180.000,00 zł

- z dnia 14 lipca 2014 r. w kwocie nie mniejszej niż 90.000,00 zł

- z dnia 13 sierpnia 2014 r. w kwocie 60.000 dolarów amerykańskich stanowiących równowartość 188 652,00 zł

czym działał na szkodę P. Ś. (1)

tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

S. K. (1) i P. Ś. (1) poznali się w 2006 roku i od tego czasu utrzymywali kontakty, w tym w kontakty biznesowe. W tym czasie S. K. (1) był zatrudniony jako ekspert w Sejmie, powiązany z posłami (...), jak również występował w zarządzie kilku spółek, m. in. (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o. P. Ś. (1) ówcześnie zatrudniony był w Sejmie na podstawie umowy o pracę jako dyrektor Klubu (...).

W rozmowach z P. Ś. (1) S. K. (1) podawał się za inwestora, który prowadzi wiele rozwijających się biznesów, na spotkaniach był zawsze elegancko ubrany, opowiadał o wyjazdach zagranicznych, kontaktach i dużych możliwościach rozwojowych, chwalił się posiadaną gotówką, na spotkania przyjeżdżał drogimi samochodami.

W czasie rozmów, S. K. (1) składał P. Ś. (1) propozycje współpracy przy kilku inwestycjach, na co P. Ś. (1) godził się uznając S. K. (1) za wiarygodnego kontrahenta. S. K. (1) i P. Ś. (1) w ramach współpracy planowali osiąganie zysków w transakcjach handlowych z różnic cen kupna i sprzedaży towarów, m. in. czosnku, oliwy z oliwek, cementu, kaczek, garniturów. Do realizacji planowanych przedsięwzięć nigdy jednak nie doszło, inwestycje nie powiodły się. Drobne kwoty pieniędzy, które P. Ś. (1) przekazywał wówczas S. K. (1) były mu zwracane, co powodowało, że P. Ś. (1) uznawał S. K. (1) za uczciwego człowieka.

Po kilku latach, w kwietniu 2014 r., S. K. (1) zaproponował P. Ś. (1) kolejną inwestycję, tym razem dotyczącą sprzedaży napoju marki (...) na terenie Unii Europejskiej. Zwrócił się do niego o pożyczkę i zapewnił, że pieniądze odda po sprzedaży produktu. Inwestycja, według zapewnień S. K. (1), miała być pewna. Udzielenie pożyczki przez P. Ś. (1) miało na celu uwiarygodnienie go jako posiadającego zdolność majątkową partnera biznesowego do założenia w przyszłości, m.in. ze S. K. (1), spółki w Szwajcarii, mającej zajmować się eksportem i importem towarów z Chin. Wkład P. Ś. (1) w spółkę miał wynosić około 500 000 zł.

Początkowo, P. Ś. (1) nie chciał zgodzić się na udzielenie pożyczki, jednak po rozmowach z żoną M. Ś. (1), ostatecznie zgodził się na to, licząc na znaczne profity związane z założeniem spółki w Szwajcarii. Uznał, że zyski z działalności spółki znacznie szybciej przybliżą go do planowanego od wielu lat zakupu domu poza W..

W dniu 14 czerwca 2014 r. w CH (...) w W. P. Ś. (1) przekazał S. K. (1) tytułem pożyczki kwotę 180.000 zł w gotówce. Na przekazanie pieniędzy w tej formie nalegał S. K. (1), pomimo że P. Ś. (1) chciał dokonać przelewu na konto. Umowa została zabezpieczona wekslem, natomiast termin spłaty został określony na 14 sierpnia 2014 r. S. K. (1) w celu uwiarygodnienia się pokazywał P. Ś. (1) dokumenty dotyczące zawartej umowy na sprzedaż produktu.

Umową z dnia 14 lipca 2014 r. P. Ś. (1) udzielił S. K. (1) kolejnej pożyczki w wysokości 90.000 zł, zabezpieczonej wekslem, której termin spłaty upływał 14 sierpnia 2014 r. albowiem S. K. (1) wskazywał, że potrzebuje kolejnych pieniędzy na zakup większej ilości kontenerów z (...).

Następnie na podstawie umowy z dnia 13 sierpnia 2014 r. w CH (...) w W. S. K. (1) pożyczył od P. Ś. (1) kwotę 60.000 dolarów amerykańskich, stanowiącej równowartość 188 652,00 zł na dalsze koszty związane z w/wym. inwestycją. Umowa pożyczki została zabezpieczona wekslem. Termin spłaty pożyczki przypadał na 13 października 2014 r. Pieniądze na tę transzę pożyczki P. Ś. (1) pożyczył od kolegi.

