Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2011 roku Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał decyzję nr (...), w której:

I.  na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegające na naruszeniu art. 9 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6 o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny polegającym na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niepoinformowanie konsumentów w przesyłanych im materiałach dotyczących produktów oferowanych przez (...) Sp. z o.o. w sposób jednoznaczny, zrozumiały i łatwy do odczytania o prawie odstąpienia od umowy w terminie 10 dni, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania.

II.  na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...)Sp. z o.o. z siedzibą w W. polegające na naruszeniu art. 13 ust. 1 ustawy ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny poprzez niepoświadczanie na piśmie przez (...) Sp. z o.o. konsumentom zwrotu świadczenia w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i stwierdza zaniechanie jej stosowania od dnia 1 sierpnia 2011 roku.

III.  na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. polegające na naruszeniu art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, poprzez wysyłanie przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów ponagleń do zapłaty w przypadku przesłania przez konsumentów w terminie ustawowym oświadczenia o odstąpieniu od umowy bez jednoczesnego zwrotu towaru, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 o ochronie konkurencji i konsumentów, i stwierdza zaniechanie jej stosowania od dnia 26 października 2011 roku.

IV.  na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegające na naruszeniu art. 9 pkt 6 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, poprzez żądanie przez (...) Sp. z o.o. od konsumentów zapłaty za dostarczone przez Spółkę konsumentom produkty, które nie były przez konsumentów zamawiane, co stanowi nieuczciwa praktykę i rynkową, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania.

V.  na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegające na naruszeniu art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny polegającym na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niepoinformowanie konsumentów, do których (...) Sp. z o.o. kieruje propozycję zawarcia umowy, w sposób jednoznaczny i zrozumiały o zamiarze zawarcia umowy, za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazuje zaniechanie jej stosowania;

VI.  na podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, uznał za bezprawne działanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegające na naruszeniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez:

A.  naruszenie art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez przekazanie w treści korespondencji kierowanej przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów informacji co do przedmiotu umowy dotyczącej produktów sprzedawanych w subskrypcji w sposób, który sugeruje konsumentom, że nie zawierają umowy albo że umowa dotyczy jednego produktu, podczas gdy dotyczy ona subskrypcji, co może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową;

B.  naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez zawarcie w treści korespondencji kierowanej przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów informacji dotyczących ich statusu klienta w sposób sugerujący, iż posiadają szczególnie uprzywilejowaną pozycję, co może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową;

C.  naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez zawarcie w treści korespondencji kierowanej przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów informacji w sposób sugerujący konsumentom, iż korespondencja ma charakter oficjalny, co może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową;

D.  naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez zawarcie w treści korespondencji kierowanej przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów informacji dotyczących przeprowadzanych przez Spółkę procedur związanych z organizacją loterii, które poprzez sposób przekazania mogą sugerować konsumentom pewność wygranej, co może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową;

E.  naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym poprzez zawarcie w treści korespondencji kierowanej przez (...) Sp. z o.o. do konsumentów informacji, które poprzez sposób przekazania mogą sugerować konsumentom, iż złożenie zamówienia na towar oferowany przez Spółkę jest koniecznym warunkiem do wzięcia przez konsumentów udziału w Wielkiej (...) (...) oraz loterii typu pre-draw, podczas gdy jedynym warunkiem udziału w nich jest odesłanie dokumentów udziału w terminie wskazanym w regulaminie, co może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową,

za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nakazał zaniechanie ich stosowania.

VII. na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, nakazał (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. publikację niniejszej decyzji w całości na koszt (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na stronie internetowej przedsiębiorcy (...) (przy czym odnośnik do treści decyzji powinien zostać umieszczony na stronie głównej (...) ) w ciągu 14 (czternaście) dni od daty uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji oraz utrzymywanie jej na przedmiotowej stronie internetowej przez okres 6 miesięcy, a ponadto dwukrotną publikację na koszt (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na jednej z pięciu pierwszych stron dzienników (...) oraz (...) o powierzchni co najmniej 24 (dwadzieścia cztery) cm x 14 (czternaście) cm, rozmiar czcionki co najmniej 15 (piętnaście) w ciągu 30 (trzydzieści) dni od daty uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji, z tym że okres między przedmiotowymi publikacjami powinien wynosić co najmniej 7 (siedem) dni, oświadczenia o następującej treści:

(...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. informuje, iż jej działania związane z kierowaniem do konsumentów w ramach organizowanych przez nią loterii (w tym Wielkiej (...) (...) (...)) informacji dotyczących oferty Spółki, polegające na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji oraz stosowaniu nieuczciwych praktyk rynkowych, zostały uznane przez Prezesa UOKiK Decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r., nr (...) za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Jednocześnie Prezes UOKiK nakazał Spółce zaniechanie stosowania stwierdzonych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w sposób określony w Decyzji oraz nałożył na Spółką karą pieniężną z tytułu stosowania stwierdzonych praktyk. (...) Sp. z o.o. informuje, iż z treścią Decyzji Prezesa UOKiK można zapoznać się pod adresem (...)".

