Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 października 2023 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Arkadiusz Zagrobelny

Protokolant – Sekretarz Sądowy Dominika Zajdowska

po rozpoznaniu w dniu 3 października 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania (...) sp.j. z siedzibą w P.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania (...) sp.j. z siedzibą w P. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 8 grudnia 2022 r. znak: (...) ((...))

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że:

uchyla punkty: 1b), 2b), 2c) decyzji;

ustala, że określona punktem 2 decyzji łączna wysokość kary wynosi 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych);

w pozostałym zakresie oddala odwołanie;

znosi pomiędzy stronami koszty postępowania.

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny /

Sygn. akt XVII AmE 87/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 5 października 2023 r.

Decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r. znak: (...) ((...)) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej również jako: „ Prezes URE”, „ pozwany”) na podstawie:

- art. 56 ust 1 pkt 48 w związku z art. 56 ust. 2h pkt 8 i ust 6 ustawy Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 2022, poz. 1385 ze zm., dalej też „p.e.”),

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm., dalej też „k.p.a.”),

orzekł, że:

przedsiębiorca - (...) sp.j. z siedzibą w miejscowości P.:

nie przekazał w terminie informacji, o której mowa w art 43e ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne, w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji środka transportu paliw ciekłych o numerze rejestracyjnym (...) oraz numerze VIN (...);

nie przekazał w terminie informacji, o której mowa w art. 43e ust 1 ustawy - Prawo energetyczne, w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji środka transportu paliw ciekłych o numerze rejestracyjnym (...) oraz numerze VIN (...);

nie przekazał w terminie informacji, o której mowa w art 43e ust 1 ustawy - Prawo energetyczne, w zakresie zakończenia eksploatacji stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w M., (...)-(...) S.;

za działanie opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 30 000 zł., tj.:

za działanie opisane w pkt 1 lit. a. wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10 000 zł;

za działanie opisane w pkt 1 lit. b. wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10 000 zł;

za działanie opisane w pkt 1 lit. c. wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

(decyzja Prezesa URE z dnia 8.12.2022 r. k. 5-14v akt sąd.)

Odwołanie od decyzji (...) Sp.j. z siedzibą w miejscowości P. (dalej również jako: „powód”, „przedsiębiorca”, „spółka”), zarzucając jej naruszenie:

przepisów prawa materialnego:

art. 43e ust 1 p.e., poprzez błąd w wykładni prawnej i uznanie, że wniesienie podania informującego o poszerzeniu infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności poprzez dołączenie środków transportu paliw ciekłych o numerach rejestracyjnych (...) , nie może zastąpić informacji w trybie ww. przepisu;

przepisów postępowania:

art. 64 § 2 k.p.a., poprzez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku niewłaściwej formy poinformowania Prezesa URE o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w zakresie rozpoczęcia eksploatacji środków transportu paliw ciekłych o numerach rejestracyjnych (...);

art. 15zzzzzn ^{( 2)} ust 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zmianami) dalej Ustawa COVID, poprzez niezastosowanie tegoż przepisu w odniesieniu do niedotrzymania terminu na złożenie „Informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności” w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji środka transportu paliw ciekłych o numerze rejestracyjnym (...);

art. 107 § 1 pkt. 6 KPA, poprzez niewyjaśnienie powodów odstąpienia od zbadania celowości przesłania przez Koncesjonariusza zgłoszeń rozszerzenia infrastruktury o środki transportu paliw ciekłych o numerach rejestracyjnych (...).

Powód podnosił ponadto, że wymierzenie mu kary jest nie do pogodzenia w państwie prawa w sytuacji, gdy nieznacznie przekroczył termin na złożenie Informacji (o trzy dni w odniesieniu do stacji paliw zlokalizowanej w M.), oraz w sytuacji, gdy złożył stosowną Informację (w odniesieniu do środków transportu) aczkolwiek w niewłaściwej formie.

Na podstawie wskazanych zarzutów odwołujący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w całości.

(odwołanie powoda z dnia 23.12.2022 r. k. 16-18 akt sąd.)

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o jego oddalenie

(odpowiedź na odwołanie pozwanego z dnia 23.06.2023 r. k. 42-52 akt sąd.)

W dalszym toku postępowanie strony podtrzymały prezentowane stanowiska.

(protokół z rozprawy k. 77-78 akt sąd.)

Sąd Okręgowy ustalił, następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 28 grudnia 2004 r. znak (...), z późn. zm., udzielona została (...) sp.j. koncesja na obrót paliwami ciekłymi, na okres od 31 grudnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. 20 września 2022 r. został ustalony jednolity tekst udzielonej powodowi koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Przedmiotem i zakresem działalności, zgodnie z brzmieniem warunku 1 jest obrót gazem płynnym LPG, w tym konfekcjonowanym gazem płynnym LPG o kodach CN: 2711 12, 2711 13, 2711 14 00, 2711 19 00, z wyłączeniem mieszanin propanu-butanu uzyskiwanych w procesach uzdatniania płynów złożowych – przy wykorzystaniu rozlewni gazu płynnego zlokalizowanej w P. przy ul. (...), stacji paliw ciekłych oraz środków transportu paliw ciekłych - cystern drogowych.

(okoliczności bezsporne k. 5v akt sąd., a ponadto decyzja Prezesa URE z dnia 20.09.2022 r. k. 37-40v akt adm.)

