Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Małgorzata Wiliński
Protokolant –	Sekr. Sądowy Magdalena Ratajczyk

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania syndyka masy upadłości (...) S.A. w upadłości z siedzibą w C.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o obliczenie opłaty koncesyjnej

na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 21 listopada 2023 r. nr (...). (...) (...) J. (...): (...)

1.  uchyla zaskarżoną decyzję;

2.  zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz (...) S.A. w upadłości z siedzibą w C. kwotę 1.737,00 zł (jeden tysiąc siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 720,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 113/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 27 lutego 2025 r.

Decyzją z 21 listopada 2023 r. Nr (...). (...) (...) J., (...): (...), Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE, pozwany) na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r., poz. 1385 ze zm.) (dalej p.e.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) (dalej k.p.a.), art. 21 § 3 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1938), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej określił dla: (...) S.A. W UPADŁOŚCI z siedzibą w C., adres: ul. (...), (...)-(...) C.; KRS: (...), NIP: (...), na rzecz której działa Syndyk J. P. reprezentowany przez pełnomocnika adw. Ł. F. (dalej powód) coroczną opłatę z tytułu koncesji w zakresie: dystrybucja paliw gazowych wnoszoną w 2023 r (decyzja Prezesa URE nr P./ (...) (...) z dnia 27 listopada 2000 r.),

– na kwotę 1 276,00 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt sześć złotych).

Odwołanie od niniejszej decyzji wniósł syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości. Zaskarżając decyzję w całości odwołujący wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz odwołującego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1.  art. 145 ustawy Prawo upadłościowe poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania przeciwko syndykowi pomimo, iż wierzytelność z tytułu opłat koncesyjnych powstała przed dniem ogłoszenia upadłości, wobec czego winna zostać zgłoszona we właściwym trybie w toku postępowania upadłościowego;

2.  art. 230 § 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż opłata koncesyjna winna zostać uregulowana przez syndyka, pomimo, iż wierzytelność ta w części powstała przed dniem ogłoszenia upadłości;

3.  art. 236 § 1 ustawy Prawo upadłościowe poprzez jego niezastosowanie i niezgłoszenie wierzytelności w toku postępowania upadłościowego w trybie i w sposób określony w ustawie Prawo upadłościowe;

4.  art. 245a § 1 ustawy Prawo upadłościowe poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której w stosunku do opłaty koncesyjnej stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji niedokonanie proporcjonalnego podziału opłaty na część powstałą przed ogłoszeniem upadłości i po.

Pozwany Prezes URE złożył odpowiedź na odwołanie, w której wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją nr (...) z dnia 27 listopada 2000 r. udzielił (...) S.A. (poprzednio Zakład (...) (...)sp. z o.o.) koncesji na przesyłanie i dystrybucję paliw gazowych.

dowód: decyzja koncesyjna z dnia 27 listopada 2000 r. k. 4- 14 akt adm.

W dniu 5 września 2022 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie, VIII Wydział Gospodarczy w sprawie prowadzonej pod sygn. CZ1C/GU/1/2021 ogłosił upadłość ww. spółki.

dowód: obwieszczenie postanowienia o ogłoszeniu upadłości k. 13- 14 akt sąd.

Decyzją nr (...) z dnia 16 listopada 2022 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zmienił dotychczasową decyzję koncesyjną dla spółki poprzez wskazanie, że koncesja jest udzielona (...) S.A. w upadłości z tym, że przedmiot działalności objętej koncesją stanowić miała działalność gospodarcza polegająca na dystrybucji paliw gazowych na potrzeby odbiorców z terenu C..

dowód: decyzja o zmianie koncesji z dnia 16 listopada 2022 r. k. 1-3 akt adm.

Spółka osiągnęła w 2022 r. z działalności objętej koncesją przychód w wysokości (...) zł.

dowód: formularz opłaty z tytułu działalności objętej koncesją. k. 15 akt adm.

W dniu 18 kwietnia 2023 r. do URE wpłynął wypełniony formularz w sprawie opłaty koncesyjnej przedstawiający wyliczenie, na podstawie przychodu (...) S.A. w upadłości za 2022 r., opłaty koncesyjnej w wysokości 1 276 zł.

dowód: formularz opłaty z tytułu działalności objętej koncesją. k. 15 akt adm.