VIII. na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. środek usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w postaci:

1.  obowiązku stosowania w kierowanej do konsumentów propozycji zawarcia umowy sprzedaży oddzielnego formularza służącego do składania przez nich zamówień;

2.  obowiązku przekazywania konsumentom w kierowanej do nich propozycji zawarcia umowy sprzedaży na osobnych kartach:

a.  informacji dotyczących oferty;

b.  informacji, do przekazania których przedsiębiorca zobowiązany jest na! podstawie przepisów ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny;

c.  informacji dotyczących organizowanych przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. loterii promocyjnych.

IX. na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. płatną do budżetu państwa karę pieniężną w wysokości:

1)  611 546,00 zł (słownie: sześćset jedenaście tysięcy pięćset czterdzieści sześć złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt I sentencji przedmiotowej decyzji;

2)  713 471,00 zł (słownie: siedemset trzynaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt jeden złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt II sentencji przedmiotowej decyzji;

3)  535 103,00 zł (słownie: pięćset trzydzieści pięć tysięcy sto trzy złote) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt III sentencji przedmiotowej decyzji;

4)  1 516 125,00 zł (słownie: jeden milion pięćset szesnaście tysięcy sto dwadzieścia pięć złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt IV sentencji przedmiotowej decyzji;

5)  407 698,00 zł (słownie: czterysta siedem tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt V sentencji przedmiotowej decyzji;

6)  611 546,00 zł (słownie: sześćset jedenaście tysięcy pięćset czterdzieści sześć złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie opisanym w pkt VI. A. - E. sentencji przedmiotowej decyzji.

W odwołaniu na powyższą decyzję powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.) zaskarżył ją i wniósł o jej uchylenie w całości, względnie o orzeczenie co do istoty sprawy i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie, że zarzucane powódce działania określone w pkt od I do VI nie godziły w zbiorowe interesy konsumentów oraz, że nie jest koniczne zastosowanie środków określonych w pkt. VII i VIII, a także nałożenie kar określonych w pkt IX zaskarżonej decyzji. Nadto powód wniósł o:

1.  ujawnienie danych osobowych osób, które złożyły skargi konsumenckie wymienione w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji na stronach 32, 59 i 60 celem umożliwienia powodowi ustosunkowania się do przedmiotowych skarg;

2.  dopuszczenie dodatkowych dowodów, niewskazanych w odwołaniu, których powołanie będzie konieczne w związku z ustosunkowaniem się do skarg konsumenckich, o których mowa w punkcie powyżej;

3.  rozpoznanie sprawy z wyłączeniem jawności z uwagi na okoliczność, że w materiałach postępowania znajdują się informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa powoda, a nadto istotna w sprawie jest treść ugody pozasądowej z dnia 5 kwietnia 2006 roku, którą Prezes UOKiK zawarł z (...) Sp. z o.o., co do której strony zobowiązały się do zachowania jej w poufności;

4.  dopuszczenie dowodu w postaci ugody pozasądowej z dnia 5 kwietnia 2006 roku, którą Prezes UOKiK zawarł z (...) Sp. z o.o. (w dalszej części (...)), co do której Prezes UOKiK w toku postępowania wydał postanowienie o ograniczeniu prawa osób trzecich do wglądu, jednakże nie wypowiedział się dostatecznie jasno, czy przedmiotową Ugodę zalicza do materiału dowodowego;

5.  przesłuchanie w charakterze strony Pana J. S. na okoliczności wskazane w odwołaniu, a w szczególności na okoliczność prowadzenia działalności i analizy materiałów marketingowych wysyłanych do klientów pod kątem zgodności z postanowieniami Ugody, formy odstępowania o zawartej umowy, danych liczbowych dotyczących osób odstępujących od umowy, wysyłania wezwań do zapłaty, wysłania zamówień, systemu rejestracji zamówień, danych liczbowych dotyczących osób odpowiadających pozytywnie i negatywnie na promocje powoda, sposobów uczestniczenia w loteriach organizowanych przez powoda;

6.  przesłuchanie w charakterze świadka Pani M. K. na okoliczności wskazane w odwołaniu, a w szczególności na okoliczności wysyłania wezwań do zapłaty, wysłania zamówień, systemu rejestracji zamówień;

7.  przesłuchanie w charakterze świadka na okoliczności wskazane w odwołaniu, a w szczególności związane z tzw. statusem klientów powoda i uprzywilejowaniem klientów powoda;

8.  zasądzenie kosztów na rzecz powoda według norm przepisanych.