Formularzem z dnia 12 czerwca 2017 r. powód przekazał Prezesowi URE informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności. Przedsiębiorca wskazał, że eksploatuje trzy ciśnieniowe zbiorniki magazynowe w lokalizacji P., przy ul. (...) oraz cztery stacje paliw ciekłych.

27 maja 2019 r. powód przesłał Prezesowi URE formularz zawierający aktualizację ww. informacji i wskazał, że rozpoczął użytkowanie trzech cystern drogowych o numerach rejestracyjnych: (...) oraz oznaczył je jako przeznaczone na użytek własny.

(okoliczność bezsporna k. 5v akt sąd., a ponadto formularz powoda z dnia 12.06.2017 r. k. 1-2v akt adm., formularz powoda z dnia 27 maja 2019 r. k. 3-3v akt adm.)

Wcześniej tj. pismem z dnia 29.11.2018 r. (nadanym w dniu 6.12.2018 r.) powód przedłożył pozwanemu dokumenty potwierdzające możliwości techniczne do prowadzenia działalności przy pomocy nowej autocysterny (pojazd o nr rej. (...)). Pismo to było składane jako uzupełnienie dokumentacji za wnioskiem z dnia 10.01.2017 r. do koncesji.

(okoliczność bezsporna k. 43v akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 29.11.2018 r. k. 21- akt adm.).

Powód rozpoczął eksploatację powyższej cysterny w dniu 4.03.2019 r.

(okoliczność bezsporna k. 17v akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 6.10.2022 r. k. 19- akt adm.).

Pismem z dnia 28.01.2022 r. powód przedłożył pozwanemu dokumenty potwierdzające możliwości techniczne do prowadzenia działalności przy pomocy nowej autocysterny (pojazd o nr rej. (...)). Pismo to było składane jako uzupełnienie dokumentacji za wnioskiem z dnia 10.01.2017 r. do koncesji.

(okoliczność bezsporna k. 43v akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 28.01.2022 r. k. 27- akt adm.)

Powód rozpoczął eksploatację powyższej cysterny w dniu 1.02.2022 r.

(okoliczność bezsporna k. 17v akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 6.10.2022 r. k. 19- akt adm.).

Pismem z dnia 11 sierpnia 2022 r. (nadanym 12 sierpnia 2022 r.), powód zwrócił się do Prezesa URE z wnioskiem o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi nr (...), poprzez wykreślenie z przedmiotu działalności obrotu paliwami ciekłymi – gzem płynnym LPG, przy wykorzystaniu stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w M., S.. Dodatkowo, zwrócił się z prośbą o wykreślenie z informacji o rodzajach infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności, stacji LPG w M., S., posiadającej dwa zbiorniki LPG o łącznej pojemności 9,7 m ^{( 3)}. Powód wskazał, że od dnia 1 sierpnia 2022 r. stacja LPG zlokalizowana w M. nie będzie przez powoda eksploatowana z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy (z dniem 1.08.2022 r.) spowodowane rozbudową drogi (...). Powód przy powyższym piśmie nie dołączył wymaganego formularza aktualizacji informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności.

(okoliczności bezsporne k. 5v akt sąd., a ponadto wniosek powoda o zmianę koncesji z dnia 11.08.2022 r. k. 4 akt adm., rozwiązanie umowy dzierżawy k. 5 akt adm.)

Pismem z dnia 23 sierpnia 2022 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wezwał powoda do nadesłania, w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania m.in. takich dokumentów i informacji jak: aktualizacja informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, o której mowa w art. 43e ust 1 p.e., uwzględniającej zaprzestanie eksploatacji stacji paliw ciekłych w M., S.. Jednocześnie pozwany zwrócił uwagę na to, że zgodnie z treścią powołanego przepisu, powyższą informację należy nadesłać w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia lub zakończenia eksploatacji infrastruktury paliw ciekłych.

(okoliczności bezsporne k. 6 akt sąd., a ponadto pismo pozwanego z dnia 23.08.2022 r. k. 7-8v akt adm.)

Przy piśmie z dnia 9.09.2022 r. Przedsiębiorca nadesłał żądane informacje, przede wszystkim informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności i wskazał, że zakończył eksploatację stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w M., S.. Dodatkowo, powód wskazał, iż eksploatuje pięć środków transportu paliw ciekłych (cystern drogowych [w tym lotniskowych]) o numerach rejestracyjnych: (...) (oznaczonych jako „użytek własny”) oraz (...) i (...) (oznaczonych jako „użytek własny + odbiorca końcowy”).

Formularzem, który wpłynął do Urzędu Regulacji Energetyki w dniu 22 września 2022 roku, Przedsiębiorca dokonał korekty powyższej aktualizacji (w zakresie środków transportu paliw ciekłych) wskazując, iż eksploatuje pięć cystern drogowych o wskazanych numerach rejestracyjnych.

(okoliczności bezsporne k. 6 akt sąd., a ponadto pismo powoda z dnia 9.09.2022 r. wraz z zaktualizowanym formularzem k. 9-15v akt adm., korekta formularza k. 16-17 akt adm.)

