Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

Formularz UWO

Sygnatura akt

XII Ko 100/24

1.  WNIOSKODAWCA

1.  D. K.

2.  E. B. (po wstąpieniu w prawa zmarłej wnioskodawczyni I. B.)

2.  ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE ZGŁOSZONEGO ŻĄDANIA

1.

Odszkodowanie (kwota główna)

Odsetki

1.  418.070,81 zł – na rzecz D. K.

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

2.  418.070,81 zł – na rzecz E. B.

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

2.

Zadośćuczynienie (kwota główna)

Odsetki

1.  5.100.000 zł – na rzecz D. K.

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

2.  5.100.000 zł – na rzecz E. B.

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

3.

Inne

zasądzenie na rzecz wnioskodawców kosztów ustanowienia pełnomocnika według norm przepisanych

3.  Ustalenie faktów

3.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Fakt

Dowód

Numer karty

3.1.1.

I. K. urodził się (...) na W.. Jego syn, M. K., w 1947 r. wstąpił do antysowieckiej organizacji „Gwardia Orła Białego”, w której zajmował pozycję szefa grupy operacyjnej „Wilia”. Do jego zadań należało werbowanie nowych członków, jak również koordynacja rozpowszechniania ulotek antyradzieckich. W 1947 r. został aresztowany przez władze sowieckie, a następnie skazany na karę śmierci, zamienioną później na pobyt w łagrze. W okresie „odwilży” zdołał wrócić do Polski.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 1948 r. wysiedlono z terytorium Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej rodzinę „aresztowanego członka podziemia nacjonalistycznego” (tj. M. K.) - a zatem I. K. wraz z żoną J. oraz czwórką dzieci – w oddalone miejsca Związku Radzieckiego. W postanowieniu szczegółowo opisano działalność M. K..

Dnia 22 maja 1948 r. do domu I. i J. K. - rodziców wnioskodawców przybyli funkcjonariusze NKWD z nakazem aresztowania całej rodziny. Funkcjonariusze dali rodzinie dwie godziny na spakowanie się. Całą rodzinę K. zesłano na Syberię do obozu pracy, a jej majątek został skonfiskowany. Przyczyną zesłania było zastosowanie odpowiedzialności zbiorowej za występowanie przeciwko władzy radzieckiej przez M. K., o czym dano wyraz wprost w piśmie Prokuratury Litewskiej SRR (k. 30v).

Rodzina K. została przetransportowana do Kraju Krasnojarskiego na terenie ZSRR. Podróż koleją do miejsca zsyłki była bardzo wyczerpująca, a warunki, w jakich przewożono osadzonych, urągały ludzkiej godności. Transport odbywał się w mrozie, w nieogrzewanych wagonach bydlęcych, a osoby, które w czasie podróży zmarły, były po prostu wyrzucane z wagonu.

Na miejscu zsyłki więźniowie otrzymywali skromne posiłki nieadekwatne do wykonywanej przez nich ciężkiej, fizycznej pracy, takiej jak spławianie drewna stojąc po pas w zimnej wodzie. Panował głód, ludzie przyrządzali posiłki z dzikich roślin i owoców. Jedną z zesłanych razem z rodzicami córek była I. B.. W trakcie pobytu na Syberii urodziła się D. K..

Rodzina K. powróciła do Polski pod koniec 1956 r. Ponieważ W. nie należała już do ziem polskich, część rodziny osiedliła się w O., a część w G..

