Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

XII K 123/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

E. K.

Czyn z art. 148§1 k.k. polegający na tym, że w dniu 28 listopada 2020 roku, w miejscowości R., gmina R., powiat (...), działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia D. O., zadał ww. pokrzywdzonemu uderzenie nożem w lewą stronę szyi, w wyniku czego spowodował ranę kłutą szyi z uszkodzeniem w przebiegu jej kanału m. in. tętnicy szyjnej wspólnej lewej oraz żyły szyjnej wspólnej prawej, skutkującą krwawieniem i wstrząsem krwotocznym, a w następstwie i zgonem ww. pokrzywdzonego.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 28 listopada 2020 r. D. O. przebywał w hostelu robotniczym przy ul. (...) w miejscowości R. (gm. R., pow. (...)), gdzie wynajmował pokój. Wraz z nim przebywali wówczas w budynku inni mieszkający tam obywatele Ukrainy: B. G., S. P. i V. K.. Mężczyźni pili whisky i przygotowywali grilla. S. P. postanowił zrobić zakupy i w tym celu zadzwonił do E. K. - swojego znajomego, który był kierowcą U.. S. P. i E. K. wspólnie odjechali. Pod sklepem spotkali Y. P. - znajomego E. K. i wspólnie wrócili do hostelu przy ul. (...).

W hostelu wszyscy usiedli w kuchni i wspólnie pili alkohol. W pewnym momencie, bez żadnego konkretnego powodu, doszło do kłótni między D. O. a E. K., po której E. K., S. P. i Y. P. opuścili teren hostelu i odjechali. Pozostali mężczyźni pozostali w hostelu.

W drodze E. K. był bardzo zdenerwowany na D. O., mówił że "on jeszcze zobaczy, kim ja jestem" i uderzał nożem w podłokietnik. Wzburzonym głosem mówił, że zabije. W pewnym momencie, używając wulgaryzmu, kazał S. P. opuścić samochód, a Y. P. odwiózł na jego kwaterę. Później spotkał się z innym nieustalonym mężczyzną i wspólnie wrócili do hostelu przy ul. (...).

W tym czasie do hostelu wrócili z pracy mieszkający tam również: A. T., O. V. i V. V.. O. V. i V. V. udali się do swoich pokoi, zaś A. T. poszedł do kuchni odgrzać sobie obiad.

O godz. 14:19 D. O., zadzwonił do właściciela hostelu, K. K. (1), i poinformował go, że zgubił dokumenty i poprosił o pożyczenie mu 1.000 zł. Rozmowa trwała ok. 2 minuty.

częściowo wyjaśnienia E. K.

837v

zeznania K. K. (1)

13-14, 838v-839

zeznania V. V.

15-20, 853v-854

zeznania O. V.

25-26, 853-854

zeznania A. T.

32-33

zeznania B. G.

96-100, 852-853

zeznania S. P.

111-112

zeznania V. K.

118-120, 854-855

zeznania Y. P.

146-147

protokół badania stanu trzeźwości

38, 42, 46

protokół oględzin miejsca

150-154, 327

dane telekomunikacyjne

198-218

W tym czasie E. K. wraz z towarzyszącym mu mężczyzną przybyli na posesję przy ul. (...) i zaczęli wywoływać D. O., aby wyszedł na zewnątrz. D. O. wyszedł z budynku i podszedł do furtki, gdzie wdał się w kłótnię z przybyłymi mężczyznami. Wraz z nim wyszli B. G. i V. K..

W czasie kłótni E. K. zachowywał się bardzo agresywnie i dążył do fizycznej konfrontacji z D. O.. Towarzyszący mu mężczyzna zachowywał się biernie. B. G. stanął pomiędzy E. K. i D. O. twarzą w kierunki pierwszego, próbując ich rozdzielić. V. K. stał za plecami B. G. i z prawej strony D. O..

Podczas kłótni E. K. wielokrotnie wymachiwał rękoma w kierunku D. O., na wysokości jego głowy i szyi, próbując go uderzyć albo z prawej albo z lewej strony. W pewnym momencie trzymanym w prawej ręce nożem zadał D. O. ranę kłutą szyi po stronie lewej z uszkodzeniem w przebiegu jej kanału m.in. tętnicy szyjnej wspólnej lewej oraz żyły szyjnej wspólnej prawej, co skutkowało krwawieniem i wstrząsem krwotocznym.