Pomimo upływu terminów do spłaty ww. pożyczek, S. K. (1) nie spłacił należności, a ponadto lekceważył każdą próbę nawiązania kontaktu ze strony P. Ś. (1), zwodził go co do miejsca spotkań i zamiaru zwrotu pieniędzy. Ostatecznie zerwał z P. Ś. (1) kontakt i ten przez kilka lat nie wiedział gdzie S. K. (1) przebywa.

S. K. (1) od początku nie miał możliwości doprowadzenia do realizacji inwestycji związanej z zakupem i sprzedażą (...) na terenie Unii Europejskiej, albowiem prawo do tego na wyłączność posiadała jedna ze spółek działających w Unii. S. K. (1) nie miał też zamiaru doprowadzenia do założenia spółki w Szwajcarii.

częściowo wyjaśnienia S. K. (1)

191-193, 219-221v., 166v.-170

zeznania P. Ś. (1)

22-25v., 33-35, 100-101, 223-226, 186-190v.

zeznania M. Ś. (1)

66-68, 229-231, 191-194v.

pisemne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wraz z załącznikami

1-16

- umowa pożyczki z dnia 14.06.2014 r. wraz z wekslem

-umowa pożyczki z dnia 14.07.2014 r. wraz z wekslem

- umowa pożyczki z dnia 13 sierpnia 2014 r. wraz z wekslem

29, 40-47

wydruk dot. Spółdzielni (...)

38-39

wydruk KRS dot. (...) sp. z o.o., wydruk z KRS dot. (...) sp. z o.o.

69-74, 75-84

opinia biegłego z zakresu badania pisma

150-172

korespondencja dot. współprac biznesowych S. K. (1) i P. Ś. (1)

208-218

zaświadczenie z Banku (...) S.A. w W.

207

potwierdzenie wypłaty gotówkowej z kasy (...) Bank (...) S.A.

zestawienie zakończonych depozytów klienta na dzień 12 lutego 2024 r. (...) S.A.

209-209v.

Brak jest podstaw do kwestionowania poczytalności S. K. (1) w czasie zarzucanego mu czynu. Nie zachodzą wobec niego okoliczności wskazujące na brak zdolności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, ani na ograniczenie tych zdolności w znacznym stopniu.

opinia sądowo-psychiatryczna

198-201

S. K. (1) nie był dotychczas karany.

karta karna

238

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia S. K. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego S. K. (1) jedynie w zakresie, w jakim korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Sąd uznał zatem za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego dotyczące kontaktów biznesowych w początkowych latach znajomości z P. Ś. (1) do roku 2014 oraz dotyczące zawarcia umów pożyczek i otrzymania pieniędzy, jak również brak ich zwrotu. Oskarżony potwierdził podpisanie umów pożyczek, odbiór pieniędzy, jak również przyznał, że pożyczonych kwot nie zwrócił.

zeznania P. Ś. (1)

Sąd dał wiarę zeznaniom P. Ś. (1), albowiem są one jasne, rzeczowe, konkretne i spójne. Zeznania te są także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Pokrzywdzony opowiedział o okolicznościach poznania oskarżonego, ich relacjach, w tym biznesowych, propozycjach inwestycji płynących ze strony oskarżonego, okolicznościach zawarcia umów pożyczek oraz braku ich zwrotu, próbach kontaktu z oskarżonym, co znalazło odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w częściowo uznanych za wiarygodne wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniach M. Ś. (1), jak również dowodach z dokumentów, w tym opinii biegłego z zakresu badania dokumentów. Sąd nie znalazł podstaw, dla których miałby odmówić wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego. Sąd nie znalazł powodów, dla których pokrzywdzony miałby bezpodstawnie pomówić oskarżonego o dokonanie przestępstwa, którego nie popełnił i dlaczego akurat oskarżonego. W ocenie Sądu, zeznań pokrzywdzonego nie można nazwać, jak to uczynił obrońca w mowie końcowej, opowiedzianą bajką. Szczegółowość, dokładność, logika jaka cechuje zeznania pokrzywdzonego P. Ś. (1) w sposób nie budzący wątpliwości świadczy o jego prawdomówności.

zeznania M. Ś. (1)

Zeznania tego świadka Sąd uznał w całości za wiarygodne, albowiem są one jasne, spójne, logiczne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Świadek jest żoną pokrzywdzonego i szczegóły ustaleń dotyczących kontaktów biznesowych i samych pożyczek zna z opowiadań męża, aczkolwiek była obecna przy ich zawieraniu i przekazywaniu pieniędzy przez P. Ś. S. K.. Towarzyszyła również mężowi w próbach kontaktu z oskarżonym i ustalenia jego aktualnego miejsca pobytu.

pisemne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wraz z załącznikami

Sąd nie miał wątpliwości, że dokumenty załączone do pisemnego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa zasługują na uznanie ich za autentyczne, rzetelne i wartościowe. Stanowiły one podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych jako miarodajny materiał dowodowy.