Część tej opłaty w kwocie 367 zł, przypadającej za okres od 5 września 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., została uiszczona przez syndyka masy upadłości w dniu 14 kwietnia 2023 r.

dowód: pismo Syndyka z 17 kwietnia 2023 r. k. 16- 19 akt adm.,

pismo Syndyka z 10 listopada 2023 r. wraz z załącznikami, w tym potwierdzeniem wpłaty kwoty 367 zł k. 24- 31 akt adm.

Opłata koncesyjna w pozostałej części, czyli w kwocie 909 zł nie została uregulowana

okoliczność niesporna

Zawiadomieniem z dnia 20 października 2023 r. Prezes URE wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie obliczenia wysokości opłaty koncesyjnej z tytułu koncesji na dystrybucję paliw gazowych udzielonej decyzją Prezesa URE (...) (...) (...) z dnia 27 listopada 2000 r. dla (...) S.A. w upadłości, stanowiącej rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2022, którą należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 kwietnia 2023 r.

Jednocześnie Prezes URE wezwał stronę do nadesłania potwierdzenia uiszczenia zaległej opłaty wraz z odsetkami od zaległości podatkowych naliczanymi od 18 kwietnia 2023 r., na rachunek bankowy URE.

Strona została też poinformowana, że wysokość należnej opłaty koncesyjnej będzie obliczona na podstawie nadesłanego przez stronę formularza w sprawie opłaty koncesyjnej stanowiącej rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2022.

Ponadto Prezes URE na podstawie art. 10 § 1 w związku z art. 73 k.p.a. zawiadomił Stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, jak również o prawie do złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień.

dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 21- 22 akt adm.

W odpowiedzi na zawiadomienie, przy piśmie z dnia 10 listopada 2023 r. (data wpływu do URE: 15 listopada 2023 r.), pełnomocnik syndyka masy upadłości (...) S.A w upadłości wyjaśnił, że opłaty koncesyjne stanowiące rozliczenie przychodu osiągniętego w 2022 r. wynikają z działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo upadłego przed ogłoszeniem upadłości, jak i po tym dniu. Wniesione (w części) opłaty koncesyjne obejmują swoją wysokością wyłącznie przychody uzyskane przez (...) S.A. w upadłości w okresie po ogłoszeniu upadłości. Natomiast część opłaty, obliczona na podstawie przychodów uzyskanych w okresie przed ogłoszeniem upadłości, jako wierzytelność powstała przed ogłoszeniem upadłości – wygenerowana wskutek czynności upadłego, a nie syndyka, powinna podlegać zgłoszeniu w trybie zgłaszania wierzytelności unormowanym w art. 236 i nast. PrUp i będzie podlegać zaspokojeniu zgodnie z brzmieniem art. 342 PrUp.

dowód: pismo Syndyka z 10 listopada 2023 r. wraz z załącznikami k. 24- 31 akt adm.

W dniu 21 listopada 2023 r. Prezes URE wydał zaskarżoną decyzję.

dowód: decyzja k. 36- 38 akt adm.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, które nie były podważane przez żadną ze stron, a Sąd także nie znalazł podstaw by odmówić im wiarygodności, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny Sądu była zasadność decyzji Prezesa URE z dnia 21 listopada 2023 r. w przedmiocie określenia opłaty z tytułu koncesji.