Po zadaniu krytycznego ciosu E. K. nagle przerwał kłótnię i wraz z towarzyszącym mu mężczyzną niezwłocznie opuścili teren hostelu, odjeżdżając zaparkowanym nieopodal samochodem marki T. (...), który miał włączony silnik. B. G. i V. K. poszli za nimi i patrzyli, jak odjeżdżają.

zeznania V. V.

15-20, 853v-854

zeznania A. T.

32-33

zeznania B. G.

96-100, 852-853

zeznania V. K.

118-120, 854-855

protokół oględzin miejsca oraz zwłok

7-11

protokół oględzin i otwarcia zwłok

166

dane telekomunikacyjne

198-218

dokumentacja fotograficzna

326

protokół sądowo-lekarskich oględzin zwłok

330-337

ustna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

954v

W tym czasie raniony w szyję, uciskając ranę dłonią i cały czas krwawiąc, D. O. doszedł do drzwi wejściowych do budynku, gdzie zauważył go V. V., który od razu zawołał O. V.. D. O. przewrócił się, a O. V. zaczął uciskać jego ranę. W tym czasie do drzwi podeszli B. G., V. K. i A. T..

O godz. 14:28, a więc 7 minut po zakończonej rozmowie D. O. z K. K. (1), B. G. zadzwonił do K. K. (1) i poinformował go o zdarzeniu i stanie D. O.. K. K. (1) nie zrozumiał dokładnie co mówił do niego B. G. i o godz. 14:30 zadzwonił na telefon D. O., ale ponownie odebrał B. G.. K. K. (1) postanowił pojechać do hostelu. Razem z nim pojechał M. P.. W tym czasie B. G. 3-krotnie dzwonił do K. K. (1). Za trzecim razem przekazał on telefon O. V., który opisał K. K. (1) całą sytuację. O godz. 14:37 K. K. (1) zadzwonił po pogotowie. Na miejsce przybył ok. godz. 14:40.

Ok. godz. 15:00 na posesję przybyli ratownicy medyczni, którzy zauważyli brak oznak życia u D. O.. Po przeprowadzeniu czynności reanimacyjnych odstąpili od dalszych czynności ratunkowych i stwierdzili zgon D. O..

zeznania P. D.

4-5, 838

zeznania K. K. (1)

13-14, 838v-839

zeznania V. V.

15-20, 853v-854

zeznania O. V.

25-26, 853-854

zeznania A. T.

32-33

zeznania M. P.

34-35, 840

zeznania B. G.

96-100, 852-853

zeznania V. K.

118-120, 854-855

karta medycznych czynności ratunkowych

3

protokół oględzin osoby

50-51

opinia z zakresu medycyny sądowej

954v

Po dokonaniu zabójstwa, E. K. uciekł z Polski. W dniu 29 listopada 2020 r. przebywał już w Niemczech, następnie wyjechał do Gruzji.

częściowo wyjaśnienia E. K.

837v

zeznania W. J.

86-87, 839v-840

zeznania G. B.

90-91, 851v-852

zeznania A. R.

105-106

zeznania I. P.

122-123, 855v

dane telekomunikacyjne

198-218

U E. K. nie stwierdzono choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Stan psychiczny E. K. w czasie czynu nie znosił, ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna

461-464, 552-611

E. K. nie był dotychczas karany.

informacja z KRK

621

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia E. K.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim dotyczyły wykonywanej w Polsce pracy kierowcy U., poruszania się samochodem marki T. oraz faktu wyjazdu pod koniec listopada 2020 r. za granicę do Niemiec, albowiem korespondują one z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

zeznania B. G. i V. K.

Zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia Sąd uznał za wiarygodne, albowiem były one jasne, rzeczowe i konkretne, a także zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Czyniąc ustalenia faktyczne, Sąd opierał się przede wszystkim na zeznaniach świadków złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Zeznania przed Sądem świadkowie składali prawie 5 lat po zdarzeniu, nieuniknione jest zatem, że pewne fakty uległy w pamięci świadków zniekształceniu lub zapomnieniu. Zeznania składane bezpośrednio po zdarzeniu niewątpliwie cechują się większą dokładnością i wiarygodnością, co sami przyznali w trakcie przesłuchiwania przed Sądem. Obydwaj świadkowie potwierdzili fakt dwukrotnej kłótni pokrzywdzonego D. O. z oskarżonym w dniu zdarzenia, fakt agresywnej postawy oskarżonego i dążenia do fizycznej konfrontacji z pokrzywdzonym, machania przez niego rękoma z prawej i lewej strony w okolicach głowy i szyi pokrzywdzonego, próbę rozdzielania ich przez B. G. czy też fakt raczej biernej postawy kolegi oskarżonego, który przyjechał z nim na miejsce zdarzenia ale nie angażował się ani w konflikt ani w rękoczyny. Pomimo, że świadkowie byli obecni podczas ugodzenia pokrzywdzonego nożem, obydwaj zaprzeczyli, aby widzieli u oskarżonego nóż czy też inne narzędzie, przyznali jednak, że kłótnia pomiędzy D. O. a oskarżonym zakończyła się nagle, po czym oskarżony wraz z kolegą szybko udali się w kierunku samochodu i odjechali, natomiast D. O. udał się do hostelu i dopiero wówczas świadkowie zobaczyli krew na całej długości drogi - od miejsca konfrontacji mężczyzn do wejścia do hostelu, a następnie krwawiącego D. O.. Obydwaj przyznali, że nie widzieli momentu użycia noża. Powyższa okoliczność, zdaniem Sądu, wzmacnia wiarygodność zeznań świadków, którzy nie starali się za wszelką cenę obciążać oskarżonego, ale relacjonowali zdarzenie tak, jak je zapamiętali. Podkreślić należy, że zeznania świadków B. G. i V. K. są wewnętrznie spójne i zbieżne ze sobą - w tożsamy sposób opisany jest w nich ogólny przebieg zdarzenia oraz zachowanie oskarżonego i jego nieustalonego towarzysza, a także zachowanie pokrzywdzonego. Zeznania tych świadków korespondują także z zeznaniami innych osób, które nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia skutkującego zgonem D. O. - K. K., V. V., O. V., A. T., M. P., S. P. i Y. P., jak również z dowodami z dokumentów (protokołów oględzin miejsca zdarzenia i zwłok) oraz wnioskami biegłego z zakresu medycyny sądowej.

zeznania V. V., O. V., A. T.

Świadkowie byli lokatorami hostelu przy ul. (...) i w dniu zdarzenia byli w pracy. Wrócili ok. godz. 14:20, a więc już po pierwszej kłótni oskarżonego z pokrzywdzonym. Nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia, gdyż w tym czasie byli wewnątrz hostelu. Świadek V. V. widział, jak jakiś mężczyzna otworzył drzwi od domu i zawołał D., po czym D., B. G. i V. K. wyszli na dwór przed dom do tego mężczyzny. Następnie widzieli pokrzywdzonego po zdarzeniu, jak wszedł do domu i był cały zakrwawiony, trzymał za klamkę od drzwi, miał ranę na szyi, upadł, O. V. zaczął tamować ranę, ale pokrzywdzony zmarł przed przyjazdem pogotowia. Zeznania świadków Sąd uznał w całości za wiarygodne, albowiem korespondowały one z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim zeznaniami świadków: B. G., V. K., V. V., P. D., a także kartą medycznych czynności ratunkowych.

zeznania S. P. i Y. P.

Świadkowie mieli kontakt z oskarżonym przed zdarzeniem. Jechali z nim samochodem, najpierw do miejsca zamieszkania S. P. na ul. (...), gdzie weszli do mieszkania i spożywali alkohol z mieszkańcami – B. G. i V. K.. Tam też doszło do kłótni pomiędzy oskarżonym a D. O., lecz nie byli w stanie powiedzieć, z jakiego dokładnie powodu (choć z zeznań świadka Y. P. wynika, że było to rzekomo niewłaściwe przywitanie się D. O. z oskarżonym), a następnie opuścili mieszkanie z oskarżonym i odjechali. Z zeznań świadków wynika, że oskarżony był bardzo zdenerwowany, wzburzony odgrażał się, że zabije, mówił „on jeszcze zobaczy, kim ja jestem”, uderzał w podłokietnik, w tym nożem. Wprawdzie świadek S. P. nie potrafił opisać noża, ale widział ślady jakie pozostawił w podłokietniku, następnie nóż miał zostać wrzucony przez oskarżonego do kieszeni w drzwiach kierowcy. Zeznania wyżej wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne, gdyż są ze sobą spójne, korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają. Relacja świadków odnośnie kontaktu z oskarżonym w dniu 28 listopada jest bardzo zbieżna, relacjonują oni w sposób niemal identyczny to, kiedy się spotkali, co robili i w jaki sposób znaleźli się w hostelu przy ul. (...), a następnie jak doszło do opuszczenia mieszkania. Nadto świadkowie potwierdzają, że oskarżony pił alkohol, świadek S. P. zeznał, że oskarżony był nerwowy i nietrzeźwy.

zeznania K. K. (1) i M. P.