- umowa pożyczki z dnia 14.06.2014 r. wraz z wekslem

- umowa pożyczki z dnia 14.07.2014 r. wraz z wekslem

- umowa pożyczki z dnia 13 sierpnia 2014 r. wraz z wekslem

Dowody te zasługują na uznanie za wiarygodne, autentyczne i wartościowe, były podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych na okoliczność zawarcia umów pożyczek i ich treści. Dokumenty te nie budzą wątpliwości Sądu i stanowiły miarodajny materiał dowodowy dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

- wydruk dot. Spółdzielni(...)

- wydruk KRS dot. (...) sp. z o.o.,

- wydruk z KRS dot. (...) sp. z o.o.

Autentyczność i rzetelność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu. Dokumenty stanowią dowody na okoliczność zasiadania przez oskarżonego w zarządach spółek w latach jego współpracy biznesowej z P. Ś..

korespondencja dot. współprac biznesowych S. K. (1) i P. Ś. (1)

Autentyczność i rzetelność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu. Dokumenty stanowią dowody na okoliczność utrzymywania relacji biznesowych między P. Ś. a S. K..

- zaświadczenie z Banku (...) S.A. w W.

- potwierdzenie wypłaty gotówkowej z kasy (...) Bank (...) S.A.

- zestawienie zakończonych depozytów klienta na dzień 12 lutego 2024 r. (...) S.A.

Dokumenty autentyczne i rzetelne, niekwestionowane przez strony. Stanowią one dowód na okoliczność posiadania środków pieniężnych przez P. Ś. (1) oraz ich wypłacenia na poczet pożyczek udzielonych S. K..

opinia biegłego z zakresu badania pisma

Sporządzona opinia jest jasna, kompletna, rzeczowa, wewnętrznie spójna, sporządzona przez osobę do tego uprawnioną, a strony nie poddały w wątpliwość wniosków w niej zawartych. Z opinii wynika, że zarówno P. Ś., jak i S. K. wprowadzali zapisy na przedmiotowych umowach pożyczek oraz wekslach.

opinia sądowo-psychiatryczna

Sporządzona opinia jest jasna, kompletna, rzeczowa, wewnętrznie spójna, sporządzona przez osoby do tego uprawnione, a strony nie poddały w wątpliwość wniosków w niej zawartych.

karta karna

Dokument obiektywny, bezsporny. Potwierdza fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia S. K. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie sposób było zgodzić się z oskarżonym, że pieniądze otrzymane tytułem pożyczek nie podlegały zwrotowi, a jedynie miały być przeznaczone na interesy z P. Ś. bezzwrotnie, jak również, że otrzymał jedynie część pieniędzy z kwot wskazanych na umowach albowiem wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, który został uznany przez Sąd za wiarygodny, a w szczególności zeznaniami pokrzywdzonego P. Ś. i M. Ś. oraz dowodami z dokumentów.

Depozycje oskarżonego w powyższym zakresie są nielogiczne oraz sprzeczne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Oskarżony jest bowiem osobą z wyższym wykształceniem, przedsiębiorcą (wiele lat zasiadał w zarządach spółek prawa handlowego), wobec czego miał świadomość co do doniosłości zobowiązania z tytułu pożyczki oraz weksla.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim twierdził, że to P. Ś. (1) namawiał go na inwestycje związane z napojem energetycznym(...)i to on bez inicjatywy oskarżonego przekazywał mu kolejne partie pożyczek, w sumie blisko 500 000 zł, a potem nie żądał ich zwrotu, i że to on miał proponować oskarżonemu założenie spółki w Szwajcarii. Wyjaśnienia oskarżonego są, w ocenie Sądu, naiwne i trudno do nich odnieść się w sensowny sposób; P. Ś. (1) – etatowy pracownik w Sejmie kontra ekspert w Sejmie, powiązany z posłami, biznesman, zarządca w kilku spółkach, w tym zagranicznych, majętna osoba - S. K. (1). Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie nie wytrzymują krytyki.

