Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lutego 2015 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie:

Przewodniczący:	SSO Magdalena Sajur-Kordula
Protokolant:	sekretarz sądowy Edyta Pronobis-Prońska

po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2015 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa D. B.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 5 grudnia 2013 r. Nr (...)

oddala odwołanie.

SSO Magdalena Sajur-Kordula

Sygn. akt XVII AmE 74/14

UZASADNIENIE

Decyzją nr (...) z dnia 5 grudnia 2013r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki orzekł, że osoba kierująca działalnością przedsiębiorstwa energetycznego- (...) sp. z o.o. z siedzibą w M., nie wywiązała się z obowiązku przekazania Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 maja 2013r. informacji o działaniach podjętych w okresie od 1 kwietnia 2012r. do dnia 31 marca 2013r. w celu zapewnienia bezpieczeństwa paliwowego państwa w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą oraz o realizacji obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego, wynikającego z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym oraz wymierzył osobie kierującej działalnością w/w przedsiębiorstwa energetycznego- D. B. karę pieniężną w wysokości 7.576,52 zł, odpowiadającej dwukrotnemu przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu w sektorze przedsiębiorstw w drugim kwartale 2013r. (k.4-8).

D. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości i domagając się jej zmiany i orzeczenie co do istoty sprawy przez stwierdzenie braku obowiązku określonego w art. 27 ust. 2 ustawy o zapasach oraz odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej oraz zwrot uiszczonej już kary, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy Prezesowi URE do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o zapasach poprzez:

1.  Błędne przyjęcie, ze na (...) sp. z o.o. z siedziba w M. ciążą obowiązki informacyjne przewidziane w w/w przepisie

2.  Nieuwzględnienie art. 24 ust. 5 ustawy o zapasach (k.9-13).

Pozwany- Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi na odwołanie domagał się oddalenia odwołania (k.46-48v).

Sąd Okręgowy- Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

(...) sp. z o.o. z siedzibą w M. posiada koncesję na obrót gazem ziemnym z zagranicą, udzieloną decyzją Prezesa URE z dnia 18 czerwca 2001r. nr (...) ze zmianami, na okres do dnia 31 grudnia 2025r.. Na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 1 czerwca 2011r. oraz 24 lipca 2012r. otrzymał zwolnienie z obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego (okoliczność bezsporna).

W dniu 22 maja 2013r. przedsiębiorca udzielił Prezesowi URE informacji, że nie posiada zapasów gazu ziemnego (dowód: pismo k.3-4 akt adm.).

D. B. jest prezesem zarządu (...) sp. z o.o. od dnia 5 maja 2006r.(dowód: odpis z KRS k.33-37).

Sąd Okręgowy- Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie jest bezzasadne.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w całości bezsporny.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym, przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie przywozu gazu ziemnego w celu jego dalszej odsprzedaży odbiorcom przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki oraz Prezesowi URE informacje o działaniach podjętych w okresie od dnia 1 kwietnia poprzedniego roku do dnia 31 marca danego roku, w celu zapewnienia bezpieczeństwa paliwowego państwa w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą oraz realizacji obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego, do dnia 15 maja każdego roku.

(...) sp. z o.o. w M. posiada koncesję na obrót gazem ziemnym z zagranicą i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przywozu gazu ziemnego w rozumieniu art. 24 ustawy o zapasach.

Nie ulega więc wątpliwości, że spółka była obowiązana do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 27 ust 2 ustawy.

Spółka uchybiła obowiązkowi informacyjnemu. Informację, której dotyczy powoływany przepis, przekazano Prezesowi URE dopiero w dniu 22 maja 2013 r.

Powód D. B. – będący prezesem zarządu ww. spółki - zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że ciążą na nim obowiązki informacyjne oraz naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż powód decyzją Ministra Gospodarki z dnia 1 czerwca 2011 r. oraz dnia 24 lipca 2012 r. posiadał zwolnienie z obowiązku utrzymywania zapasów gazu ziemnego.