Prezes URE w dniu 20 września 2022 r. wezwał powoda do nadesłania, w terminie 14 dni, od dnia otrzymania niniejszego pisma, wykazu terminu rozpoczęcia eksploatacji przez przedsiębiorcę cystern drogowych o numerach rejestracyjnych (...), ze wskazaniem daty wykonania przez powoda pierwszej dostawy paliw ciekłych przy wykorzystaniu danej cysterny drogowej na rzecz odbiorcy końcowego wraz z dowodem dokonania sprzedaży tych paliw ciekłych.

W odpowiedzi na powyższe pismo, powód poinformował (pismem z dnia 6.10.2022 r.), że pierwsza dostawa paliw ciekłych przy wykorzystaniu cysterny drogowej o nr. rej. (...) została zrealizowana 4 marca 2019 r., natomiast zgłoszenie tej cysterny nastąpiło 6 grudnia 2018 r. Powód wspomniał również, że zgłoszenie tejże cysterny oraz dokumenty potwierdzające możliwości techniczne do prowadzenia działalności przy wykorzystaniu nowej cysterny zostały wysłane do URE (...) w Ł.. Dodał też, że pierwsza dostawa paliw ciekłych przy wykorzystaniu cysterny drogowej o nr. rej. (...) została zrealizowana 1 lutego 2022 r., a jej zgłoszenie nastąpiło 28 stycznia 2022 r. Tak samo jak w przypadku wspomnianej wcześniej cysterny, zgłoszenie jej oraz dokumenty potwierdzające możliwości techniczne zostały wysłane do URE (...)w Ł. w dniu 28 stycznia 2022 r. Powyższe wnioski o zmianie infrastruktury- zakupionych cysternach drogowych były wysyłane do (...) w Ł. jako aktualizacja pierwszego wniosku o zgłoszonej infrastrukturze ze stycznia 2017 r. Powód dodał, że żaden z oddziałów Urzędu Regulacji Energetyki w Ł., czy w W. nie wezwał powoda do złożenia korekty formularza czy informacji. Co więcej, przedsiębiorca wskazał, że w maju 2019 r. wysłał formularz o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych, w którym wpisał cysternę drogową o nr. rej. (...) jako do celów własnych i usług zewnętrznych.

(okoliczności bezsporne k. 6 akt sąd, a ponadto pismo pozwanego z dnia 20.09.2022 r. k. 18-18v akt adm., pismo powoda z dnia 6.10.2022 r. wraz z załącznikami k. 19-34v akt adm.)

Pozwany zawiadomił powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia powodowi kary pieniężnej, w związku z możliwością naruszenia przez przedsiębiorcę art. 43e ust 1 p.e.. Jednocześnie wezwał powoda w terminie 14 dni od dnia otrzymania powyższego zawiadomienia do złożenia szczegółowych wyjaśnień w sprawie i przesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania oraz informacji o ogólnej sytuacji finansowej powoda.

W odpowiedzi na powyższe pismo, powód przekazał niezbędne informacje oraz dokumenty. Wskazał również, że „ Przedsiębiorca nie uchybił terminowi poinformowania Prezesa URE o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w zakresie rozpoczęcia eksploatacji środków transportu paliw ciekłych o nr. rej.: (...), lecz informacje te przekazał w niewłaściwej formule, składając kolejne podania o uwzględnienie zmian w złożonej pierwotnie Informacji”.

(okoliczności bezsporne k. 7 akt sąd., a ponadto zawiadomienie Prezesa URE o wszczęciu postepowania z dnia 19.10.2022 r. k. 48-50v akt adm., pismo powoda z dnia 3.11.2022 r. k. 52-55 akt adm.)

Powód w 2021 r. osiągnął przychód netto ze sprzedaży w kwocie (...) zł. i poniósł stratę w wysokości (...) zł. W roku 2021 r. powód osiągnął natomiast przychód z działalności koncesjonowanej w kwocie (...) zł.

(okoliczności bezsporne k. 13v akt sąd., a ponadto formularz w sprawie opłaty koncesyjnej za rok 2021 k. 41 akt adm., rachunek zysków i strat powoda za rok 2022 r. k. 61-61v akt adm.)

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na niespornych twierdzeniach stron (art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c.). Twierdzenia te, mając oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (art. 245 oraz art. 246 k.p.c.) nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie częściowo zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 43e ust. 1 p.e. (w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji) przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność polegającą na wytwarzaniu paliw ciekłych, magazynowaniu lub przeładunku paliw ciekłych, przesyłaniu lub dystrybucji paliw ciekłych, obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie nimi z zagranicą, a także podmiot przywożący, przekazują do Prezesa URE informacje o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia eksploatacji infrastruktury lub trwałego zaprzestania eksploatacji tej infrastruktury.

W myśl art. 3 pkt 10d p.e. przez infrastrukturę paliw ciekłych należy rozumieć: instalacje wytwarzania, magazynowania i przeładunku paliw ciekłych, rurociąg przesyłowy lub dystrybucyjny paliw ciekłych, stację paliw ciekłych, a także środek transportu paliw ciekłych.

Środkiem transportu paliw ciekłych, stosownie do art. 3 pkt 10j p.e. jest cysterna drogowa, cysterna kolejowa, cysterna kontenerowa lub statek przystosowany do załadunku, transportu i rozładunku paliw ciekłych, wykorzystywany do sprzedaży paliw ciekłych bezpośrednio odbiorcom końcowym na podstawie koncesji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 4, lub do przywozu paliw ciekłych na podstawie wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 32a.

