Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

XII K 274/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343 , art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza .

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

----------

-----------------------

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

-------------------

-----------

-----

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

----------

-------------------------

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-----------------

-------------

-----

OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

--------

----------

-------------------------

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------

----------

--------------------------

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

N. A.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd lub wyzyskania błędu innej osoby lub na wykorzystaniu jej niezdolności do należytego pojmowania podejmowanych działań. W przypadku oszustwa dyspozycja majątkowa na rzecz sprawcy ma charakter dobrowolny, w chwili jej dokonania osoba dysponująca mieniem na rzecz sprawcy nie ma jeszcze świadomości niekorzystnego charakteru rozporządzenia. Oszustwo może być popełnione tylko umyślnie, ponadto jest ono przestępstwem kierunkowym znamiennym celem, którego treścią jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Zachowanie sprawcy musi być od początku ukierunkowane na ów cel, działanie podejmowane jest z zamiarem bezpośrednim. Błąd, w który wprowadził sprawca ofiarę, może polegać na fałszywym wyobrażeniu istnienia pewnych okoliczności, które w rzeczywistości nie występują. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. konieczne jest wykazanie, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę, ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion. Istota tego przestępstwa polega więc na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej. Odnośnie do znamienia dotyczącego uzyskania korzyści majątkowej, wskazać należy, że korzyścią majątkową, stanowiącą cel działania sprawcy przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. jest ogólne polepszenie sytuacji majątkowej, co może polegać na zwiększeniu aktywów lub zmniejszeniu pasywów.

Jak wskazał Sąd Najwyższy z wyroku z dnia 02.10.2015 r. (sygn. akt III KK 148/15), „Dla przestępstwa oszustwa (...) wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Do wprowadzenia w błąd skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest więc wywołanie błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu lub sposobie rozporządzenia”. Chodzi zatem o to, że pokrzywdzony w tym przypadku nie dokonałby przelewu, gdyby wiedział o tych okolicznościach, które zostały przez sprawcę przedstawione w sposób nierzetelny lub wręcz kłamliwie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 24.11.2021 r., sygn. akt II AKa 133/21). W niniejszej sprawie pokrzywdzony nie dokonałby rozporządzenia mieniem, gdyby wiedział o tym, kto jest rzeczywistym właścicielem rachunku bankowego.

W wyroku błędnie użyto określenia „pomógł doprowadzić firmę (...) S.A. z siedzibą w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem”, jako że określenia o takim brzmieniu użyto również w zarzucie aktu oskarżenia. Konieczna jest zmiana wyroku poprzez zastąpienie określenia, iż w błąd została wprowadzona spółka (...) S.A., określeniem „przedstawiciele spółki (...) S.A.”.

Art. 294 § 1 k.k. zaostrza natomiast karalność wymienionych w nim przestępstw, jeżeli przedmiotem czynu jest mienie znacznej wartości, tj. gdy jego wartość przekracza w czasie popełnienia czynu zabronionego 200.000 złotych (art. 115 § 5 k.k.).

Zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Wedle natomiast art. 18 § 3 k.k. odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego N. A., który obszernie opisał, w jaki sposób doszło do założenia podmiotu (...) sp. z o.o. oraz założenia i udostępnienia innym osobom rachunku bankowego o numerze (...), a także zeznań świadków, w tym w szczególności A. B. i R. D., oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Oskarżony N. A. pomógł nieustalonym sprawcom przestępstwa oszustwa w ten sposób, że założył spółkę (...) sp. z o.o., a następnie otworzył rachunek ww. spółki i udostępnił go nieustalonym osobom, za co otrzymał od nich wynagrodzenie. Powyższy rachunek został następnie przez te osoby wykorzystany do wprowadzenia w błąd przedstawicieli spółki (...) S.A. w taki sposób, że pracownicy tej spółki otrzymali wiadomość e-mail z informacją o zmianie numeru rachunku bankowego ich kontrahenta oraz z fakturą celem zapłaty na rzecz tego kontrahenta, tj. (...) (...). (...) S.A. dokonali przelewu środków na wskazany rachunek bankowy, w przeświadczeniu, iż jest to rachunek (...) (...).

