Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lipca 2023 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Anna Maria Kowalik
Protokolant –	St. sekr. sąd. Jadwiga Skrzyńska

po rozpoznaniu 5 lipca 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o obliczenie opłaty koncesyjnej

na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 1 marca 2022 r. Nr (...)((...))

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

Sygn. akt XVII AmE 112/22

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE) decyzją z 1 marca 2022 r., znak: (...) ((...)), na podstawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2021, poz.716) (dalej p.e.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149) (dalej k.p.a.), art. 21 § 3 i art. 23 § 1 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 tj. z późn. zm.) oraz § 6 ust. 4 w zw. z ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz.U. z 1998 r., Nr 60, poz. 387 z późn. zm.) (dalej Rozporządzenie w sprawie opłat), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej określił dla: (...) sp. o.o. w W. (dalej powód) coroczną opłatę należną za 2017 r., którą należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 31 marca 2017 r. z tytułu koncesji w zakresie: obrót paliwami ciekłymi (decyzja Prezesa URE nr (...) z dnia 26/04/2007 r.) - na kwotę 302 546,00 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył powód zaskarżając ją w całości i zarzucając, naruszenie:

1)  przepisu art. 7 k.p.a. poprzez odmowę jego zastosowania, co przejawiło się w braku działań na rzecz rozpoznania kluczowych dla sprawy okoliczności przedstawionych przez stronę w toku postępowania, jak również braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności oszacowania dochodów ze sprzedaży za 2016 roku, gdy organ miał możliwość zapoznania się z danymi w tym zakresie, zwracając się do odpowiedniego Urzędu Skarbowego;

2)  naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez traktowanie nierówno interesu strony i Skarbu Państwa, jak również poprzez prowadzenie postepowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwowych;

3)  przepisu art. 34 ust. 1 p.e. w brzmieniu obowiązującym przed 17 stycznia 2018 roku poprzez jego zastosowanie, gdy nie było ku temu żadnych podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych.

W oparciu o powyższe zarzuty, powód wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości;

- zasądzanie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o:

1)  oddalenie odwołania,

2)  w razie wyznaczenia posiedzenia przygotowawczego, o zwolnienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki od obowiązku osobistego stawiennictwa na posiedzeniu przygotowawczym,

3)  zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Powodowi 26 kwietnia 2007 roku została udzielona koncesja (...) na obrót paliwami ciekłymi na okres od 30 kwietnia 2007 roku do 30 kwietnia 2017 roku, która uległa następnie kilku zmianom (Decyzja z 07/08/2013 r. k. 6-8 akt adm., Decyzja z 09/07/2015 r. k. 10 akt adm.).

Wnioskiem z 29 września 2016 roku powód zwrócił się o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2016 roku o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz 1165 z zm.) (dalej Pakiet energetyczny), poprzez dostosowanie jej treści do nowej definicji paliw ciekłych (okoliczność niesporna). Pismem z 16 marca 2017 roku cofnął ten wniosek (pismo z 16/03/2017 r. k. 20-21 akt sąd.).

Decyzją z 23 maja 2017 roku Prezes Urzędu Regulacji Energetyki cofnął powodowi z dniem 16 marca 2017 roku Koncesję na obrót paliwami ciekłymi (Decyzja k.18-19 akt adm., Postanowienie o sprostowaniu z 07/06/2017 r. k. 21 akt adm.). Następnego dnia zaś umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany Koncesji (postanowienie z 24/05/2017 r. k. 20-21 akt adm.).

Pismem z 29 stycznia 2019 roku Prezes URE wezwał powoda do niezwłocznego wniesienia opłaty z tytułu udzielonej, wnoszonej w 2017 roku oraz nadesłania formularza dotyczącego jej wyliczenia (pismo k.22 akt adm.).