W przepisie art. 43e ust 2 p.e. wskazano, że minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia formy i sposobu ich przekazywania. Ww. wzór informacji, w części dotyczącej środków transportu paliw ciekłych, zawiera niezbędne informacje, które należy zawrzeć we wzorze (w formularzu).

Z treści art. 56 ust 1 pkt 48 p.e. wynika, że każe pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie informacji, lub przekazuje nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e. Wysokość tej kary, zgodnie z art. 56 ust 2h pkt 8 p.e. wynosi 10 000 zł., oddzielnie dla każdego rodzaju i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych.

Ponadto, przepis art. 32 ust. 1 pkt. 4 p.e. stanowi, że uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi.

Powód w odwołaniu wskazał, iż wniesienie podania informującego o poszerzeniu infrastruktury może zastąpić informację składaną w trybie art. 43e p.e., a ponadto podniósł, że organ winien zastosować art. 64 § 2 k.p.a. (tj. organ powinien wezwać wnoszącego pismo do usunięcia braków w przypadku niewłaściwej formy pisma/informacji, w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni).

Powyższe zarzuty są zasadne (w zakresie naruszenia art. 64 § 2 k.p.a.), ale tylko w odniesieniu do złożenia informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia eksploatacji infrastruktury lub trwałego zaprzestania eksploatacji tej infrastruktury (zawartych w art. 43e p.e.) dotyczącej stacji paliw, zlokalizowanej w M. ((...)-(...) S.).

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, powód pismami z dnia 29 listopada 2018 r. oraz z dnia 28 stycznia 2022 r. uzupełniał wniosek z dnia 10 stycznia 2017 r. do koncesji nr (...)w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji autocysterny o nr rej (...) oraz autocysterny o nr rej (...) (k. 21 akt adm., k. 27 akt adm.). Powyższe pisma uzupełniające zostały złożone celem wypełnienia obowiązków wynikających z udzielonej przedsiębiorcy koncesji. Ponadto, powód w powyższych pismach sam wskazał, że wszedł w posiadanie autocystern, a nie środka transportu paliw ciekłych. Dodatkowo załączył dokumenty techniczne odnoszące się do ww. pojazdów, co spowodowało również domniemanie, iż ww. pisma nie stanowiły realizacji obowiązku wynikającego z art. 43e p.e. Powyższe pisma powoda były dla organu oczywistą informacją, iż zawarte w nich dane są uzupełnieniem informacji do pisma z dnia 10 stycznia 2017 r. odnoszącego się do warunków koncesji. Nadto, należy wskazać, że organ nie mógł wykluczyć sytuacji, w której wspomniane wyżej autocysterny nie są objęte obowiązkiem informacyjnym z art. 43e p.e. w zw. z art. 3 pkt 13a p.e. (tj. nie każda z cystern drogowych będzie podlegała zgłoszeniu w ramach art. 43e p.e.).

Na marginesie warto dodać, iż wspomniane pisma zostały złożone jeszcze przed rozpoczęciem eksploatacji środków transportu w postaci cystern, a informacje udzielone przed uzyskaniem koncesji nie są informacjami, o jakich mowa w art. 43e p.e. Informacje o których mowa w przedmiotowym przepisie odnoszą się do rzeczywistego wykorzystywania infrastruktury. Nie chodzi w niech natomiast o informacje „przedstawione podczas ubiegania się przez przedsiębiorcę o koncesję określające jaką infrastrukturą zamierza się posługiwać przedsiębiorca w planowanej działalności koncesjonowanej” (wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt XVII AmE 17/22, Legalis nr 2935775).

Ustawodawca wprowadził dla obowiązku informacyjnego o posiadanej i wykorzystywanej infrastrukturze odrębną regulację prawną (art. 43e ust 1 p.e.) oraz przepis sankcjonujący powyższy obowiązek (art. 56 ust 1 pkt 48 p.e.).

Zatem, wniesienie informacji w trybie art. 43e p.e. nie jest tożsame z ustawowymi obowiązkami wynikającymi z udzielonej koncesji (odmiennie uznał powód w odwołaniu od decyzji Prezesa URE). Złożony przez powoda wniosek o zmianę koncesji (k. 4 akt adm.) jest inną kwestią (wynikającą z warunków koncesji), niż przekazanie informacji zawartej w art. 43e p.e.

Nie można więc uznać, że wypełnienie jednego obowiązku (wynikającego z koncesji) jest jednocześnie spełnieniem także drugiego obowiązku (wynikającego z art. 43e ust 1 p.e.). Należy zaznaczyć, że obowiązek zawarty w art. 43e ust 1 p.e. wymaga przedstawienia organowi bardziej szczegółowych informacji, niż obowiązek przekazywania informacji wynikający z posiadanej przez danego przedsiębiorcę koncesji.

Następnie, odnosząc się do możliwości zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. w stosunku do środków transportu – cystern, to należało go uznać za niezasadny.

Jak słusznie bowiem stwierdził pozwany w odpowiedzi na odwołanie, ugruntowany jest pogląd, iż art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się do braków formalnych pisma i, że celem powyższego przepisu nie może merytoryczna ocena złożonego wniosku i jego załączników.

Sąd Okręgowy podziela stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2006 r., który wskazał, że „ Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 KPA powinno zatem służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyrok NSA z 23 stycznia 1996 r. II SA 1473/94). Tylko zatem, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia.(…) Sąd Najwyższy podkreślił, że pozostawienie podania bez rozpoznania, także na podstawie art. 64 § 2 KPA, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku załatwienia tego podania w sposób zgodny z zasadą praworządności” (wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, Legalis nr 84002).