W ocenie Sądu, nie zasługują na wiarę wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie w jakim twierdził on, że podejmował czynności i działania mające na celu doprowadzenie do realizacji inwestycji związanej z zakupem i sprzedażą napojów (...). Oskarżony nie przedstawił w tym zakresie żadnego dowodu, ani tego, że wyjechał do Tajlandii, ani tego, że prowadził w tym zakresie jakiekolwiek rozmowy czy przekazywał pieniądze na ten cel. Oskarżony nie przedstawił ani jednego dokumentu, wiadomości email, wyciągów z rachunku, dowodów zapłaty, niczego Pomimo, że od ówczesnego czasu minęło już 10 lat, to jednak nie można twierdzić, że nie zachowały się żadne dowody, ślady, informacje. Także wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie należy uznać za gołosłowne.

Zdaniem Sądu, ww. depozycje oskarżonego stanowią przyjętą na potrzeby postępowania linię obrony.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

S. K. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Popełnienie przestępstwa oszustwa - art. 286 § 1 k.k. - można przypisać sprawcy, który doprowadził inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, przy czym działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Elementy sprawcze przestępstwa oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i być objęte wolą sprawcy: sprawca musi chcieć uzyskać korzyść majątkową i aby ją uzyskać musi użyć określonego sposobu działania, a dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd wystarczające jest każde jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (wyr. SA w Warszawie z 17.12.2012r., sygn. II AKa 290/12, Legalis; wyr. SA w Warszawie z 12.06.2013r., sygn. II AKa 164/13, Legalis).

Zgodnie z art. 294 § 1 k.k., kwalifikowanym typem przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. jest popełnienie tego czynu w stosunku do mienia znacznej wartości, a zatem zgodnie z art. 115 § 5 k.k. - wartości przekraczającej 200.000 zł.

Z kolei w myśl art. 12 § 1 k.k., dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

P. Ś. (1) niewątpliwie dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem udzielając oskarżonemu trzech pożyczek w krótkich odstępach czasu (pierwsza – z dnia 14 czerwca 2014 r., druga – z dnia 14 lipca 2014 r., trzecia – z dnia 13 sierpnia 2014 r.) opiewających na łączną kwotę 458 652,00 zł, której zwrotu nie otrzymał. Kwota 458 652,00 zł niewątpliwie stanowi mienie znacznej wartości w rozumieniu art. 115 § 5 k.k. W ocenie Sądu, nie budzi także wątpliwości, iż P. Ś. (1) został doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem na skutek wprowadzenia go w błąd przez S. K. (1), który zobowiązał się do zwrotu udzielonych pożyczek podpisując umowy, a celem ich zabezpieczenia wypełnił dodatkowo weksle. Okoliczności sprawy wskazują, że oskarżony od początku nie miał ani możliwości ani zamiaru wywiązania się z podpisanych umów. Oskarżony nie miał bowiem możliwości zakupu (...) i sprowadzenia go na teren Unii Europejskiej. Oskarżony nie podejmował żadnych realnych działań mających na celu wywiązanie się z obietnic składanych pokrzywdzonemu – ani co do zakupu (...) ani założenia spółki w Szwajcarii. Co więcej, oskarżony przez kilka lat budował w pokrzywdzonym wrażenie uczciwego i przedsiębiorczego partnera biznesowego, m.in. zwracając przy uprzednich transakcjach pieniądze w sytuacji, gdy nie dochodziło do ich finalizacji, przedstawiając się za właściciela kilku spółek, itp. To spowodowało, że P. Ś. (1) przekazał mu w sumie 500 000 zł. Jest oczywiste, że gdyby pokrzywdzony nie został wprowadzony w błąd to takich pieniędzy S. K. (1) by nie przekazał. S. K. (1) zobowiązując się do zwrotu pieniędzy, następnie tego nie dokonując i przy tym zrywając całkowicie kontakt z pokrzywdzonym wypełnił znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art 294 § 1 k.k. i art. 12§1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. K. (1)

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., mając na względzie, aby dolegliwość wymierzonej kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brała pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Sąd uznał, że zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa jest wysoki.

Oskarżony miał niczym niezakłóconą zdolność do rozpoznania znaczenia popełnionego czynu, co skutkuje przyjęciem, że wiedział, iż podejmowane przez niego działania naruszają normy prawne. Oskarżony jest osobą wykształconą, obytą, doświadczoną życiowo i zawodowo. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, kierunkowym i zaplanowanym, pozbawiając pokrzywdzonego znacznej części dorobku jego życia, dodatkowo doprowadzając go do spłaty zobowiązań, które zaciągnął aby przekazać pieniądze oskarżonemu. Oskarżony wykorzystał zaufanie jakim darzył go pokrzywdzony, bez skrupułów pozbawiając go pieniędzy, które odkładał przez 20 lat, zapewniając przy tym pokrzywdzonego o swoich możliwościach biznesowych i opłacalności inwestycji. Do okoliczności obciążających, Sąd zaliczył także zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa; unikanie kontaktu, zwodzenie obietnicami zwrotu pieniędzy, a na koniec całkowite urwanie kontaktu.