W odpowiedzi powód wyjaśnił, że nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty koncesyjnej wnoszonej za 2017 rok z tytułu przychodów osiągniętych w 2016 roku, a w konsekwencji także do złożenia formularza dotyczącego jej wyliczenia, ponieważ udzielona mu koncesja wygasła 16 marca 2017 roku, a zatem przed powstaniem stanu wymagalności opłaty tj. 31 marca 2017 roku (pismo z 11/02/2019 r. k. 23-26 akt adm.).

W piśmie z 1 marca 2019 roku Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wyjaśnił powodowi swoje stanowisko, co do konieczności uiszczenia opłaty koncesyjnej za 2017 roku wraz z powołaniem się na orzecznictwo sądów powszechnych (pismo k. 28-29 akt adm.).

Pomimo tego, powód nie uiścił należnej opłaty koncesyjnej za 2017 rok (okoliczność niesporna).

Wobec powyższego, pismem z 22 listopada 2021 roku, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiadomił powoda o wszczęciu postępowania w sprawie obliczenia corocznej opłaty z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi należnej za 2017 r. oraz poinformował o konieczności wskazania wysokości przychodu osiągniętego z tytułu działalności koncesjonowanej osiągniętego w 2016 roku, a w razie zaniechania tej czynności, pouczył o możliwości ustalenia opłaty w oparciu o dane przedstawione w formularzu za 2016 rok (Zawiadomienie k.30-31 akt adm.).

Powód w odpowiedzi poinformował, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i że nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty koncesyjnej za 2017 rok, a zatem również do złożenia formularza dotyczącego sposobu wyliczenia wysokości opłaty koncesyjnej (pismo k. 34 akt adm.).

Ze względu na brak danych niezbędnych do wyboru jednej z metod oszacowania podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 23 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, podstawę opodatkowania oszacowano, na podstawie złożonego przez powoda formularza opłaty koncesyjnej za 2016 r., uwzględniając kwotę przychodu osiągniętego w 2015 roku oraz średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w latach 2016, tj. (...) (M.P. z 2017 r. poz. 72) (k. 36 verte akt adm.)

W celu obliczenia opłaty pozwany przyjął, że:

-

przychody ze sprzedaży za 2015 r. wynosiły(...) zł w zakresie objętym koncesją (zgodnie z przekazanym formularzem za 2016 r.)

-

przychody ze sprzedaży za 2016 r. w zakresie objętym koncesją będą wynosić (...) zł (przychody ze sprzedaży za 2015 r. powiększone o ww. wskaźnik).

Decyzją z 1 marca 2022 r., znak: (...) ((...)), Prezes Urzędu Regulacji Energetyki określił dla (...) sp. o.o. w W. coroczną opłatę należną za 2017 r., którą należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do 31 marca 2017 r. z tytułu koncesji w zakresie: obrót paliwami ciekłymi (decyzja Prezesa URE nr (...) z dnia 26 kwietnia 2007 r.) - na kwotę 302 546,00 zł (Decyzja k. 36-37 akt adm.).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie niezaprzeczonych twierdzeń stron oraz wskazanych wyżej dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Dokumenty nie były kwestionowane przez strony, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje.

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona Decyzja jest słuszna i ma oparcie w przepisach prawa a podnoszone przez powoda zarzuty nie są trafne, stąd nie mogą skutkować uchyleniem, czy też jej zmianą.

Powód wnosząc o uchylenie Decyzji w całości stał na stanowisku, że ustanie bytu prawnego określonej koncesji (wskutek np.: cofnięcia koncesji albo uchylenia decyzji, na mocy której została ona udzielona) skutkuje brakiem obowiązku uiszczenia od niej jakichkolwiek przyszłych opłat koncesyjnych, możliwe jest jedynie egzekwowanie przeszłych opłat wymagalnych jeszcze przed ustaniem bytu koncesji. W ocenie powoda jego Koncesja wygasła z dniem 16 marca 2017 roku tj. z dniem cofnięcia wniosku o jej zmianę w oparciu o przepisy tzw. pakietu paliwowego, ponadto wskazał, że wniosek cofnął ponieważ w tamtym czasie nie prowadził już działalności koncesjonowanej i chciał doprowadzić do zgodności stanu faktycznego ze stanem prawnym.