Powód przedmiotowej decyzji zarzucił, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez okoliczność, że:

•

Prezes UOKiK wydał przedmiotową decyzję powołując błędną podstawę prawną w oparciu o materiał zgromadzony w innym postępowaniu, które nie zostało zakończone;

•

Prezes UOKiK wydał decyzję mimo, że odwołanie od postanowienia sygnatura (...) z dnia 2 czerwca 2011 r. nie zostało prawomocnie rozpatrzone;

•

Prezes UOKiK pomimo prowadzenia postępowania na podstawie postanowienia z dnia 8 stycznia 2007 r. sygnatura (...) nie był stanie prowadzić postępowania w sposób wnikliwy i szybki;

•

Prezes UOKiK udzielał w toku postępowania błędnych wyjaśnień, które miały na celu uniemożliwienie dopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów;

•

Prezes UOKiK nie uwzględnił całości materiału, którym dysponował w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim pominął istotną dla oceny, czy określone działania mogą stanowić czyny godzące w zbiorowe interesy konsumentów, ugodę pozasądową z dnia 5 kwietnia 2006 roku, którą Prezes UOKiK zawarł z (...) Sp. z o.o., a która znajduje się aktach Prezesa UOKiK;

•

Zebrany materiał dowodowy został poddany wybiórczej analizie, aby na podstawie wyrwanych z kontekstu stwierdzeń sformułować zarzuty;

•

Decyzja opiera się na skargach konsumenckich, które nie zostały w żaden wiarygodny sposób zweryfikowane, czy są zasadne;

•

Nie zostało wywiedzione, w jaki sposób suma indywidualnych interesów skarżących się konsumentów przekłada się na zbiorowy interes konsumenta;

•

Prezes UOKiK odrzucił propozycję wszczęcia rozmów ugodowych, mimo że przepisy prawa nie wykluczają zawarcia ugody;

•

Prezes UOKiK nałożył na powoda w zaskarżonej decyzji dodatkowe obowiązki, które daleko ingerują w sposób działania przedsiębiorcy powodując, ze nie może on prowadzić działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa;

•

Prezes UOKiK nałożył na powoda kary pieniężne, których wysokość ustalił w oparciu o błędne kryteria, niezgodnie z prawem;

•

Prezes UOKiK nałożył trzy odrębne kary za jeden rodzaj praktyki rzekomo naruszającej zbiorowe interesy konsumentów;

•

Działania, które zostały uznane za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów zostały wskazane dopiero w decyzji kończącej postępowanie;

wskazując, iż decyzja tym samym została wydane z rażącym naruszeniem:

•

art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej;

•

art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jedynie wyrywkową analizę zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, zaniechanie rozpatrzenia całości materiału zebranego w sprawie oraz błędną jego analizę, brak odniesienia się do całokształtu materiału w sprawie i wyciągnięcie nie mających oparcia w materiale dowodowym wniosków;

•

art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia treści ugody pozasądowej z dnia 5 kwietnia 2006 roku, którą Prezes UOKiK zawarł z (...) Sp. z o.o., której zapisy, w tym obowiązki jakie przyjął na siebie powód, mają fundamentalne znaczenie z punktu widzenia oceny, czy stwierdzone przez Prezesa UOKiKK praktyki naruszają zbiorowe interesy konsumentów;

•

art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia wszystkich okoliczności we wzajemnej łączności;

•

art. 8 k.p.a. poprzez ignorowanie postanowień ugody pozasądowej z dnia 5 kwietnia 2006 roku, którą Prezes UOKiK zawarł z (...) Sp. z o.o., która znajduje się aktach Prezesa UOKiK, przez co Prezes UOKiK podważa zaufanie do organów państwowych;

•

art. 9 k.p.a. poprzez udzielanie błędnych pouczeń w pismach w toku postępowania zmierzających do ograniczenia praw strony w postępowaniu;

•

art. 12 § kpa poprzez brak wnikliwego prowadzenia postępowania oraz jego przewlekłe prowadzenie;

•

art. l00f ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez rażące przekroczenie terminów zakończenia postępowania bez żadnego uzasadnienia;