Podstawę materialnoprawną powstania opłaty koncesyjnej stanowi art. 34 ustawy Prawo energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 2024 r. poz. 266 tj.), w myśl którego przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, wnosi coroczną opłatę do budżetu państwa, obciążającą koszty jego działalności, zwaną dalej "opłatą koncesyjną". Wysokość opłaty koncesyjnej stanowi iloczyn przychodów przedsiębiorstwa energetycznego, uzyskanych ze sprzedaży towarów lub usług w zakresie jego działalności objętej koncesją, osiągniętych w roku powstania obowiązku wniesienia opłaty oraz odpowiedniego ze współczynników, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej powstaje na ostatni dzień roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorstwo energetyczne osiągnęło z każdego rodzaju działalności objętej koncesją przychód większy lub równy zero. Szczegółowy sposób pobierania przez Prezesa URE opłaty koncesyjnej, w tym termin jej zapłaty, określają przepisy wykonawcze.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1938) przedsiębiorstwo energetyczne oblicza wysokość opłaty koncesyjnej dla każdego rodzaju działalności objętej koncesją i w terminie określonym w § 4 przedkłada Prezesowi URE informacje dotyczące obliczenia opłaty koncesyjnej oraz jej wysokości na formularzu w sprawie opłaty koncesyjnej, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Natomiast w myśl § 4 opłatę koncesyjną wnosi się na rachunek bankowy Urzędu Regulacji Energetyki, oddzielnie dla każdego rodzaju działalności objętej koncesją, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku powstania obowiązku wniesienia opłaty.

Z powyższego wynika zatem, że obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej powstaje na ostatni dzień roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorstwo energetyczne osiągnęło z każdego rodzaju działalności objętej koncesją przychód większy lub równy zero. Opłatę tę uiszcza się zaś w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku powstania obowiązku wniesienia opłaty. Wskazuje to, że w odniesieniu do opłaty koncesyjnej za rok 2022 r. zobowiązanie miało charakter roczny, obowiązek uiszczenia opłaty powstał w dniu 31 grudnia 2022 r., natomiast płatność stała się wymagalna dopiero po 15 kwietnia 2023 r. W tym kontekście należało rozważyć, jakie znaczenie miała okoliczność, że w stosunku do (...) S.A. dniu 5 września 2022 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie, VIII Wydział Gospodarczy w sprawie prowadzonej pod sygn. CZ1C/GU/1/2021 ogłosił upadłość spółki.

W tym zakresie znamienne znaczenie ma treść art. 245a ustaw Prawo Upadłościowe z dnia 28 lutego 2003 r. (Dz.U. Nr 60, poz. 535), w myśl którego wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego została ogłoszona upadłość, w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy, podatków lub składek na ubezpieczenia społeczne, ulega z mocy prawa proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jak wierzytelność powstała przed dniem ogłoszenia upadłości oraz część traktowaną jak wierzytelność powstająca po dniu ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że data graniczna mająca znaczenie w kontekście tego przepisu odnosi się do konkretnych wierzytelności, których może być wiele w obrębie stosunku prawnego, i które mogą powstawać w różnym czasie. Zaznaczyć przy tym należy, że wyliczenie zawarte w art. 245a tej ustawy ma charakter przykładowy, katalog jest otwarty i odnosi się ogólnie do wszelkich wierzytelności, nie wyłączając tych publicznoprawnych, które powstały w danym okresie rozliczeniowym. Utrwalony jest przy tym pogląd, że opłata koncesyjna, podobnie jak podatki, stanowi obciążenie publicznoprawne o charakterze daniny publicznej ( zob. np. wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt XVII AmE 177/18, z dnia 19 listopada 2019 r. sygn.. akt XVII AmE 308/17, opubl. Legalis).

Wskazany w przepisie okres rozliczeniowy, w toku którego doszło do otwarcia postępowania upadłościowego, może być dowolnej długości. W każdym wypadku proporcja liczby dni w pierwszej części (poprzedzającej ogłoszenie upadłości) do całego okresu określa procentowy udział wierzytelności powstałej przed dniem ogłoszenia upadłości w całej kwocie wierzytelności, natomiast pozostałą część odpowiadającą proporcji liczby dni w okresie rozliczeniowym przypadających po ogłoszeniu upadłości do długości całego okresu rozliczeniowego traktować należy jako wierzytelność powstałą po ogłoszeniu upadłości, czyli zobowiązanie masy, o którym mowa w art. 230 Prawa upadłościowego ( tak Prawo upadłościowe. Komentarz fragment: Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz Piotr Zimmerman, 2024, opubl. Legalis, komentarz do art. 245a).

W myśl przywołanego na wstępie art. 34 ustawy Prawo energetyczne opłata koncesyjna naliczana jest corocznie, a to oznacza że w tym przypadku mamy do czynienia z rocznym okresem rozliczeniowym.