I. K. zmarł 24 listopada 1981 r. w O.. Pozostawił po sobie dzieci, w tym D. K. oraz I. B. – matkę E. B..

Zeznania D. K. (częściowo)

k. 134v-135v

Zeznania E. B.

k. 142

Odpis skrócony aktu małżeństwa, postanowienie sadu

k. 14, 133

Odpis skrócony aktu zgonu

k. 15

Karta Ewidencyjna Repatrianta

k. 18

Dokument z Wojskowego Biura Historycznego wraz z tłumaczeniem

k. 19-20

Postanowienie z dnia 26 kwietnia 1948 r. wraz z tłumaczeniem

k. 21-23

Zaświadczenie wraz z tłumaczeniem

k. 24-26

Legitymacja wraz z tłumaczeniem

k. 27-28

Życiorys M. K.

k. 29

Pismo Prokuratury Litewskiej SRR

k. 30v

Zaświadczenie wraz z tłumaczeniem

k. 30, k. 31

Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r.

k. 32-34

Materiały prasowe

k. 35, k. 125-131

Karta repatriacyjna I. B.

k. 115

Zdjęcia, mapa i świadectwo szkolne

k. 109-114, k. 139

3.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Fakt

Dowód

Numer karty

3.2.1.

I. K. został zesłany wraz z rodziną na Syberię nie tylko jako rodzina działacza niepodległościowego M. K., lecz także z powodu jego własnej działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Brak dowodów wskazujących na to, że I. K. taką działalność prowadził, a zwłaszcza, że organy sowieckie wiedziały o takiej działalności – pismo Prokuratury Litewskiej SRR (k.30v), zeznania E. B. (k. 142)

--------

4.  ocena DOWODów

4.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 3.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

3.1.1

Zeznania D. K. (częściowo)

Zeznania wnioskodawczyni D. K. z oczywistych względów były w części ograniczone do informacji, które uzyskała od matki, ojca, rodzeństwa lub z dokumentów. D. K. urodziła się w obozie pracy i przebywała w nim przez pierwsze lata życia. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni zapamiętała panujące na Syberii ciężkie warunki. Za wiarygodne, bo zgodne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, należy też uznać inne posłyszane przez nią historie rodzinne: a więc o tym, że funkcjonariusze NKDW wskazali jej rodzicom, że zostają zesłani na Syberię jako rodzina bandyty – M. K., że jechali na miejsce bydlęcymi wagonami, a także że M. K. był działaczem niepodległościowym, za co został zesłany do łagru.

Zeznania E. B.

Sąd uznał zeznania E. B. za wiarygodne w zakresie, w jakim przekazuje zasłyszane opowieści rodzinne znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. E. B. w swoich zeznaniach potwierdza, że w trakcie pobytu na Syberii jego rodzina musiała przeżyć w bardzo ciężkich warunkach, a także, że przyczyną wywiezienia rodziny K. do obozu pracy była odpowiedzialność zbiorowa za działalność niepodległościową M. K.. Świadek odniósł się do rzekomej działalności I. K. w zakresie kolportowania antyradzieckich ulotek, wskazując, że władze radzieckie nigdy się o takiej działalności nie dowiedziały. Świadek wskazał ponadto, że M. K. czuł się winny, że cała rodzina została zesłana na Syberię przez jego własną działalność, i że aby zadośćuczynić tej krzywdzie, po powrocie do Polski pomagał swojej rodzinie finansowo.

Dokumentacja zebrana w sprawie

Prawdziwość tych dokumentów oraz treść w nich zawarta nie była kwestionowana przez strony, brak jest także innych okoliczności, które mogłyby podważać ich wiarygodność. Odnośnie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r., prokurator wskazał, że nie znajduje się na nim data ani podpis. Jak wynika z akt sprawy, wskazany dokument posiada datę. Wydruk wyroku przedstawiony przez wnioskodawców posiada na górze kartki sygnaturę z IPN, należy uznać go za wiarygodny i rzetelny.

4.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 3.1 albo 3.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.1.1

Postanowienie z 26 kwietnia 1948 r. (k. 21-23), wypis z protokołu (k. 26)

Powyższe dokumenty nie zostały uznane za potwierdzające fakt stosowania represji wobec I. K. jako działającego na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Z postanowienia z 26 kwietnia 1948 r. wynika co prawda, że „I. K. jest wrogo nastawiony do władzy radzieckiej, wśród mieszkańców rozpowszechnia prowokujące plotki i oszczerstwa na temat rzeczywistości sowieckiej”, jednak z uzasadnienia, a przede wszystkim samej sentencji postanowienia wynika przyczyna wysiedlenia – działalność M. K.. W sentencji I. K. wymieniony jest jako „rodzina aresztowanego członka podziemia nacjonalistycznego”.