•

art. 131 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami nowej Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, podczas gdy wszczęte pod rządami starej ustawy postępowanie winno zostać zakończone zgodnie z przepisami ustawy obowiązującej w chwili wszczęcia postępowania;

•

art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez wydanie postanowienia w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz decyzji z dnia 30 grudnia (...) nr (...) na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów podczas, gdy postępowanie wyjaśniające wszczęte zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

•

art. 24 ust. 3 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez błędną interpretację pojęcia zbiorowy interes konsumentów;

•

art. 11 k.p.a. w związku z art. 102 ustawy o ochronie konkurencji konsumentów poprzez wykluczenie możliwości zakończenia postępowania ugodą, a tym samym wykluczenie możliwości doprowadzenia do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu;

•

art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o grach hazardowych poprzez nałożenie obowiązków, których cel jest inny niż usunięcie skutków naruszenia zbiorowego interesu konsumentów;

•

art. 22 Konstytucji poprzez nałożenie obowiązków, które ograniczają wolność działalności gospodarczej;

•

art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie kar pieniężnych bez uwzględniania kryteriów ustalania ich wysokości;

•

art. 106 w związku z art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie kilki kar przy tych samych okolicznościach rzekomych naruszeń;

•

art. 10 i 11 k.p.a. poprzez określenie działań stanowiących czyny godzące w zbiorowe interesy konsumentów dopiero w decyzji kończącej postępowanie przez co powód nie miał szans na obronę na etapie postępowania przed Prezesem UOKiK.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołania w całości oraz zasądzenie o powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i odniósł się do zarzutów przedstawionych przez powoda w odwołaniu uznając je odpowiednio za bezpodstawne bądź bezzasadne.

W replice na odpowiedź pozwanego powód pismem procesowym z dnia 19 września 2012 roku podtrzymał swoje stanowisko i wszystkie zgłoszone przez siebie wnioski dowodowe.

Odpowiadając na replikę powoda, pozwany w piśmie z dnia 8 października 2012 roku podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie odwołanie powoda w całości i oddalenie zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych.

W piśmie procesowym z dnia 24 października 2012 roku powód ustosunkował się do pisma pozwanego z dnia 8 października 2012 roku podtrzymując wszystkie zgłoszone przez siebie wnioski dowodowe, alternatywnie w przypadku gdyby Sąd nie podzielał stanowiska Spółki w przedmiocie ujawnienia danych osobowych, wniósł o wyłączenie z materiału dowodowego skarg konsumenckich, jako dowodów, których nie można zweryfikować.

Pismem procesowym z dnia 24 stycznia 2013 roku powód z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności w sprawie wniósł o dopuszczenie dowodów w postaci decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w B. z dnia 11 grudnia 2012 roku o znaku (...) oraz wydruku ze strony internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, podtrzymując przy tym wszystkie swoje twierdzenia.

Pismem procesowym z dnia 14 lutego 2013 roku pozwany odpowiadając na pismo powoda z dnia 24 stycznia 2013 roku wniósł o oddalenie zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych. Nadto pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie odwołania w całości.

Odnosząc się do pisma pozwanego z dnia 14 lutego 2013 roku powód pismem procesowym z dnia 1 marca 2013 roku wskazał na okoliczności związane z nakładaniem przez Prezesa UOKiK kar pieniężnych za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

W odpowiedzi na pismo powoda z dnia 1 marca 2013 roku pozwany pismem procesowy z dnia 19 marca 2013 roku podniósł iż argumenty podniesione przez powoda nie wnoszą nic nowego do sprawy i były już przytaczane. Prezes Urzędu podniósł, iż zarzut postawiony w piśmie przez powoda jakoby twierdzenia pozwanego przedstawione w piśmie z dnia 14 lutego 2013 roku były sprzeczne z dotychczasowym jego stanowiskiem jest nieuzasadniony. Pozwany podtrzymał swoje stanowisko i argumenty zawarte w dotychczasowych pismach oraz zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 28 marca 2013 roku powód odniósł się do pisma pozwanego z dnia 19 marca 2013 roku, podnosząc między innymi iż zagadnienie dotyczące sprzedaży poprzez telemarketing jest w przedmiotowym sporze drugorzędne podkreślając że Prezes UOKiK przy ustalaniu wysokości kary dla powoda zaniechał ustalenia jaka część przychodu przedsiębiorcy pochodzi z działalności, która rzekomo godzi w zbiorowe interesy konsumentów.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 kwietnia 2006 roku została zawarta ugoda pozasądowa pomiędzy Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów a (...) Sp. z o.o. w W. na podstawie której (...) zobowiązała się do kierowania swojej korespondencji do konsumentów w sposób określony w ugodzie.