Zwrócić uwagę należy również na to, iż organ administracji publicznej nie ma obowiązku wysnuwania domniemanych żądań stron i przekładania zawartych w danym piśmie twierdzeń i przypuszczeń na dane żądanie (patrz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz red. prof. dr hab. Roman Hauser, prof. dr hab. Marek Wierzbowski, 2023 r., wyd. 8).

Sąd podziela stanowisko pozwanego, iż nie było podstaw do wzywania powoda do usunięcia braków formalnych pism odnoszących się do omawianych środków transportu. Pisma składane przez powoda nie były obarczone brakami formalnymi, stąd też nie istniał wymóg wzywania o ich usunięcie. Należy w tym miejscu jeszcze raz przypomnieć, iż nie każda cysterna drogowa będzie podlegała zgłoszeniu na podstawie art. 43e ust 1 p.e., zatem nie było zasadne wezwanie do usunięcia braków formalnych (poprzez złożenie stosownej informacji na formularzu), gdyż takowych nie było i w tej sytuacji, Sąd podzielił stanowisko Prezesa URE.

Następnie, odnosząc się do infrastruktury w postaci stacji paliw LPG w M., to powód składając pismo z dnia 11 sierpnia 2022 r. (k. 4 akt adm.) poinformował organ, że stacja LPG, zlokalizowana w M. nie będzie dalej eksploatowana. Zatem pozwany nie mógł mieć wątpliwości, co do intencji powoda oraz, że tego typu informacje winny być złożone na konkretnym formularzu, a w konsekwencji powinien wezwać powoda do usunięcia braków formalnych, co też w istocie uczynił pismem z dnia 23 sierpnia 2022 r. (k. 7-8v akt adm.). Powód przekazał pozwanemu zaktualizowaną informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi w piśmie z dnia 9 września 2022 r. (k. 9 akt adm.). Podkreślić należy, że pozwany nie zarzucił powodowi, że złożenie powyższego pisma nastąpiło po terminie. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zadaniem organu jest nie tylko wezwanie do usunięcia braków formalnych wynikających z art. 64 § 2 k.p.a., ale także organ powinien stać na straży praworządności i podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), organ też powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 ust 1 k.p.a.), jak również organ jest obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. To właśnie organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.).

W niniejszej sprawie pozwany nie wyznaczył powodowi konkretnego terminu na usunięcie braków formalnych i nie pouczył go o skutkach jego nieusunięcia w odpowiednim terminie. Zatem Sąd uznał, że usunięcie braków formalnych omawianego pisma nastąpiło w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. Z pisma pozwanego z dnia 23 sierpnia 2022 r. (k. 7-8v akt adm.) nie wynikał w sposób jednoznaczny termin, w ciągu którego powód miał uzupełnić braki formalne, gdyż zgodnie z jego treścią powód miał nadesłać w terminie 30 dni konkretne informacje i dokumenty (k. 7 akt adm.), przy jednoczesnym wskazaniu 7- dniowego terminu - „ wymienioną informacje należy nadesłać w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia lub zakończenia eksploatacji infrastruktury paliw ciekłych”(k. 7v akt adm.). W tych okolicznościach Sąd uznał, że usunięcie braków formalnych omawianego pisma nastąpiło w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a.

Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że w odniesieniu do infrastruktury w postaci stacji paliw w M., pozwany naruszył przepis art. 64 § 2 k.p.a., aczkolwiek punkt 1c decyzji (odnoszący się do stwierdzenia, że powód nie przekazał w terminie stosownych informacji o której mowa w art. 43e p.e.) z przyczyn podanych poniżej został uznany za prawidłowy. Zauważyć bowiem trzeba, iż powód w piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r., wniesionym w dniu 12.08.2022 r. (którego to braki formalne zostały usunięte przez powoda w terminie) złożył informację o zakończeniu (z dniem 1.08.2022 r.) eksploatacji stacji paliw ciekłych w M.. Podkreślić natomiast należy, iż zgodnie z art. 43e ust 1 p.e. powinien był złożyć taką informację najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2022 r. (tj. 7 dni licząc od dnia 1.08.2022 r., kiedy to doszło do rozwiązania umowy dzierżawy omawianej stacji paliw). W związku z tym nie ulegało wątpliwości, że omawianą informację powód złożył po upływie terminu określonego ustawą (opóźnienie wynosiło 4 dni).

Przedmiotowa kwestia miała natomiast znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji w zakresie jej punktu 2c (wymierzenie powodowi kary za działanie opisane w punkcie 1c decyzji). Zauważyć należy, iż jakkolwiek powód nie zarzucił pozwanemu naruszenia przepisu art. 56 ust. 6a p.e., to analizując treść uzasadnienia odwołania (które nie zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika), Sąd uznał, że w sposób dorozumiany powód zgłosił zarzut niezasadnego nie odstąpienia przez pozwanego od wymierzenia mu kary.

Zgodnie z art. 56 ust 6a p.e. Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek.