Świadek K. K. (1) był najemcą hostelu, w którym doszło do zdarzenia oraz pracodawcą obywateli Ukrainy, którzy wynajmowali od niego pokoje, w tym pokrzywdzony oraz świadkowie zdarzenia, a M. P. również był pracodawcą części z nich. Obydwaj dowiedzieli się o zdarzeniu już po nim, po telefonie B. G. i O. V. i ich relacji odnośnie jego przebiegu, a także po przyjeździe na miejsce zdarzenia, gdzie zauważyli D. O. leżącego we krwi. Gdy przyjechali, pokrzywdzony już nie ruszał się i nie oddychał. Z relacji B. G. dowiedzieli się, że pokrzywdzony wdał się w kłótnię z jakimiś Gruzinami, którzy przyjechali U., a B. G. starał się powtrzymać jednego z nich od bójki z Dimą. Zeznania świadków Sąd uznał za wiarygodne, gdyż są spójne, rzeczowe oraz korespondują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami świadków: B. G. i V. K..

zeznania G. B., W. J. i I. P.

Świadkowie o zdarzeniu dowiedzieli się ze słyszenia. G. B. prowadziła sklep spożywczy w miejscowości N. i zeznała, że wszyscy mówili, że obywatel Gruzji E. zabił człowieka. Jej znajoma I. P. mówiła jej, że po zdarzeniu miała z nim kontakt przez M. i powiedział jej, że jest w Niemczech. Powyższe koresponduje z zeznaniami świadka I. P., złożonymi w postępowaniu przygotowawczym; w postępowaniu przed Sądem świadek przyjęła postawę obronną sugerując, że policja podczas przesłuchania wywierała na nią nacisk, co jest całkowicie niewiarygodne, gdyż świadek nie potrafiła racjonalnie wytłumaczyć, na czym poległy te naciski. Świadek była pracownicą sklepu, do którego przychodził często oskarżony. W ten sposób go poznała i pomagała mu, gdyż skarżył się, że nie może znaleźć pracy w Polsce, był kierową U. i jeździł srebrnym samochodem marki T.. Z zeznań świadka wynika, że w dniu 29 listopada 2020 r. (dzień po zdarzeniu) zadzwoniła do niego przez aplikację M. i dowiedziała się, że nie ma go w Polsce, wyjechał do Niemiec, gdyż pokłócił się z jakimś chłopakiem, który obrażał jego matkę i córkę. Po zdarzeniu kontakt z oskarżonym urwał się. Z powyższymi zeznaniami korespondują zeznania świadka W. J. – właściciela hostelu w N., który od Y. P. (któremu wynajmował pokój) dowiedział się, że Gruzin, który jeździ U., zabił Ukraińca. Z kolei Y. P. miał się tego dowiedzieć od właścicielki sklepu pani I.. Analiza zeznań wyżej wymienionych świadków wskazuje, że są one spójne, korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają, a zatem Sąd uznał je za w pełni wiarygodne.

zeznania A. R.

Świadek – znajomy oskarżonego, potwierdził, że w dniu zdarzenia oskarżony w godz. 14:00-15:00 kontaktował się z nim i pytał, co robi, lecz on nie mógł z nim rozmawiać, gdyż był w pracy. O godz. 16:00 skończył pracę i zapomniał oddzwonić do oskarżonego, ale dowiedział się od znajomych, że E. ma wyłączony telefon. Zeznania świadka, nie miały większego znaczenia dla sprawy, ale Sąd uznał je za wiarygodne, gdyż znajdują potwierdzenie w danych telekomunikacyjnych, z których wynika fakt kontaktu oskarżonego ze świadkiem w tym dniu. Poza tym okoliczność dotycząca wyłączonego telefonu, znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka I. P., która zeznała, że kontakt z oskarżonym po zdarzeniu urwał się.

zeznania P. D.

Świadek – ratownik medyczny, członek załogi karetki pogotowia, która przyjechała na miejsce zdarzenia, zeznawał na okoliczności związane z zastaną sytuacją, faktem, że pokrzywdzony po przyjeździe karetki już nie dawał oznak życia, na szyi po stronie lewej miał ranę, z której nastąpił masywny wylew krwi, co doprowadziło do zatrzymania akcji serca. Ponadto od osób tam przebywających dowiedział się, że pokrzywdzony został ugodzony nożem, co zostało wpisane również w karcie medycznych czynności ratunkowych, którą podpisał. Zeznania świadka Sąd uznał za wiarygodne, gdyż były jasne, rzeczowe, a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a w szczególności z zeznaniami świadków obecnych na miejscu zdarzenia, a także protokołem sądowo – lekarskich oględzin zwłok.

protokół sądowo – lekarskich oględzin zwłok i ustna opinia uzupełniająca M. O.