Postanowieniem (...) z dnia 8 stycznia 2007 roku Prezes UOKiK wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy działanie (...) nie uzasadniają wszczęcia postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów. Postanowienie z dnia 30 września 2010 roku o sygnaturze akt (...) Prezes Urzędu postanowił o zamknięciu postępowania wyjaśniającego

Dnia 2 czerwca 2011 roku na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem o sygnaturze (...) wszczął przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., postępowanie w sprawie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które doręczono Spółce dnia 8 czerwca 2011 roku.

Od postanowienia z dnia 2 czerwca 2011 roku (...) spółka (...) (...) Sp. z o.o. w W. w dniu 21 czerwca 2011 roku wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 roku odrzucił zażalenie, uznane przez SOKiK za błędnie nazwane odwołaniem, na postanowienie z dnia 2 czerwca 2011 roku o znaku (...)

Pismem z dnia 28 listopada 2011 roku Spółka przekazała informacje dotyczące zaniechania jednej z zarzucanej praktyk naruszającej zbiorowe interesy konsumentów.

W dniu 30 grudnia 2011 roku Prezes Urzędu Ochron Konkurencji i Konsumentów wydał przedmiotową decyzję nr (...), od której powód wniósł odwołanie.

W dniu 24 maja 2013 roku powód - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zmienił nazwę swoje firmy na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Powodowa Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców pod numerem KRS (...). Przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest m.in. wydawanie: książek, gazet, czasopism i wydawnictw periodycznych, nagrań dźwiękowych; sprzedaż detaliczna: wyrobów farmaceutycznych, kosmetyków i artykułów toaletowych, książek gazet i artykułów piśmiennych; sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej; badanie rynku i opinii publicznej; reklama i in.

Spółka prowadzi działalność wydawniczą i sprzedaje swoje wydawnictwa poprzez sklep internetowy (...) oraz w drodze marketingu bezpośredniego. W ramach przedmiotowej działalności kieruje do konsumentów ofertę, która dotyczy m.in. suplementów diety, książek, wydawnictw muzycznych, prenumeraty miesięcznika (...). Umowy zawierane przez Spółkę z konsumentami spełniają przesłanki umów na odległość w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów.

Jednocześnie każdego roku celem promocji swoich publikacji Spółka organizuje Wielką Loterię (...) (dalej - (...)) oraz kilka innych loterii promocyjnych. Zgodnie z regulaminem Wielkiej (...) RD jej uczestnikiem staje się osoba, która w okresie trwania danej edycji spełniła łącznie następujące warunki: posiada status członka Klubu (...), posiada na indywidualnym koncie Członka Klubu (...) co najmniej jeden punkt, uzyskany zgodnie z Regulaminem Klubu (...) (zdobycie jednego punktu jest równoznaczne z uzyskaniem przez Uczestnika dowodu udziału w (...)), do dnia określonego w Regulaminie nie zgłosi chęci wyłączenia z losowania nagród.

W przesyłanych materiałach reklamowych i ofertach powodowa spółka zamieszczała informację dotycząca działalności firmy o treści: „Głównym celem działalności firmy jest sprzedaż książek, miesięcznika (...) oraz innych publikacji. (...) tej towarzyszy organizowanie loterii. Loteria, niczym wystawa sklepowa, zwraca uwagę klientów na produkty (...). Organizując ją, chcemy zachęcić do zapoznania się z naszą atrakcyjną ofertą oraz dać możliwość wygrania cennych nagród – zadowolenie klientów jest bowiem naszym nadrzędnym celem!”

W materiałach reklamowych i ofertach były zamieszczane także zapisy określone jako (...). W informacjach tych były zawarte zapisy takie jak: „…K. zostanie przesłana pocztą wciągu 14 dni od daty otrzymania przez nas odpowiedzi na tę propozycję. Jeśli nie spełni Twoich oczekiwań, będzie można ją zwrócić bez podania przyczyn w ciągu 10 dni od jej otrzymania. Do odsyłanej książki należy dołączyć stosowane oświadczenie na piśmie…” Brak dołączonego oświadczenia nie powodował braku uznania przez powoda odstąpienia od umowy za bezskuteczne. (zeznania świadka R. P., zeznania w charakterze strony J. S.)