Wskazuje się, że skorzystanie przez Prezesa URE z powyższej instytucji tj. odstąpienia od wymierzenia kary nie ma charakteru obligatoryjnego, tylko ma charakter uznaniowy. Pozostawienie oceny spełnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej organowi regulacyjnemu, nie oznacza jednak, że ocena zasadności i legalności skorzystania lub nieskorzystania z tej instytucji, jest wyłączona spod kompetencji sądu.

W tym zakresie Sąd Okręgowy w Warszawie, co do zasady podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, że „ art. 56 ust. 6a p.e. należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasady równowagi i podziału władzy. W ocenie Sądu Najwyższego […] Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dysponuje więc pewnym luzem decyzyjnym przy interpretacji przesłanki znikomości szkodliwości społecznej czynu, a w razie ziszczenia się wspomnianej przesłanki - uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia: odstąpienia od kary pieniężnej bądź nieodstąpienia od tej kary. […]Organ regulacyjny, z uwagi na posiadaną wyspecjalizowaną kadrę, unikalną pamięć instytucjonalną oraz bezpośrednią styczność z realiami rynkowymi, jest co do zasady lepiej przygotowany niż sędzia do oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu przedsiębiorcy z punktu widzenia standardów obowiązujących na rynku regulowanym. Interpretacja przepisów prawnych należy do istoty władzy wykonawczej, która jak wskazuje sama jej nazwa, odpowiada za egzekwowanie prawa. Jeżeli określony sposób interpretacji przepisu ma racjonalne uzasadnienie i jest ugruntowany w praktyce organu, sąd nie powinien zastępować go własną interpretacją. Interwencja sądu w treść decyzji organu regulacyjnego powinna następować dopiero wtedy, gdy nosi ona znamiona dowolności: opiera się na arbitralnych przesłankach, zawiera zdawkowe i ogólnikowe uzasadnienie, odwołuje się do nieudowodnionych informacji” (wyrok Sądu Najwyższego – Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, Legalis nr 2294222).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w zakresie odnoszącym się do stacji paliw w M., powód zaprzestał naruszania prawa albowiem z własnej inicjatywy, jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na powoda kary pieniężnej, złożył stosowną informację w trybie art. 43e p.e. Tym samym, że została spełniona druga z przesłanek zawartych w art. 56 ust 6a p.e.

Odnosząc się zaś do kwestii oceny stopnia szkodliwości czynu, którego dopuścił się powód, to należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym poglądem, prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela, oceny tej należy dokonywać z odwołaniem się do sposobu weryfikacji tego stopnia wypracowanym w prawie karnym, skoro prawodawca posłużył się w art. 56 ust. 6a p.e. instytucją prawa karnego, z uwagi na represyjny charakter kar pieniężnych przewidzianych w art. 56 p.e.. Konieczne jest zatem odwołanie się do art. 115 § 2 k.k., który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu i który nakazuje przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu brać pod uwagę: rodzaj i charakter naruszonego dobra; rozmiary wyrządzonej szkody; sposób i okoliczności popełnienia czynu; wagę naruszonych obowiązków; postać zamiaru; motywację sprawcy; rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Odnośnie rodzaju i charakteru naruszonego dobra, w rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że dobrem tym jest możliwość realizowania przez Prezesa URE zadań nałożonych przez ustawodawcę, a tym samym pośrednio również bezpieczeństwo energetyczne kraju. Jak wskazuje Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt XVII AmE 76/17 „O ile bowiem rolą organu jest regulacja rynku energetycznego, to musi on dysponować odpowiednim zasobem rzetelnych informacji (...). Prawo do posiadania informacji zgodnych z prawdą przez regulatora rynku jest więc szczególnie ważne dla możliwości wykonywania obowiązków przez Prezesa URE. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt XVII AmE 144/17 Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, iż: „Od wskazanego przez przedsiębiorcę sposobu i zakresu prowadzenia działalności zależą działania podejmowane przez regulatora rynku. W zależności od zakresu prowadzenia działalności, Prezes URE może różnie intensyfikować kontrolę danego przedsiębiorcy, jednakże wobec braku wiedzy na temat rzeczywistego zakresu prowadzonej działalności, nadzór nie może być sprawnie wykonywany, co działa zarówno na niekorzyść konsumentów ~ nabywców paliwa, jak też środowiska. Oczywistym jest, iż bez odpowiedniej kontroli organ nie jest w stanie stwierdzić, czy paliwo jest prawidłowo przechowywane, a obrót nim nie stanowi zagrożenia, chociażby dla środowiska naturalnego."

Poglądy te są podzielane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że brak wiedzy Prezesa URE przez 4 dni, o tym, że pozwany zakończył eksploatację stacji paliw ciekłych w M. nie mógł wpłynąć na faktyczną możliwość realizowania przez Prezesa URE nałożonych na niego zadań. W szczególności brak tej wiedzy (przez 4 dni) nie uniemożliwiał pozwanemu kontroli prowadzonej przez powoda działalności (co najwyżej kontrola przeprowadzona pomiędzy 8 a 12 sierpnia 2022 r. wykazałaby, że omawiana stacja paliw nie istnieje), nie wpływał również niekorzystnie na sytuację konsumentów oraz środowisko naturalnege. Ubocznie należy nadmienić, iż z odmienną sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby pozwany nie poinformował pozwanego o rozpoczęciu eksploatacji stacji paliw.

W konsekwencji należy uznać, że powód swoim zachowaniem nie zagrażał w istotny sposób dobru, które jest chronione omawianym przepisem Brak jest również podstaw, by zachowanie powoda skutkowało wyrządzeniem szkody (pozwany nie wskazywał, aby taka szkoda została wyrządzona).