Protokół został sporządzony w sposób fachowy i rzetelny przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje i wiedzę i stał się podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Biegły w sposób jasny i dokładny opisał ujawnione w trakcie oględzin i sekcji zwłok pokrzywdzonego obrażenia (co zostało udokumentowane fotograficznie), w tym przede wszystkim na bocznej lewej powierzchni szyi ujawnił ranę kłutą długości 4,3 cm, która przechodziła w kanał o długości 8 cm uszkadzając wiele narządów, w tym tętnicę szyjną wspólną lewą oraz żyłę szyjną wspólną prawą, co skutkowało krwawieniem i wstrząsem krwotocznym i było przyczyną zgonu pokrzywdzonego. Według biegłego, do powstanie rany kłutej doszło pod działaniem narzędzia ostrego kończystego, jak np. nóż, godzącego w ciało pokrzywdzonego w szyję w kierunku zgodnym z przebiegiem kanału rany. Biegły podtrzymał ustalenia z oględzin i sekcji na rozprawie, a odpowiadając na pytania stron wskazał m.in., że do spowodowania rany o takim kanale wymagana jest co najmniej siła umiarkowana.

opinia sądowo –psychologiczno- psychiatryczna

Opinia jest jasna, kompletna, rzeczowa, wewnętrznie spójna, sporządzona przez osoby do tego uprawnione, a strony nie poddały w wątpliwość wniosków w niej zawartych. Biegli nie stwierdzili u oskarżonego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, stan psychiczny w chwili czynu nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wniosków przedstawionych przez biegłych, bowiem stanowią one dogłębną analizę stanu psychicznego oskarżonego poprzedzoną obserwacją sądowo-psychiatryczną.

protokoły oględzin miejsca oraz zwłok, protokół oględzin i otwarcia zwłok, protokół zatrzymania rzeczy, protokół zatrzymania oskarżonego, protokoły badania stanu trzeźwości

Autentyczność i rzetelność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony i nie budziła wątpliwości Sądu, zostały sporządzone przez uprawnione podmioty w ramach ich kompetencji i dokumentowały przebieg podejmowanych czynności medycznych i procesowych w toku postępowania.

karta medycznych czynności ratunkowych, dane telekomunikacyjne

Sąd nie miał wątpliwości, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wskazanych dokumentów zasługuje na uznanie za wiarygodny i wartościowy, albowiem dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione podmioty w ramach ich kompetencji; karta medycznych czynności ratunkowych potwierdza ustalenia poczynione na miejscu przez ratowników medycznych, a w szczególności ujawnione u pokrzywdzonego obrażenia i prawdopodobną przyczynę zgonu jeszcze przed przyjazdem karetki pogotowia; z kolei dane telekomunikacyjne nadesłane przez (...) S.A. potwierdzają w szczególności, że oskarżony użytkował telefon o numerze (...), który w dniu 28 listopada 2020 r. po zdarzeniu kontaktował się z numerem (...), użytkowanym przez świadka A. R., co wynika również z zeznań tego świadka.

informacja z KRK

Dokument obiektywny, urzędowy, potwierdza fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

w zasadniczej części wyjaśnienia E. K.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w części w której zaprzeczał on popełnieniu zarzucanego mu czynu, twierdził, że nie wie kto to zrobił, a także zaprzeczył aby w czasie pobytu w Polsce nosił przy sobie nóż albo inne niebezpieczne narzędzie albowiem w tym zakresie wyjaśnienia te pozostawały w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, który Sąd uznał za wiarygodny.

Obecność oskarżonego na miejscu zdarzenia nie budzi najmniejszych wątpliwości. B. G., V. K., S. P. i Y. P. rozpoznali oskarżonego jako osobę, która kłóciła się z D. O., zaś B. G. i V. K. dodatkowo rozpoznali oskarżonego jako osobę, z którą pokrzywdzony kłócił się bezpośrednio przed zgonem.

Wskazać należy, iż na podstawie wszystkich przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu dowodów - poza wyjaśnieniami oskarżonego - da się ustalić spójny i koherentny, zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przebieg zdarzenia z dnia 28 listopada 2020 r., w wyniku którego nastąpił zgon D. O..