Zgłoszenie do (...) było dobrowolne i zależało wyłącznie od woli konsumenta, podobnie jak możliwość zakupu wydawnictw powoda. W materiałach reklamowych znajdowały się zapisy np. „…Osoby niezainteresowane książką (…), ale chcące wziąć udział w loterii, powinny odesłać potwierdzone kupony oraz zgłoszenie w kopercie NIE. Ponieważ taka odpowiedź oznacza jednak rezygnację z szeregu przywilejów przedstawionych w tej przesyłce, radzę jak najszybciej odesłać odpowiedź TAK.” (k. 967 akt administracyjnych).

Powyższe fakty zostały ustalone na podstawie dokumentów załączonych przez strony do pism procesowych oraz znajdujących się w aktach administracyjnych oraz na podstawie zeznań świadka R. P. i słuchanego w charakterze strony J. S.. Prawidłowości powyższych dowodów strony nie kwestionowały, a Sąd uznał je za w pełni wiarygodne.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy jednakże zauważyć, że zarzuty wysunięte przez powoda w odwołaniu dotyczące naruszenia przez pozwanego przepisów postępowania administracyjnego Sąd uznał za całkowicie bezzasadne. Sąd rozpoznając sprawę z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu nie może ograniczać się do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowanie sądowe. Ewentualne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie jest przedmiotem postępowania sądowego i nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Celem postępowania jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, której przedmiotem jest spór powstający pomiędzy stronami dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, a nie przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego. Wniesienie do Sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym Sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego, na co wielokrotnie wskazywał tak Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak też Sąd Apelacyjny oraz Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach (np.: wyrok Sądu Najwyższy z dnia 29 maja 1991 roku, sygn. akt III CRN 120/91, wyroku z dnia 19 stycznia 2001 roku sygn. akt I CKN 1036/98, wyrok SOKiK z dnia 18 lutego 2004 roku o sygn. akt XVII AmT 2/03). Sąd uznał, że nawet gdyby przyjąć, ze w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych to nie mogą one być przedmiotem postępowania sądowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym.

Po wtóre należy podnieść, że w pkt. II zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu stwierdził, iż powód dopuścił się naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny poprzez niepoświadczenie na piśmie przez powoda konsumentom zwrotu świadczenia w przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy, stwierdzając przy tym jej zaniechanie z dniem 1 sierpnia 2011 roku. Zdaniem Sądu Prezes UOKiK słusznie uznał powyższe działanie za bezprawne. Potwierdza to również sam powód, który w piśmie z dnia 20 czerwca 2011 roku w pkt. 2, gdzie (...) oświadczyła, iż wdroży procedury, w ramach których osoby, które dokonywały zwrotu publikacji otrzymają pisemne potwierdzenia, że nastąpił zwrot świadczenia oraz pkt. 2 pisma z dnia 10 listopada 2011 roku, w którym oświadcza iż wprowadził zmiany w korespondencji kierowanej do konsumentów z dniem 1 sierpnia 2011 roku zawierając w niej informację dotyczące ich praw, w tym do otrzymania pisemnego potwierdzenia zwrotu. We wskazanych powyżej pismach kierowanych w ramach postępowania administracyjnego do Prezesa UOKiK oraz w przedmiotowym odwołaniu powód wskazał, iż wysyłanie potwierdzenia zwrotu świadczenia jest wymogiem bardzo formalnym i w swej działalności nie wykorzystuje go, gdyż przyjął bardziej odformalizowaną procedurę zwrotu, względniejszą dla konsumentów w ocenie powoda, w której potwierdzanie odstąpienia od umowy jest niepotrzebne.

Zdaniem Sądu procedura jaką stosował powód do 1 sierpnia 2011 roku, choć nie spełniała formalnych wymagań jakie nakładają na Spółkę przepisy ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za produkt niebezpieczny, to jego działalność w tym zakresie, należy uznać za prokonsumencką i zwiększającą zakres uprawnień konsumentów. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że dokonane przez powoda naruszenia stanowiły znikomy stopień zagrożenia zbiorowego interesu konsumentów, zaś przedsiębiorca z dokonanych naruszeń nie uzyskał korzyści majątkowej. Biorąc do tego pod uwagę także fakt, że powód zaniechał stosowania owej praktyki, niezwłocznie po tym jak uzyskał wiedzę o niewypełnieniu obowiązku, to kara orzeczona decyzją okazuje się niewspółmiernie wysoka. W ocenie Sądu powyższe przemawia za obniżeniem nałożonej na powoda kary pieniężnej, co uzasadnia zmianę zaskarżonej decyzji w punkcie IX.2.