Do okoliczności łagodzących przy wymiarze kary Sąd zaliczył uprzednią niekaralność oskarżonego oraz jego podeszły wiek. Sąd miał na względzie również to, że od czasu popełnienia przestępstwa upłynęło już 10 lat, a oskarżony nie wszedł ponownie na ścieżkę przestępstwa i zachowuje się zgodnie z prawem.

Tak ukształtowana kara jest, w ocenie Sądu, adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu, taka kara stanowi odpowiednią represję wobec oskarżonego - adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.

S. K. (1)

II

I

Wymierzając oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności, Sąd postanowił o warunkowym zawieszeniu jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lata.

Zgodnie z treścią art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat (…), jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia i wynosi:

od 2 do 5 lat - w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

Zawieszając wykonanie kary, Sąd miał na uwadze, iż oskarżony ma 71 lat i dotychczas nie był karany. Prowadzi ustabilizowany tryb życia, a przestępstwo za które został skazany popełnił 10 lat temu. Sąd uznał zatem, że warunkowo zawieszenie wykonania kary będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności celów prewencyjnych.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, zawieszenie wykonania kary na maksymalny okres próby 5 lat jest konieczne z uwagi na wagę czynu, a także postawę oskarżonego, prezentującego bezkrytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa, co czyni zasadnym ustanowienie najdłuższego możliwego okresu próby, celem weryfikacji postawy oskarżonego.

Zawieszając warunkowo wykonanie kary pozbawienia wolności, Sąd miał na uwadze dodatkowo, że na oskarżonego został nałożony obowiązek naprawienia szkody w dużej wysokości. Zupełnie niecelowym byłoby, aby oskarżony obecnie odbywał bezwzględną karę pozbawienia wolności gdyż słuszne interesy pokrzywdzonego z pewnością nie zostałyby zaspokojone i wątpliwe byłoby aby oskarżony był w stanie zadośćuczynić obowiązkowi naprawienia szkody, tym bardziej, że nie ma żadnego majątku. Oskarżony musi mieć przy tym świadomość, że uchylanie się od wywiązania się z nałożonego obowiązku, może skutkować w przyszłości zarządzeniem wykonania warunkowo zawieszonej kary.

S. K. (1)

III

I

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. Ś. (1) kwoty 458 652,00 zł stanowiącej równowartość wyłudzonej sumy. Przy czym, wbrew wnioskowi pełnomocnika – k. 182, Sąd nie zasądził powyższej kwoty wraz z odsetkami. Zauważyć bowiem należy, że Sąd stosował ustawę względniejszą, a przepis art. 46§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym na datę popełnienia przestępstwa nie przewidywał możliwości zasądzenia odsetek.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W niniejszej sprawie, z uwagi na datę popełnionego czynu, zasadnym było zastosowanie ustawy względniejszej dla sprawcy, w szczególności z uwagi na zmianę przepisów dotyczących zawieszenia wykonania kary (art. 69 i 70 k.k.) oraz orzeczenia obowiązku naprawienia szkody (art. 46§1 k.k.), tj. mając na uwadze treść art. 4 § 1 k.k.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz P. Ś. (1) kwotę 10 080,00 zł (dziesięć tysięcy osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Wysokość zasądzonej kwoty została ustalona biorąc pod uwagę ilość terminów rozpraw, na których był obecny pełnomocnik (3) oraz mając na względzie treść § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, który dopuszcza orzeczenie stawek wyższych niż przewidziane w § 11 ww. Rozporządzenia, jednak nie więcej niż 6-krotność stawki minimalnej. Wobec powyższego maksymalna kwota jaka mogła być zasądzona tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika to 10.080 zł. Sąd nie mógł zatem zasądzić na rzecz pokrzywdzonego kwoty o jaką wnioskował jego pełnomocnik, czyli w sumie 16 760 zł (k.182-185, k.234).

V

Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego S. K. (1) od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie, albowiem z uwagi na wiek oskarżonego, osiągane dochody (emerytura w wysokości ok. 1.300 zł), brak majątku, stan zdrowia, a także zobowiązania finansowe nałożone niniejszym wyrokiem, Sąd uznał, że uiszczenie kosztów przez oskarżonego byłoby dla niego zbyt uciążliwe, a wręcz niemożliwe.

Podpis