Postanowienie o umorzeniu śledztwa (k. 42-63)

Sąd nie wykorzystał tego dowodu jako podstawy ustaleń faktycznych, albowiem nie dotyczy on rodziny K., nie posiada daty wydania ani nie jest znane pochodzenie dokumentu (brak np. adnotacji o aktach IPN).

Obwieszczenie Prezesa GUS w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w lipcu 2024 r. (k. 64)

Sąd uznał dowód za niemający znaczenia dla ustalenia faktów, ponieważ byłby on przydatny dla postępowania jedynie w przypadku uznania wniosku o przyznanie odszkodowania za zasadny.

Zeznania D. K. (częściowo)

Sąd nie uznał zeznań świadka za wiarygodne z zakresie, w jakim twierdzi, że I. K. działał na rzecz niepodległego Państwa Polskiego poprzez kolportowanie ulotek antyradzieckich i szycie czapek z orłami. Zeznania świadka same wykluczają się w tym zakresie. D. K. najpierw stwierdziła, że w pracowni krawieckiej I. K. „zapewne” była prowadzona taka działalność, a następnie, że była ona prowadzona na 100%. Następnie zaś wskazała, że nie ma konkretnej wiedzy, czy I. K. wspierał swojego syna M. i że nie wie, czy jej ojciec miał jakieś powiązania z „Gwardią Orła Białego”. Ponadto, za niemające znaczenia dla ustalenia faktów należy wskazać te zeznania świadka, w których opowiada o pobiciu ojca przez milicjanta już po powrocie do Polski. Jeśli nawet rzeczywiście zdarzenie takie miało miejsce, to w oczywisty sposób nie mogło być ono związane z powodami zesłania go na Syberię, ponieważ wydarzyło się później.

5.  PODSTAWA PRAWNA

Odszkodowanie

1.

Kwota główna

Odsetki

1.  418.070,81 zł

2.  418.070,81 zł

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

Zwięźle o powodach podstawy prawnej

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (dalej: "ustawa lutowa"), osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia albo wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wydania lub wykonania orzeczenia albo decyzji. W razie śmierci tej osoby uprawnienie to przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców.

Natomiast wedle art. 8 ust. 2a ustawy lutowej uprawnienia określone w ust. 1 przysługują również osobom, mieszkającym obecnie bądź w chwili śmierci w Polsce, represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe, działające na obecnym terytorium Polski w okresie od dnia 1 lipca 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r. oraz na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r., za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 2b ww. ustawy przez działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, o której mowa w ust. 2a, w odniesieniu do osób represjonowanych na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim poza obecnym terytorium Polski, należy rozumieć działalność w okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 5 lutego 1946 r.

Biorąc pod uwagę okoliczność, iż I. K. przed zsyłką na Syberię mieszkał w miejscowości N. na terytorium W., a więc na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim poza obecnym terytorium Polski, to jego działalność na rzecz niepodległego Państwa Polskiego musiałaby mieć miejsce w okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 5 lutego 1946 r., natomiast represje ze strony organów radzieckich musiałyby zostać zastosowane w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r., o czym szerzej poniżej.

Jak wskazuje Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II AKa 128/19, warunkiem przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia za represje ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych, działających na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r., na podstawie art. 8 ust. 2a-b w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy lutowej jest stwierdzenie następujących okoliczności:

1) czy daną osobę, mieszkającą obecnie bądź w chwili śmierci w Polsce, dotknęły represje ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych;

2) czy wspomniane radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe, stosowały represje, działając na obecnym terytorium Polski w okresie od dnia 1 lipca 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r. oraz na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r.;

3) czy osoba, którą dotknęły represje ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych, prowadziła działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego;

4) czy osoba represjonowana na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim poza obecnym terytorium Polski, prowadziła działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 5 lutego 1946 r;

5) czy wspomniana osoba, była represjonowana ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności (a zatem czy zachodzi związek przyczynowy między represjami a wspomnianą działalnością).