Pozostałe punkty skarżonej decyzji nie mogą się ostać. Przede wszystkim Sąd staną na stanowisku, że prawidłowe są zarzuty powoda dotyczącego nieuwzględnienia zawartej pomiędzy Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów a (...) Sp. z o.o. w W. ugody pozasądowej z dnia 5 kwietnia 2006 roku przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie może się zgodzić ze stanowiskiem pozwanego jakoby fakt zawarcia pomiędzy stronami ugody nie usprawiedliwiał powoda z jego działań, gdyż działania te znajdowały swoje odzwierciedlenie nie tylko w przedmiotowej ugodzie, ale także w obowiązującym prawie. Podstawą działania powoda wobec konsumentów nie jest ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, która rzeczywiście się zmieniła po zawarciu ugody, ale ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny. Jej zaś zapisy nie zmieniły się w sposób, który mógłby zmieniać zapisy ugody pozasądowej podpisanej między stronami, a Prezes Urzędu na takie zmiany nie wskazał.

Zdaniem Sądu, niedopuszczalnym jest karanie przedsiębiorcy za działanie zgodnie z postanowieniami zawartej z pozwanym ugody. Przedmiotowa ugoda została zawarta w celu uregulowania zasad kierowania przez powoda przyszłej korespondencji, co wynika nie tylko z jej osnowy, lecz także treści jej postanowień. Postanowienia przedmiotowej ugody wyraźnie określają co jest zabronione powodowi zamieszczać w korespondencji i co winno się w niej znajdować, włącznie z przykładową treścią i formą informacji konsumenckich, co zostało przez Prezesa UOKiK zaakceptowane. Wskazana przez pozwanego okoliczność iż ugoda z dnia 5 kwietnia 2006 roku została zawarta w konkretnym stanie faktycznym i prawnym nie może zasługiwać na poparcie Sądu. Ugoda została zawarta zgodnie z przepisami prawa, lecz jeżeli Prezes UOKiK stwierdził nieaktualność postanowień ugody względem obowiązujących przepisów, to na nim spoczywał obowiązek dostosowania postanowień ugody do warunków obowiązującego stanu prawnego i ewentualnego renegocjowania ugody.

Odnosząc się do stwierdzonych przez Prezesa Urzędu naruszeń zbiorowych interesów konsumentów, należy podnieść, iż zamieszczenie przez powoda informacji i wyjaśnień w tzw. „okienku z informacją dla klienta” nie można uznać za nierzetelne czy niejednoznaczne, i przez to niespełniające wymogów poinformowania konsumentów w sposób jednoznaczny, zrozumiały i łatwy do odczytania. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2003 roku sygnatura akt I CK 358/02, w Polsce, co do zasady, należy obecnie przyjąć powszechnie stosowany w Unii Europejskiej model przeciętnego konsumenta jako osoby należycie poinformowanej, uważnej, ostrożnej i rozsądnie krytycznej. Wzorzec ten nie może być jednak definiowany w oderwaniu od konkretnych warunków ustalonych w sprawie oraz od realiów związanych z odbiorcą określonych produktów, do którego kierowana jest reklama (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2002 r., I CKN 1319/00, OSNC 2003, nr 5, poz. 73). Potwierdza to również wprowadzenie przez polskiego ustawodawcę definicji przeciętnego konsumenta, który zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 roku o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa.

W przypadku niniejszej sprawy odbiorcami, do których kierowana była przez powoda korespondencja są osoby, które zamawiały u (...) książki, płyty itp., czyli konsumenci sprawni umysłowo, należących do grupy konsumentów wyedukowanych, posiadających wiedzę i umiejętności aby dokonać prawidłowej oceny kierowanej do nich oferty. Zamieszczenie przez powoda informacji konsumenckich nawet na odwrocie oferty było wystarczająco dobrym sposobem ich zamieszczenia, gdyż znajdowały się one w kierowanej do konsumentów korespondencji zawierającej ofertę. W takim przypadku konsumenta należy potraktować jako osobę uważna i ostrożną, która w sposób rozsądny podchodzi do kierowanej do niego oferty, a w przypadku zainteresowania takową, za osobę umiejącą odnaleźć zawarte w korespondencji informacje konsumenckie nawet na odwrocie interesującej go oferty. Należy przy tym podkreślić, iż powód działał świadomie zamieszczając owe informacje właśnie w taki sposób, gdyż kierował się zawartymi w zawartej z Prezesem UOKiK ugody z dnia 5 kwietnia 2006 roku ustaleniami, które takie zamieszczenie informacji dopuszczało.