Uwagi Sądu nie uszło przy tym, że żaden z bezpośrednich świadków nie widział żadnego ostrego przedmiotu w rękach oskarżonego, ani nie widział momentu zadania pokrzywdzonemu śmiertelnej rany. Jednak analiza całokształtu materiału dowodowego pozwala, w ocenie Sądu, na poczynienie ustalenia, że to oskarżony zadał pokrzywdzonemu śmiertelny cios. Nikt inny będący na miejscu zdarzenia nie mógł bowiem tego zrobić.

Nie sposób przyjąć, aby depozycje procesowe świadków, w szczególności B. G. czy V. K. (jak również innych przesłuchanych w niniejszym postępowaniu osób) były kształtowane w ten sposób, aby „wrobić” oskarżonego w zabójstwo D. O.. Wskazać bowiem należy, iż - poza pokrzywdzonym oraz oskarżonym i jego towarzyszem - na miejscu zdarzenia znajdowało się pięć osób, jednak tylko dwie zeznały, że były obecne bezpośrednio przy zdarzeniu, a każda z tych dwóch osób wprost zeznała, że nie widziała żadnego ostrego narzędzia w rękach oskarżonego, ani momentu zadania rany pokrzywdzonemu. Kierując się doświadczeniem życiowym wskazać należy, iż gdyby świadkowie mieli na celu obciążenie oskarżonego i „wrobienie” go w zabójstwo D. O., to oczekiwać należałoby, że bez skrupułów stwierdzą, że widzieli w ręku oskarżonego nóż, a także śmiertelny cios. Nic takiego nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Nie sposób uznać, że świadkowie obciążają celowo oskarżonego, skoro wprost zeznają, że nie widzieli podstawowej okoliczności przesądzającej o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Uznać zatem należy, iż zeznania świadków - w szczególności B. G. i V. K. - stanowią wyłącznie odtworzenie faktów zaobserwowanych przez tych świadków w momencie zdarzenia. Jednocześnie, okoliczność, że wyżej wymienieni świadkowie nie widzieli noża w ręku oskarżonego i nie widzieli zadania pokrzywdzonemu śmiertelnego ciosu da się, zdaniem Sądu, w sposób racjonalny wytłumaczyć. Przede wszystkim, zdarzenie miało bardzo dynamiczny charakter i trwało bardzo krótko, nóż którym posłużył się oskarżony mógł być zakryty rękawem kurtki i niewidoczny, przy czym B. G. z uwagi na bojową postawę oskarżonego i dążącego również do konfrontacji pokrzywdzonego, skupiał się raczej na rozdzieleniu dwóch mężczyzn a nie na obserwacji czy oskarżony ma coś w dłoni, tym bardziej, że nie spodziewał się takiego obrotu sprawy, co sam przyznał. Z kolei V. K. stał z tyłu B. G. i z boku D. O., z prawej strony, podczas gdy pokrzywdzony otrzymał cios z lewej strony. Świadek mógł tego nie zauważyć, mógł też nie widzieć noża.

B. G. i V. K. zgodnie zeznali, że oskarżony wielokrotnie wykonywał ruchy ręką w kierunku głowy i szyi pokrzywdzonego. Logiczne jest zatem ustalenie, iż w tym momencie doszło do zadania pokrzywdzonemu śmiertelnej rany. Za tym ustaleniem przemawia także opisane przez świadków zachowanie oskarżonego - z ich zgodnych zeznań wynika, że kłótnia zakończyła się nagle, a oskarżony z towarzyszącym mu mężczyzną pośpiesznie oddalili się z posesji, a także opisany przez tych świadków stan pokrzywdzonego, który zdołał jeszcze dojść do budynku, ale upadł już w drzwiach wejściowych i zaraz zmarł.

Z zeznań K. K. (1) wynika, że do zabójstwa pokrzywdzonego doszło między godz. 14:21 (kiedy świadek zakończył rozmowę z pokrzywdzonym), a 14:28 (kiedy świadek otrzymał telefon od B. G., że pokrzywdzony jest ranny w szyję i trzeba wezwać karetkę). Nie ulega zatem wątpliwości, że do zadania pokrzywdzonemu śmiertelnej rany musiało dojść w trakcie jego kłótni z oskarżonym.

Okoliczność, że na miejscu zdarzenia nie znaleziono noża również nie może być dowodem na brak winy oskarżonego. Trudno o bardziej irracjonalne zachowanie oskarżonego polegające na pozostawieniu noża na miejscu zdarzenia po zadaniu krytycznego ciosu. Natomiast zeznania świadka S. P. jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony miał nóż i przed zdarzeniem posługiwał się nim, uderzając w samochodzie w podłokietnik.