Tymczasem z Decyzji Prezesa URE z 23 maja 2017 r. wynika, iż Koncesję cofnięto z dniem 16 marca 2017 roku, ale powodem było zaprzestanie prowadzenia przez powoda działalności koncesjonowanej (k.19 akt adm.).

W rozpoznawanej sprawie okoliczność z jakiego powodu Koncesja wygasła, nie miała istotnego znaczenia, ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej powstaje z dniem 1 stycznia danego roku. Skoro zatem powód 1 stycznia 2017 roku posiadał koncesję na obrót paliwami ciekłymi, to miał obowiązek ustalenia i uiszczenia opłaty koncesyjnej za ten rok.

Zgodnie bowiem z treścią art. 34 ust. 1 p.e., w brzmieniu tego przepisu aktualnym na datę wydania zaskarżonej Decyzji, przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności.

Zasady, wysokość i sposób obliczania opłaty koncesyjnej regulowało obowiązujące wówczas rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz.U. Nr 60, poz. 387 z późn. zm.).

Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, wysokość corocznej opłaty wnoszonej przez przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, stanowi iloczyn przychodów przedsiębiorstwa energetycznego uzyskanych ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług) lub towarów w zakresie jego działalności objętej koncesją, osiągniętych w roku poprzedzającym ustalenie opłaty, oraz współczynników opłat określonych tabelą stanowiącą załącznik do rozporządzenia.

Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, opłatę wnosi się w terminie do 31 marca każdego roku. Ustawa Prawo energetyczne statuuje zatem coroczny obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej, który powstaje 1 stycznia każdego roku, a rozporządzenie określa jedynie termin jej płatności. A zatem nie jest zasadne stanowisko powoda, iż wymagalność opłaty koncesyjnej powstaje z dniem 31 marca.

Należy wskazać, że choć opłata ta jest uiszczana w związku z przyznaniem praw wynikających z treści koncesji, to jednak nie odnosi się ona do faktycznego wykonywania działalności koncesjonowanej, lecz do hipotetycznej możliwości jej wykonywania, na co wskazuje moment jej uiszczenia (tj. z góry za cały rok) oraz oderwanie wartości opłaty od faktycznie zrealizowanych w danym roku obrotów i ustalenie jej na podstawie obrotu z roku poprzedniego.

Opłata ta nie jest zatem świadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego, które wnosi ono proporcjonalnie do okresu, w którym korzysta z udzielonej mu koncesji. Stanowi wprawdzie w pewnym sensie swoistą cenę za prawo prowadzenia działalności koncesjonowanej, ale nie jest ustalana w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności koncesji, ani też nie pozostaje w związku z realnie osiąganym przychodem w roku, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty.

Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie, dla przykładu należy wskazać, że w uzasadnieniu do wyroku z 18 października 2022 r., (sygn. akt I NSKP 9/22, Lex brak numeru), Sąd Najwyższy stwierdził „ Przy wykładni art. 34 ust. 1 p.e. należy zwrócić szczególną uwagę na użyty w tym przepisie zwrot "którym została udzielona koncesja" - wskazujący wprost, że opłata jest pochodną samego udzielenia koncesji i winna być uiszczana od każdej udzielonej przedsiębiorstwu energetycznemu koncesji.”

Podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2020 roku (sygn. akt VII AGa 874/19, LEX nr 3225547) w którym stwierdził, że „Prawną podstawę nałożenia na koncesjonariusza obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej stanowi art. 34 ust. 1 p.e. To ten przepis przesądza, że przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że podmiot któremu została udzielona koncesja musi w związku z tym wnosić do budżetu państwa raz w roku opłatę z uwagi na udzielenie tej koncesji. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę na zwrot: "którym została udzielona koncesja". Wskazuje on, że opłata koncesyjna jest pochodną samego faktu udzielenia koncesji. Opłata ta, jakkolwiek jest uiszczana w związku z przyznaniem praw wynikających z treści koncesji, to jednak nie odnosi się do faktycznego wykonywania działalności koncesjonowanej. Opłata ta stanowi swoistą cenę za prawo prowadzenia działalności koncesjonowanej, ale nie jest ustalana w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności koncesji, ani też nie pozostaje w związku z realnie osiąganym przychodem w roku, w którym powstał obowiązek zapłaty opłaty.”.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skoro 1 stycznia 2017 roku powód dysponował Koncesją na obrót paliwami ciekłymi, która następnie została cofnięta z dniem 13 marca 2017 roku, to był on zobowiązany do uiszczenia opłaty koncesyjnej za 2017 rok.

Opłaty koncesyjne są wnoszone do budżetu państwa, na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki i stanowią dochód tego budżetu. Należą one do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe. Zakwalifikowanie opłat koncesyjnych w taki sposób skutkuje tym, iż zgodnie z art. 2 § 2 ordynacji podatkowej do opłat tych stosuje się przepisy działu III ordynacji podatkowej „Zobowiązania podatkowe”.

Wobec powyższego, do realizacji przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zadań, wynikających z konieczności egzekwowania realizacji obowiązku sformułowanego w art. 34 P.e., stosuje się przepisy ordynacji podatkowej w zakresie takim jak: powstanie zobowiązania oraz jego wygaśnięcie, naliczanie odsetek za zwłokę, jak również ulgi w spłacie opłaty koncesyjnej, przedawnienie zobowiązania wynikającego z art. 34 P.e., nadpłata opłaty koncesyjnej oraz prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych (Muras Zdzisław (red.), Swora Mariusz (red.), Prawo energetyczne. Tom II. Komentarz do art. 12-72, wyd. II Opublikowano: WK 2016).

Przepisy § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia dotyczą dwóch rodzajów opłat, mianowicie, w pierwszym przypadku – corocznej opłaty koncesyjnej wnoszonej do 31 marca każdego roku następującego po roku, w którym udzielono koncesji, a w drugim przypadku – pierwszej opłaty, uiszczanej w ciągu 30 dni od dnia wydania koncesji na wniosek przedsiębiorcy.

Stosownie do § 6 rozporządzenia:

1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w razie stwierdzenia, że opłata została obliczona w sposób nieprawidłowy, wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do ponownego jej obliczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

2. W razie niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne terminu, o którym mowa w ust. 1, lub gdy opłata ponownie została obliczona w sposób nieprawidłowy - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dokonuje obliczenia opłaty.

3. Po dokonaniu obliczenia, o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorstwo energetyczne wnosi niezwłocznie należną kwotę albo Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwraca nadpłaconą kwotę.

4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio, w razie niewniesienia opłaty w terminie określonym w § 4 .

Ze względu na brak danych niezbędnych do wyboru jednej z metod oszacowania podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 23 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, podstawę opodatkowania oszacowano, na podstawie złożonego przez powoda formularza opłaty koncesyjnej za 2016 r., uwzględniając kwotę przychodu osiągniętego w 2015 roku oraz średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku 2016, tj.(...). W celu obliczenia opłaty przyjęto, że:

-

przychody ze sprzedaży za 2015 r. wynosiły(...) zł w zakresie objętym koncesją (zgodnie z przekazanym formularzem za 2016 r.)

-

przychody ze sprzedaży za 2016 r. w zakresie objętym koncesją będą wynosić (...) zł (przychody ze sprzedaży za 2015 r. powiększone o ww. wskaźnik).