Ad. 1. I. K. w chwili śmierci mieszkał w Polsce, w O.. Niewątpliwie dotknęły go represje ze strony radzieckich organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organów pozasądowych – razem z rodziną został zesłany na Syberię. Spełnił zatem przesłanki wskazane w pkt 1 ww. wyroku.

Ad. 2. Jak już wskazano powyżej, wspomniane radzieckie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub organy pozasądowe stosowały represje, działając na terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim, w okresie od dnia 1 stycznia 1944 r. do dnia 31 grudnia 1956 r. – represje w postaci zesłania na Syberię zostały zastosowane w 1948 r. Ponadto, wskazać tu należy, że aresztowanie przez NKWD miało miejsce na W., na terytorium należącym przed II wojną światową do Polski na podstawie Traktatu Ryskiego. Terytorium zwane potocznie Kresami (w granicach II RP) wchodzi bowiem w skład terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim. I. K. spełnił zatem przesłanki wskazane w pkt 2 wyroku.

Ad. 3. Niemożliwe jest jednoznaczne potwierdzenie, czy I. K. prowadził działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Wnioskodawcy wskazują, że mógł on pomagać swojemu synowi M. K. przy rozpowszechnianiu i przechowywaniu ulotek antyradzieckich, a także że mógł on szyć patriotyczne nakrycia głowy. Nie dysponują jednakże żadnymi dowodami na ten temat innymi niż przekazywane z pokolenia na pokolenie rodzinne opowieści.

Ad. 4. W., jak już wspomniano, wchodzi w skład terytorium Polski w granicach ustalonych w Traktacie Ryskim. Ponadto, leży ona poza obecnymi granicami Polski, a zatem należy zbadać przesłankę także z tego punktu wyroku. Jakkolwiek zgodzić się należy, że wobec I. K. zostały zastosowane represje ze strony organów radzieckich w przewidzianym ustawą lutową okresie (od roku 1948), to wnioskodawcy nie przedstawili żadnego dowodu dla uprawdopodobnienia, że prowadził on działalność niepodległościową w okresie do dnia 5 lutego 1946 r., a nie np. w roku 1947 lub 1948. Nie dość zatem, że niemożliwe jest ustalenie, czy I. K. rzeczywiście prowadził działalność niepodległościową, to nie wiadomo, w jakim okresie nawet miałaby ona być prowadzona. Tymczasem ustawa przewiduje ustalenie okresu takiej działalności co do dnia – przykładowo, gdyby I. K. prowadził działalność niepodległościową od dnia 6 lutego 1946 r., to i tak nie spełniłby wymagań ustawy lutowej. Nie można zatem uznać, że spełnił on przesłanki wskazane w pkt 3 i 4 ww. wyroku.

Ad. 5. Ostatnia przesłanka dotyczy koniecznego związku przyczynowo-skutkowego między doznanymi od organów radzieckich represjami a prowadzoną działalnością na rzecz niepodległego Państwa Polskiego. Zakładając nawet, że I. K. rzeczywiście prowadziłby taką działalność przez rozpowszechnianie ulotek antysowieckich, to w aktach sprawy nie doszukano się związku między taką działalnością a doznanymi represjami. Przede wszystkim, wskazać należy, że zgodnie z dokumentacją samych organów radzieckich I. K. wraz z żoną i dziećmi zesłany został na S. jako członek rodziny aresztowanego uprzednio „bandyty” M. K.. Wreszcie, opierając się na samej tylko historii rodzinnej K., przekazanej przez E. B., organy radzieckie nigdy nie dowiedziały się o rzekomo przechowywanych w pracowni krawieckiej ulotkach, a sam M. K. uważał, że to przez niego cała rodzina znalazła się na Syberii. Gdyby więc nawet rzeczywiście I. K. kolportował antysowieckie ulotki i szył nakrycia głowy z polskim orłem, to nie wiedziały o tym władze radzieckie i nie za to zesłały go do Kraju Krasnojarskiego. Nie istnieje zatem związek przyczynowo-skutkowy między ewentualnie prowadzoną przez I. K. działalnością a doznanymi represjami w postaci zsyłki na Syberię. Tym samym nie została spełniona najważniejsza przesłanka wskazana w ww. wyroku.