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. A.

I

Wymierzając oskarżonemu N. A. karę, sąd kierował się zasadami określonymi w rozdziale VI kodeksu karnego, w szczególności art. 53 k.k. Sąd wnikliwie analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu z troską, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, był adekwatny do stopnia winy i osiągnął swe cele zapobiegawcze i wychowawcze.

Z okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary sąd uwzględnił znaczny stopień winy, jak i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Oskarżony miał pełną świadomość swojego przestępnego działania; w momencie popełnienia czynu zabronionego miał niczym niezakłóconą możliwość podjęcia decyzji i zachowania się zgodnie z prawem. Nie zaszła żadna z okoliczności wyłączających winę czy też bezprawność czynu.

Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, sąd miał na uwadze przede wszystkim, aby orzeczona kara była adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Jednocześnie sąd miał na względzie właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który nie był nigdy wcześniej karany.

Wymierzona kara jest zdaniem sądu adekwatna do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynu oraz spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Nadmienić należy, że obrońca złożył w przedmiotowej sprawie wniosek w trybie art. 387 k.p.k., prokurator przychylił się do tego wniosku, a sąd uznał, że zasadnym jest jego uwzględnienie.

II

Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby. W ocenie sądu kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełni swoje cele, zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Wymierzona kara jest zdaniem sądu adekwatna do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynu oraz spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Tak ukształtowana kara będzie stanowić odpowiednią, adekwatną represję wobec oskarżonego.

III

Wymierzając oskarżonemu karę grzywny sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 k.k.

Sąd uznał, że czyn popełniony przez oskarżonego cechował wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości. Oskarżony miał pełną świadomość swojego przestępnego działania; w momencie popełnienia czynu zabronionego miał niczym niezakłóconą możliwość podjęcia decyzji i zachowania się zgodnie z prawem.

Wymierzona kara jest zdaniem sądu adekwatna do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynu oraz spełnia cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie sądu tak ukształtowana kara stanowić będzie odpowiednią represję wobec oskarżonego – adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą.

Orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny obok kary pozbawienia wolności uzasadnione jest celowością wzmożenia dolegliwości orzeczenia, aby oddziaływać wychowawczo na sprawcę. Ustalając stawkę dzienną grzywny sąd kierował się treścią art. 33 § 2 k.k. Ustalona wysokość stawki jest zgodna z wnioskiem obrońcy oskarżonego.

IV

Sąd, stosując przepisy art. 46 § 1 k.k., orzekł obowiązek częściowego naprawienia szkody przez N. A. w kwocie 5000 zł na rzecz (...) S.A. z siedzibą w G.. Obowiązek ten wynika z tego, że oskarżony N. A. został skazany za przestępstwo na szkodę tego podmiotu. Wysokość obowiązku częściowego naprawienia szkody jest podyktowana tym, iż oskarżony pomógł wyrządzić ww. spółce szkodę innym nieustalonym osobom (za co otrzymał od nich wynagrodzenie w kwocie 1300 Euro), które nie zostały objęte przedmiotowym postępowaniem, a orzeczenie w tym przypadku obowiązku naprawienia szkody tylko wobec oskarżonego N. A. w pełnej wysokości, byłoby w ocenie Sądu niesłuszne. Nakładając na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody, sąd miał na względzie, iż omawiany środek jest instrumentem realizującym przede wszystkim funkcję kompensacyjną prawa karnego, zgodnie z którą zadaniem ww. gałęzi prawa jest nie tylko ochrona dóbr i ukaranie sprawcy ich naruszenia, lecz także zobowiązanie go do naprawienia szkody wyrządzonej innym osobom.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. A.

V

Mając na uwadze treść art. 44 § 2 k.k., sąd orzekł przepadek poprzez zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 264 akt sprawy pod pozycjami 1-28.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

---------------------------------

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie, albowiem uznał, że uiszczenie kosztów przez oskarżonego byłoby dla niego zbyt uciążliwe, a N. A. ma w perspektywie konieczność częściowego naprawienia szkody oraz uiszczenia grzywny.

8. Podpis