Odnośnie do sposobu i okoliczności popełnienia czynu, jak również postaci zamiaru oraz motywacji sprawcy, oraz rodzaju naruszonych przez powoda reguł ostrożności, podkreślenia wymaga fakt, iż brak zawiadomienia Prezesa URE w terminie 7-dniowym o trwałym zaprzestania eksploatacji tej stacji paliw nie może zostać oceniony jako działanie nacechowane złą wolą, umyślnością. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, że powód starał się ukryć przed pozwanym zaistniałą sytuację (a wręcz przeciwnie). Nie wynikało również, aby ze złożenia informacji po terminie powód odniósł jakąkolwiek korzyść. Nadmienić w tym miejscu trzeba, iż nawet sam powód w uzasadnieniu decyzji wskazał, że niezrealizowanie przez powoda w terminie spoczywających na nim obowiązków wynikało jedynie z niedbalstwa (str. 17 decyzji – k. 13 akt sąd.).

Reasumując, omawiane zachowanie powoda cechował znikomy stopień szkodliwości.

W ocenie Sądu, nie odstępując od wymierzenia powodowi kary pieniężnej w oparciu o art. 56 ust. 6a p.e., Prezes URE przekroczył ramy uznania administracyjnego, w szczególności nie wykazał bowiem, by omawiany czyn powoda nosił znamiona szkodliwości, w stopniu wyższym niż znikomy. Wymaga podkreślenia, że niezastosowanie instytucji, przewidzianej w przywołanym przepisie, nie może nosić cech dowolności. Praktyką powinno być oparcie decyzji w zakresie odnoszącym się do danej instytucji, na dokładnie wyjaśnionym stanie faktycznym oraz zebranych dowodach, w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji uznaniowej. Decyzja tego rodzaju nie może się opierać na arbitralnych przesłankach, zawierać ogólnikowego uzasadnienia, czy odwoływać się do nieudowodnionych faktów.

Odmienna ocena stopnia szkodliwości czynu powoda, dokonana przez Sąd, jak też ustalenie, iż powód zaprzestał naruszania prawa, doprowadziły do uznania przez Sąd, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do odstąpienia od wymierzenie przedsiębiorcy kary pieniężnej w zakresie czyn opisanego w zaskarżonej decyzji w pkt. 2c w zw. z pkt. 1c.

W związku z powyższym, Sąd uchylił punkt 2c zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do naruszenia art. 15zzzzzn ² ust 1 i ust 2 ustawy covidowej, należało uznać go za zasadny w odniesieniu do autocysterny o nr rej (...).

Zgodnie z treścią powyższego przepisu, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

przedawnienia,

których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu tym organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Powyższy przepis został wprowadzony ustawą o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255) i wszedł w życie w dniu 16 grudnia 2020 r.

Pozwany wskazał, iż instytucja zawarta w powyższym przepisie nie ma zastosowania w odniesieniu do deliktów administracyjnych stwierdzonych w pkt 1 lit. a i c sentencji decyzji Prezesa URE z dnia 8 grudnia 2022 r.

Wskazać należy, że w większości terminy określone przepisami ustawy - Prawo energetyczne należy zaliczyć do terminów prawa materialnego (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt VII AGa 43/19, Legalis nr 228844442). Terminy te związane są bowiem z prawami podmiotowymi, których źródłem jest norma prawna. Realizacja takiej normy prawnej tworzy określone stosunki prawne, a dalej jest źródłem konkretnych praw i obowiązków. Natomiast, z prawa podmiotowego wypływają uprawnienia, którym odpowiadają ciążące na innych podmiotach obowiązki. Terminem materialnym jest więc okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie autorytatywnej konkretyzacji norm prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa. Termin prawa materialnego jest terminem, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych (zob. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1996 r., sygn. akt OPK 19/96, Legalis nr 214813, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1845/07, Legalis nr 271034). Uchybienie terminowi materialnemu skutkuje wygaśnięciem z mocy prawa dopuszczalności realizacji uprawnienia.

Co do zasady terminy prawa materialnego nie podlegają przedłużeniu oraz nie są przywracane. Jednakże, przepis art. 15zzzzzn ² ustawy covidowej stanowi wyjątek. Bowiem, mamy tu do czynienia z rozwiązaniem ekstraordynaryjnym mającym na celu złagodzenie występujących wobec epidemii skutków upływu terminów prawa administracyjnego. Zasada lex retro non agit jest jedną z fundamentalnych zasad porządku prawnego (art. 3 ustawy- kodeks cywilny [dalej jako: „k.c.”] „ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu”). Znajduje ona swoje oparcie w takich wartościach jak: bezpieczeństwo prawne, pewność obrotu prawnego czy poszanowanie praw nabytych. Niemniej jednak nie ma ona charakteru absolutnego, chociaż wszelkie odstępstwa mają charakter wyjątkowy i powinny być uzasadnione szczególnymi, ważnymi powodami.