W ocenie Sądu zarzuty powoda są niezasadne. Podzielić należało stanowisko pozwanego organu regulacyjnego w tym zakresie. Nie istnieje normatywna korelacja pomiędzy faktem uzyskania zwolnienia z obowiązku utrzymywania zapasów a brakiem obowiązku informacyjnego. Prezes URE trafnie wskazał, że z faktu uzyskania zwolnienia z obowiązku zapasów skutkować może ewentualną bezprzedmiotowością badania wykonania obowiązku utrzymywania zapasów obowiązkowych, lecz nie oznacza utraty statusu przedsiębiorstwa energetycznego prowadzącego działalność w zakresie przywozu gazu ziemnego w celu jego dalszej odsprzedaży odbiorcom, na którym z mocy ustawy ciąży obowiązek informacyjny.

Dalej Prezes URE prawidłowo podnosił, że obowiązek ten odnosi się do kwestii bezpieczeństwa paliwowego państwa i posiada szerszy zakres, niż tylko związany z fizycznym dokonaniem przywozu gazu czy też tylko z realizacją obowiązku utrzymywania zapasów gazu ziemnego, bowiem dotyczy każdego etapu wykonywania działalności w zakresie przywozu gazu w celu jego odsprzedaży, w tym działań przygotowawczych do realizacji tego przywozu. Zatem informacja przekazywana na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy powinna dotyczyć nie tylko kwestii utrzymywanych zapasów paliwowych, ale także kwestii wskazanych w art. 49 – 62 ustawy a więc kwestii dotyczących m. in.: procedur postępowania mających zastosowanie w przypadku wystąpienia zakłóceń w dostarczaniu gazu ziemnego do systemu gazowego oraz nieprzewidzianego wzrostu zużycia gazu ziemnego przez odbiorców, działań mających na celu przeciwdziałanie zakłóceniom w dostawach gazu ziemnego do systemu gazowego lub nieprzewidzianemu wzrostowi jego zużycia przez odbiorców, informacji dotyczących zawiadomienia operatora systemu gazowego o wystąpieniu zdarzeń o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy i podjętych działaniach w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego swoim odbiorcom lub o braku możliwości zapewnienia tego bezpieczeństwa w terminie umożliwiającym podjęcie działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa dostarczania gazu ziemnego odbiorcom i prawidłowe funkcjonowanie systemu gazowego.

Słuszna jest konkluzja pozwanego, iż obowiązek przekazania informacji określonych w art. 27 ust. 2 ustawy realizuje się na każdym etapie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przywozu gazu ziemnego w celu jego dalsze odsprzedaży odbiorcom, w tym na etapie działań przygotowawczych do rozpoczęcia przywozu gazu ziemnego.

Interpretacja powołanych przepisów dokonana przez powoda i zakładająca, że realizacja obowiązku polega jedynie na przekazywaniu informacji o przywozie gazu lub jego braku prowadziłaby do wniosku, że ww. procedury postępowania miały być ustalane dopiero po rozpoczęciu przywozu gazu ziemnego. Interpretacja ta jest błędna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zatem Prezes URE prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie powodowa spółka uchybiła obowiązkowi o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 6 ustawy o zapasach karze pieniężnej podlega ten kto będąc osobą kierującą działalnością przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 24, nie przedstawi, w wyznaczonym terminie, informacji, o których mowa w art. 27, albo przedstawi w tej informacji dane nieprawdziwe. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 4 ustawy o zapasach kara pieniężna w takim przypadku wynosi od dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, obowiązującego w kwartale, w którym nastąpiło niedopełnienie obowiązku.

Jest okolicznością niekwestionowaną, że osobą kierującą działalnością powodowej spółki odpowiedzialną za złożenie informacji do dnia 15 maja 2013 r. był prezes zarządu D. B..

Orzeczona kara odpowiada przesłankom ustawowym. Wskazać należy, że Prezes URE orzekł karę w najniższym przewidzianym przepisami prawa wymiarze. Nie budzi przy tym wątpliwości podstawa obliczenia kary, ustalona przez Prezesa URE na podstawie obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 16 lipca 2013 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw włącznie z wypłatami z zysk w drugim kwartale 2013 r.

Złożony przez powoda wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary nie znajdował oparcia w przepisach ustawy i jako taki nie zasługiwał na uwzględnienie.

Konkludując stwierdzić należy, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 479 indeks 53 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.