Nie można się także zgodzić ze stwierdzeniem, że korespondencja kierowana do konsumenta przez powoda była niejasna i przez to mogła powodować podejmowanie decyzji innych niż podjęte. Przedstawiona przez powoda jako dowód w sprawie korespondencja prowadzona z konsumentami jest bardzo jednoznaczna i zdaniem Sądu przeciętny konsument nie powinien mieć żadnych problemów z jej zrozumieniem. Przeciętny konsument czytając przesyłane materiały reklamowe nie mógł zdaniem Sądu mieć żadnych wątpliwości, że stanowią one ofertę handlową, zachęcając do nabycia towarów. Jednoznacznie wynika to z ich treści, taki jest wszak cel prowadzenia przez powoda swojej działalności handlowej. Pozwany w żaden sposób, zdaniem Sadu nie wykazał, aby celem przedsiębiorcy było wprowadzanie konsumenta w błąd, co do rodzaju działalności handlowej.

To samo dotyczy zarzutów wskazanych w punkcie VI decyzji. Brak jest podstaw do postawienia zarzutu przedsiębiorcy, aby ten swoim działaniem wprowadzał w błąd konsumentów. Co do punktu A, to zdaniem Sądu materiały reklamowe przesyłane konsumentowi przez powoda w przypadku serii wydawniczej wyraźnie wskazują na fakt wydawania serii. Podobnie jasno dla przeciętnego konsumenta został opisany sposób wzięcia udziału w loterii oraz zwiększenia w niej swoich szans, a decyzja została pozostawiona klientów powoda. Wszelkie pozostałe zarzuty umiejscowione przez pozwanego w punkcie VI decyzji były objęte Ugodą zawartą pomiędzy Prezesem Urzędu i Przedsiębiorcą, a powód trzymał się jednoznacznie treści tej ugody. Jak wskazano wyżej pozwany nie wykazał, aby nastąpiła zmiana przepisów prawa w taki sposób, aby treść zawartej ugody była z prawem niezgodna, wobec czego Sąd zarzuty te uznał za niezasadne.

Stąd Sąd uznał, że brak było jakichkolwiek przesłanek do uznania za prawidłowe pkt I, V i VI decyzji, a co się z tym wiąże brak było podstaw do nałożenia kar pieniężnych określonych w punktach IX.1, IX.5 i IX.6.

Ponadto należy podnieść, iż Prezes UOKiK wszczął postępowanie z urzędu na podstawie ustaleń poczynionych przez niego w wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym, jaki stanowiły skargi konsumenckie. Uznanie, iż powód dopuszcza się naruszeń zbiorowych interesów konsumentów na podstawie jedynie parunastu skarg konsumenckich nie może być zasadne, gdyż nawet gdyby uznać owe skargi za dowód, mogły by one stanowić co najwyżej dowód naruszenia interesów tylko tych poszczególnych konsumentów. Stwierdzenie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów wymagałoby wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy i właściwego udowodnienia stwierdzonych naruszeń, gdyż Prezes Urzędu zobowiązany jest uwzględnić przy wydaniu decyzji szerszy kontekst, nie tylko ten dotyczący samych skarg i podnoszonych w nich zarzutów. Naruszenie zbiorowych interesów konsumentów musi być obiektywne i realne, nie hipotetyczne. Należy przy tym podnieść, że większa cześć skarg odnosi się do zupełnie innych, niż uznane przez pozwanego w zaskarżonej decyzji za naruszające, działań powoda, gdyż dotyczą one żądań zapłaty za niezamówiony towar, a nie prowadzonych przez powoda loterii.

Niedopuszczalnym przy tym jest opieranie się przez pozwanego na skargach, które wliczane są w poczet materiału dowodowego, przy braku możliwości odniesienia się do nich przez powoda. W przypadku jak w niniejszej sprawie gdy przedsiębiorca zaprzecza występowaniu zarzucanych w skargach naruszeń, należałoby udowodnić powodowi ich występowanie, bądź powołując danych konsumentów na świadków, bądź przedstawiając choć oryginalne treści owych skarg, tak by pozwany mógł się odnieść do konkretnych przykładów. W przypadku braku takich działań zasada ciężaru udowodnienia faktu wynikająca z art. 6 k.c. będzie działać na korzyść powoda. Należy zatem uznać, iż w przedmiotowej sprawie stwierdzone przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w pkt. III i IV decyzji z dnie 30 grudnia 2011 roku naruszenia zbiorowych interesów konsumentów nie zostały przez pozwanego udowodnione i nie mogą być podstawą do nałożenia na powoda kar.

Wobec powyższego brak jest podstaw do zobowiązania powoda do wykonania pkt VII i VIII decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 479 ^31a § 1 i 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku sporu w oparciu o art. 98 k.p.c., w zw. z § 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę 1377 zł składa się opłata sądowa w wysokości 1000 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej 360 zł wraz z kosztem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo w kwocie 17 zł.