Mając na uwadze, że powód nie wniósł w określonym przepisami prawa terminie opłaty od koncesji udzielonej decyzją Prezesa URE z 26 kwietnia 2007 r., Sąd uznał, że pozwany miał podstawy do wydania zaskarżonej Decyzji.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów dotyczących skorzystania przez pozwanego z przepisu art. 23 Ordynacji podatkowej tj. szacowania przychodów ze sprzedaży powoda za rok 2016, należy wskazać, że pozwany nie dysponował dokumentami niezbędnymi do określania przychodu powoda za 2016 rok i nie był również zobowiązany do ich poszukiwania np.: w odpowiednim Urzędzie Skarbowym, skoro wezwał powoda pismem z 1 marca 2019 roku do przedstawienia formularza opłaty koncesyjnej za 2017 rok (k.29 akt adm.), a następie w wezwaniu z 22 listopada 2021 roku ponowił wezwanie oraz pouczył o konsekwencjach niezłożenia formularza tj. ustaleniu wysokości opłaty koncesyjnej na podstawie danych przedstawionych w formularzu z 2016 r. (k.30 verte). Innymi słowy powód był w pełni świadomy konsekwencji wiążących się z zaniechaniem przedstawienia formularza opłaty koncesyjnej za 2017 roku oraz nieujawnienia danych dotyczących uzyskanego w 2016 roku przychodu z działalności koncesjonowanej. Trzeba zauważyć, że jeśli nawet powód nie zgadzał się z Prezesem URE co do obowiązku uiszczenia opłaty za 2017 rok, to nie było przeszkód aby przedstawić dokumenty potwierdzające realnie uzyskany przychód za 2016 rok, skoro jednak powód zdecydował się na inne rozwiązanie, to musiał ponieść tego konsekwencje.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej przepisu art. 34 ust. 1 p.e. który uprawnia do pobrania opłaty koncesyjnej w pełnej wysokości nawet, gdy przedsiębiorca zaprzestał w ciągu roku prowadzenia działalności koncesjonowanej. Wniosek ten był niedopuszczalny ponieważ został zgłoszony dopiero na rozprawie 5 lipca 2023 roku, tymczasem odwołujący jest zobowiązany do podniesienia wszystkich zarzutów w odwołaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 479 ⁴⁷ § 1 k.p.c. odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu ochrony konkurencji i konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Termin ten zakreśla zatem czas na zgłoszenie wszelkich zarzutów, ponieważ odwołanie złożone po upływie dwutygodniowego terminu podlega odrzuceniu jako spóźnione na podstawie art. 479 ⁴⁷ § 2 k.p.c. Jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Warszawie- V Wydział Cywilny w uzasadnieniu wyroku z 26 lutego 2015 r. o sygn. VI ACa 150/15 (Legalis) przytoczenie przez powoda w odwołaniu zarzutów w stosunku do wydanej decyzji administracyjnej stanowi w istocie żądanie udzielenia ochrony prawnej na drodze sądowej i wytycza zakres przedmiotowy rozpoznania danej sprawy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010, sygn. akt VI ACa 1195/09). W tej sytuacji podnoszenie w toku postępowania sądowego, już po wniesieniu odwołania, nowych zarzutów wobec decyzji jest niedopuszczalne. Termin na wniesienie odwołania (pozwu) jest bowiem określony ustawowo, stąd zarzuty niepodniesione w odwołaniu nie mogą zostać później skutecznie zgłoszone. W konsekwencji, zdaniem Sądu odwoławczego, uwzględnienie przez Sąd Okręgowy okoliczności niewskazanych w odwołaniu było niedopuszczalne, gdyż stanowiło orzekanie ponad żądanie powoda.

Ponadto inne sądy, w tym Sąd Najwyższy, nie powzięły jak dotąd wątpliwości co do zgodności omawianego przepisu z Konstytucją RP mimo, iż zajmowały się rozstrzyganiem podobnych spraw.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy oddalił odwołanie jako niezasadne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania w całości, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu. Na powyższe koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 z zm.).

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

(...)

Sędzia SO Anna Maria Kowalik