Ustawa zmieniająca, mocą której wprowadzono normę art. 15zzzzzn ² ustawy covidowej nie zawierała przepisów przejściowych. Dlatego też, uwzględniając powyższe wytyczne, zakres jej obowiązywania należało w pierwszej kolejności określić na podstawie brzmienia przepisu. Patrząc na wykładnię językową powyższego przepisu warto wskazać, że jedynym ograniczeniem jest ograniczenie czasowe związane z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego w powodu COVID-19. Stan ten, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491) ogłoszony został w okresie od 20 marca 2020 r., a jego odwołanie nastąpiło dopiero rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dnia 12 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1027). Powyższa wykładnia zatem wskazuje, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii przywracania terminów prawa administracyjnego, które upływały w okresie tegoż stanu epidemii. Skoro zaś stan ten występował od 20 marca 2020 r., to należy przyjąć że od tej daty z mocy prawa nastąpił skutek wynikający z normy prawnej. Natomiast fakt, że przepis wszedł w życie dopiero w dniu 16 grudnia 2020 r. oznacza tyle, że od tej daty na przyszłość możliwe jest powoływanie się na skutki prawne, które ta norma wiąże z wcześniejszym faktem stanu epidemii (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1776/21, Legalis nr 2791776). Za taką interpretacją obowiązywania czasowego przepisu przemawia także funkcja wprowadzenia regulacji. Przepis ten spełnia również funkcję celowościową, polegającą na ochronie uczestników obrotu prawnego w wyjątkowym czasie (stan epidemii), kiedy to normalna ich aktywność, a także działania instytucji publicznych, były znacznie ograniczone i utrudnione. Zatem, powyższe cele powinny wyznaczać kierunek interpretacji oraz stosowania tych przepisów. Przy ich uwzględnieniu, podmioty obowiązane do składania terminowych sprawozdań do Prezesa URE, nie powinny być różnie traktowane w zależności od tego, kiedy upływał termin do złożenia sprawozdania. Zasadnicze znaczenie ma tu jedynie okres obowiązywania stanu pandemii.

Unormowania szczególne dotyczące terminów prawa administracyjnego zostały wprowadzone z myślą o zabezpieczeniu interesów stron, a więc na ich korzyść. Zatem celem tych regulacji jest ochrona podmiotów wchodzących w relacje z organami, w relacje o charakterze publicznoprawnym, w tym relacje materialnoprawne w zakresie terminów z tych stosunków wynikających.

Analogiczne poglądy odnoszące się do zakresu czasowego obowiązywania omawianej normy prezentowane są licznie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 1631/21, opubl. LEX nr 3360274 oraz Wojewódzkie Sądu Administracyjne: w Białymstoku, wyrok z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 38/22, Lex nr 2684050, w Poznaniu z dnia 16 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 94/22, LEX nr 3411981, w Krakowie z dnia 13 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 256/22, opubl. LEX nr 3357392, w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1254/21, opubl. LEX nr 3352154).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że pozwany nie wyznaczył stronie (tu powodowi) terminu 30-dniowego na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Takie zachowanie pozwanego naruszało przepis art. 15zzzzzn ² ustawy covidowej w zw. art. 59 § 1 k.p.a. Nadmienić bowiem wypada, że formą załatwienia wniosku dotyczącego przywrócenia uchybionego terminu jest postanowienie (od którego - jeżeli wniosek jest oddalany - służy zażalenie).

W tych okolicznościach orzeczenie przez Prezesa URE w pkt. 1 lit. b decyzji, że powód nie przekazał w terminie informacji, o której mowa w art. 43e ust 1 p.e., w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji środka transportu paliw ciekłych o nr. rej (...) oraz wymierzenie w pkt. 2 lit. b decyzji kary pieniężnej za działania opisane w pkt 1 lit b, było przedwczesne i tym samym niezasadne.

Zaprezentowane stanowisko Sądu skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w zakresie jej punktu 1 lit b w odniesieniu do nieprzekazania w terminie informacji, o której mowa w art. 43e ust 1 p.e., w zakresie zgłoszenia rozpoczęcia eksploatacji środka transportu paliw ciekłych o nr. rej (...) oraz uchyleniem tejże decyzji w zakresie punktu 2 lit b.

Odnośnie podniesionego przez powoda zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. (art. 107 § 1 k.p.a.) wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalony w judykaturze pogląd o nieskuteczności powoływania się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu przed SOKiK, poza pewnymi wyjątkami. W szczególności, tego typu zarzuty zasadniczo nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego (takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1991r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999r. sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z dnia 19 stycznia 2001r. sygn. akt I CKN 1036/98). Podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (sygn. akt VI ACa 620/06).

Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji) ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacja w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Odnosząc powyższe rozważania do stan niniejszej sprawy zauważyć należy, podniesiony przez powoda zarzut naruszenia przez pozwanego przepisu art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.c. (abstrahując od jego trafności) w żaden sposób nie mógł prowadzić do uchylenia decyzji.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 479 ⁵³ k.p.c. Sąd zmienił decyzję w ten sposób, że uchylił punkty: 1b), 2b), 2c) zaskarżonej decyzji ( pkt I wyroku), ustalił, że określona punktem 2 decyzji łączna wysokość kary wynosi 10 000 zł. oraz oddalił odwołanie w pozostałym zakresie ( pkt. II wyroku).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z wyrażoną w art. 100 k.p.c. zasadą, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd uwzględnił wniesione odwołanie w zakresie 50% zaskarżonej decyzji. W związku z tym, Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty postępowania. ( pkt. III wyroku).

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

Sygn. akt XVII AmE 87/23

ZARZĄDZENIE

(...)

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/