Na niekorzyść oskarżonego świadczy także jego postawa po zdarzeniu, w szczególności nagłe opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z zeznań I. P., która skontaktowała się z oskarżonym dzień po zdarzeniu, wynika, że na pytanie, dlaczego wyjechał do Niemiec, oskarżony miał jej odpowiedzieć, że „pokłócił się z jakimś chłopakiem, który obrażał jego matkę i córkę" (k. 123), co jednoznacznie wskazuje, że przyczyną wyjazdu oskarżonego z Polski było zdarzenie z D. O.. Trudno znaleźć bardziej racjonalny powód wyjazdu za granicę i to natychmiast po zdarzeniu. Z zeznań A. R. wynika, iż po zdarzeniu oskarżony wyłączył swój telefon (k. 106). Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, w ocenie Sądu, na to, że świadomość zabójstwa D. O. było tą okolicznością, która skłoniła oskarżonego do nagłego opuszczenia terytorium RP.

Odnosząc się do kwestii rzekomego obrażania przez pokrzywdzonego D. O. matki i córki oskarżonego, to ta okoliczność też nie jest potwierdzona i nie wynika z zeznań żadnych świadków. Poza tym, skąd pokrzywdzony miałby wiedzieć, że oskarżony ma córkę, skoro go wcześniej nie znał, a w dniu zdarzenia widział go po raz pierwszy.

Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia innych ustaleń niż takie, że to oskarżony zadał pokrzywdzonemu śmiertelną ranę w szyję.

W tym stanie rzeczy, wyjaśnienia oskarżonego nieprzyznającego się do winy Sąd uznał za niewiarygodne i stanowiące jedynie przyjętą na potrzeby postępowania linię obrony.

zeznania O. M. (k. 173-175), zeznania A. K. (k. 277-278), protokoły zatrzymania osób (k. 40, 44, 48, 57), protokół przeszukania osoby (k. 60-62), protokół zatrzymania rzeczy (k. 283-286), opinia z zakresu badań genetycznych (k. 379-381)

Dowody te nie miały znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych, ani dla dokonania prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

E. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. odpowiada ten, kto zabija człowieka. Przestępstwo zabójstwa jest przestępstwem umyślnym. Pod względem podmiotowym konieczny jest zamiar pozbawienia życia. Może on występować bądź w postaci zamiaru bezpośredniego, gdy sprawca chce spowodować śmierć człowieka, bądź w postaci zamiaru ewentualnego, gdy sprawca możliwość spowodowania śmierci przewiduje i na to się godzi. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie, w sprawach o zabójstwo niezwykle rzadko zdarza się, że sprawca artykułuje swój zamiar. Zazwyczaj ustala się go na podstawie okoliczności, jakie towarzyszą zabójstwu (tak np. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., II AKa 338/10 czy Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r., II AKa 269/09). Takie czynniki, jak przyczyny i tło zajścia, rodzaj użytego narzędzia, umiejscowienie i intensywność zadanych ciosów czy spowodowanie określonych obrażeń ciała, osobowość sprawcy, jego zachowanie przed popełnieniem czynu, stosunek do pokrzywdzonego stanowią pewne wskazówki co do tego, czy sprawca miał zamiar dokonania zabójstwa (tak np. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., II AKa 170/17, Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 5 września 1996 r., II AKa 193/96, czy Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 13 marca 1984 r., IV KR 52/84 czy z dnia 26 października 1984 r., V KR 245/84).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim dokonania zabójstwa D. O.. Oskarżony wprawdzie nie przyznał się do popełnienia tego czynu i twierdził, że nie wie kto to zrobił, nie mniej jednak okoliczności podmiotowo – przedmiotowe tego czynu wskazują na oskarżonego. Oskarżony wpierw pokłócił się z pokrzywdzonym, odjechał zdenerwowany, w samochodzie w obecności Y. P. i S. P. groził, że zabije, uderzał nożem w podłokietnik, następnie wrócił na miejsce zdarzenia z nożem i wywołał pokrzywdzonego na zewnątrz hostelu. Kiedy D. O. wyszedł, doszło do ponownej kłótni pomiędzy nim a oskarżonym, oskarżony dążył do fizycznej konfrontacji, machał rękoma w kierunku pokrzywdzonego na wysokości jego głowy i szyi. Obydwaj mężczyźni byli mniej więcej tego samego wzrostu. Nikt w tej kłótni oprócz wyżej wymienionych nie brał udziału. Śmiertelny cios został zadany pokrzywdzonemu w szyję, która ze względu na obecność licznych naczyń krwionośnych musi być uznana za miejsce szczególnie wrażliwe. Długość rany i długość kanału rany – w sumie ponad 12 cm, wskazuje także na to, że oskarżony w żaden sposób nie miarkował ciosu, chciał zadać taki cios i w tym celu użył noża. Zatem i rodzaj użytego przez oskarżonego narzędzia, które niewątpliwie miało na celu spowodowanie u pokrzywdzonego jak największych obrażeń, wskazuje na zamiar zabójstwa. Bezpośrednio po zadaniu rany oskarżony pośpiesznie opuścił miejsce zdarzenia i uciekł z Polski.

Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony działał w bezpośrednim zamiarze dokonania zabójstwa D. O..

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

E. K.

I.

I.

Przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. stanowi zbrodnię, która w myśl przepisów obowiązujących w dacie czynu zagrożona była karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karą 25 lat pozbawienia wolności albo karą dożywotniego pozbawienia wolności. Sąd wnikliwie analizując wszystkie elementy zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu, wymierzył oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary Sąd kierował się zasadami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego, w szczególności w przepisie art. 53 k.k. A zatem Sąd wymierzył oskarżonemu karę w graniach przewidzianych w przepisie, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że zarówno stopień winy, jak też stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu jest bardzo wysoki. Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, bez wyraźnego powodu i z premedytacją, gdyż wrócił na miejsce zdarzenia i zabrał ze sobą nóż. W czasie jazdy samochodem groził, że zabije, uderzał nożem w podłokietnik. Oskarżony pozbawił życia młodego człowieka, którego wcześniej w ogóle nie znał, nie łączyły go z pokrzywdzonym żadne relacje, dodatkowo w chwili czynu oskarżony był w stanie nietrzeźwości. Oskarżony w chwili czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Popełniony przez oskarżonego czyn skierowany został przeciwko podstawowemu dobru chronionemu prawem, jakim jest życie człowieka. Przestępstwo to jest czynem o najwyższym stopniu społecznej szkodliwości, co znajduje odzwierciedlenie w ustawowym zagrożeniu, jakie ustawodawca przewidział za czyn z art. 148 § 1 k.k. Po zadaniu śmiertelnego ciosu oskarżony pośpiesznie opuścił miejsce zdarzenia, nie próbując pomóc pokrzywdzonemu, a następnie wyjechał z kraju, uciekając przed odpowiedzialnością karną.

Okolicznością świadczącą na korzyść oskarżonego jest jego dotychczasowa niekaralność.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności, uznając, że tylko taka kara jest w pełni sprawiedliwa, adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz spełni wszelkie cele kary w stosunku do oskarżonego, jak również pokaże społeczeństwu, iż prawnokarna reakcja Sądu na najcięższe zbrodnie godzące w ludzkie życie nie może mieć charakteru pobłażliwego i że kara za dokonanie zabójstwa musi w pełni oddawać ciężar gatunkowy popełnionej zbrodni.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

E. K.

II.

I.

Oskarżony został zatrzymany w Hiszpanii w dniu 7 czerwca 2024 r. o godz. 06:15 w związku z europejskim nakazem aresztowania (k. 412) i osadzony w areszcie. W dniu 12 września 2024 r. godz. 12:00 został przejęty przez polskie organy ścigania i do dnia wydania wyroku był tymczasowo aresztowany.

Zgodnie z art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 607f k.p.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wykonania europejskiego nakazu aresztowania w związku z przekazaniem.

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary 25 lat pozbawienia wolności okres pozbawienia wolności od daty jego zatrzymania na terytorium Hiszpanii do dnia wydania wyroku.

E. K.

III.

I.

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowody rzeczowe, o których mowa w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) zostały zwrócone ich właścicielowi, K. K. (1), albowiem stwierdzono ich zbędność dla postępowania karnego, a brak było podstaw do orzeczenia ich przepadku.

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Wydając wyrok, Sąd stosował przepisy względniejsze, zgodnie z regułą określoną w art. 4§1 k.k. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że w dacie popełnienia przestępstwa czyn z art. 148§1 k.k. zagrożony był karą od 8 do 15 lat pozbawienia wolności, karą 25 lat pozbawienia wolności albo karą dożywotniego pozbawienia wolności. Natomiast art. 148 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 10 do 30 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, a więc surowsze.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów postępowania i obciążył nimi Skarb Państwa, mając na uwadze, iż uiszczenie kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację majątkową oraz fakt, iż od ponad roku jest on pozbawiony wolności i nie osiąga żadnych dochodów.

1.Podpis