Jak podaje Sąd Apelacyjny we Wrocławiu we wspomnianym wyroku, „nie wystarcza samo stwierdzenie, iż określona osoba była represjonowana przez radzieckie organy wymiaru sprawiedliwości oraz, że działała ona na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, ponieważ wymagane jest udowodnienie związku pomiędzy taką działalnością a wydanym orzeczeniem lub działaniem niosącym represje”. Podobnie wskazuje Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt II AKa 29/22: „W postępowaniu opartym o ustawę lutową musi dojść do wykazania (a nie jedynie uprawdopodobnienia), że stosowane represje miały związek z działalnością represjonowanego na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności. Ciężar udowodnienia spoczywa tu, zgodnie z treścią art. 6 k.c., na wnioskodawcy. Jednocześnie w tego rodzaju sprawach nie ma zastosowania art. 5 § 2 k.p.k., czyli zasada w razie wątpliwości na korzyść wnioskodawcy”.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni aprobuje treść powyższych orzeczeń. O tym, że taka interpretacja treści art. 8 ust 1 w związku z ust. 2 a ustawy lutowej jest prawidłowa, świadczy treść art. 8 b tej ustawy. Odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę może otrzymać dziecko matki pozbawionej wolności, które przebywało wraz z matką w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia lub którego matka w okresie ciąży przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia. Jest to wyjątkowa sytuacja, kiedy odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje wprost osobie niedziałającej na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Taki wyjątek nie może być jednak stosowany w sposób rozszerzający – na wszystkie osoby dotknięte represjami wobec stosowania odpowiedzialności zbiorowej. Taka interpretacja nie wynika nawet z wniosku pełnomocnika w niniejszej sprawie, który nie wnosił o odszkodowanie i zadośćuczynienie dla I. B. oraz D. K. jako osób objętych przez władze radzieckie odpowiedzialnością zbiorową, lecz – na podstawie art. 8 ust. 1 zdanie drugie – jako dzieci represjonowanego I. K..

Podsumowując, wobec niespełnienia przesłanek wskazanych w ustawie lutowej uznać należy, że wnioskodawcom nie przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę.

Wnioskodawcy mogą jednakże sprawdzić, czy przysługuje im rekompensata za represje ze strony organów radzieckich na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Zadośćuczynienie

2.

Kwota główna

Odsetki

1.  5.100.000 zł

2.  5.100.000 zł

odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

Zwięźle o powodach podstawy prawnej

Sąd uznał, że wnioskodawcom nie przysługuje od Skarbu Państwa zadośćuczynienie za doznaną krzywdę z tych samych powodów, co wskazane w pkt 5.1. niniejszego uzasadnienia.

Inne

3.

--------

Zwięźle o powodach podstawy prawnej

--------

6.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU W PRZEDMIOCIE ŻĄDANIA

Zwięźle o powodach rozstrzygnięcia

Odszkodowanie

1.

Kwota główna

Odsetki

Sąd wniosek w tym zakresie oddalił z przyczyn wskazanych w pkt 5.1.

--------------------------

Zadośćuczynienie

2.

Kwota główna

Odsetki

Sąd wniosek w tym zakresie oddalił z przyczyn wskazanych w pkt 5.2.

--------------------------

Inne

3.

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawców D. K. i E. B. solidarnie kwotę 880,56 zł, w tym VAT, tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie pełnomocnika dla dwóch osób.

7.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----------------

8.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Stosownie do dyspozycji art. 13 ustawy lutowej, sąd kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.

9.  PODPIS