Korzystając z przykładu zobowiązań podatkowych, wskazać można, że norma art. 245a Prawa upadłościowego dotyczy zdarzeń, z którymi ustawy podatkowe wiążą skutek w postaci powstania obowiązku/zobowiązania podatkowego, a nie terminu jego zapłaty. Jak szeroko wyjaśniono w doktrynie ( zob. Piotr Stanisławiszyn w: BISP 2022, Nr 1, Problematyka stosowania art. 77 Prawa restrukturyzacyjnego w prawie podatkowym, opubl. Legalis) jest to najbardziej widoczne w przypadku podatków płaconych w okresach dłuższych, np. kwartalnie czy też rocznie, gdzie często między datą powstania obowiązku/zobowiązania podatkowego a terminem zapłaty podatku istnieje znaczna rozpiętość czasowa. Innymi słowy, intencją ustawodawcy było to, aby mimo tego że prawo podatkowe nie dostrzega zdarzenia, jakim jest dzień otwarcia upadłości, czy postępowania restrukturyzacyjnego, doszło do podziału w świetle wierzytelności wynikającej ze stosunków podatkowo-prawnych.

W takim przypadku konieczne jest więc obliczenie należność za pełny okres rozliczeniowy i rozdzielenie jej proporcjonalnie do udziału liczby dni w okresie poprzedzających upadłość i przypadających od tego dnia do końca okresu rozliczeniowego.

Zgodnie z przedstawionymi regulacjami i ich interpretacją postąpił syndyk masy upadłości (...) S.A. Wykonując obowiązek ustawowy określony art. 34 Prawa energetycznego i przepisami wykonawczymi przedstawił Prezesowi Urzędu wypełniony formularz w sprawie opłaty koncesyjnej za rok 2022 r., określając jej wysokość na 1.276,00 zł ( k. 15 akt administracyjnych). Następnie wobec faktu ogłoszenia upadłości spółki w dniu 05 września 2022 r., a więc w okresie rozliczeniowym, dokonał proporcjonalnej wpłaty części opłaty w kwocie 367,00 zł. Kwota ta odnosi się do tej części wierzytelności rocznego okresu rozliczeniowego, która przypada za czas po ogłoszeniu upadłości. Po ogłoszeniu upadłości z masy upadłości, poza planem podziału, mogą być bowiem zaspakajane tylko koszty i wydatki masy. Są to zobowiązania masy upadłości znajdujące się poza ustawową listą kategorii wierzytelności, które zgodnie z art. 343 Praw upadłościowego muszą być zaspakajane w pierwszej kolejności.

Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i jego oceny prawnej, należało dalej ustalić, czy Prezes Urzędu był władny wydać decyzję w przedmiocie określenia opłaty koncesyjnej za rok 2022 r.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja taka stanowi jedynie potwierdzenie istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Mamy tu zatem do czynienia z decyzją deklaratoryjną ( por. np. wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 9 lipca 2020 r. sygn. akt XVII AmE 143/18, opubl. Legalis nr 2631312, z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt XVII AmE 1/23, niepubl.). Przepisy prawa ściśle jednak regulują przesłanki jej wydania. Odnosząc się do przywołanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłaty koncesyjnej, w myśl § 5 Prezes URE:

- wzywa przedsiębiorstwo energetyczne, w przypadku gdy w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku powstania obowiązku wniesienia opłaty opłata koncesyjna nie została obliczona (na stosownym formularzu) i wniesiona - do obliczenia i wniesienia opłaty koncesyjnej;

- wzywa przedsiębiorstwo energetyczne, gdy opłata koncesyjna została obliczona w sposób nieprawidłowy - do ponownego obliczenia opłaty koncesyjnej i wniesienia jej w prawidłowej wysokości;

w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania (§ 5 pkt 1).

W stanie faktycznym sprawy żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca. W terminie zakreślonym prawem (...) S.A. w upadłości, za którą działał syndyk, złożyła formularz opłaty koncesyjnej, w której prawidłowo obliczono wysokość tej opłaty. Była to okoliczność bezsporna. Z akta administracyjnych nie wynika także, aby do syndyka zostało skierowane którekolwiek ze wskazanych wyżej wezwań. Pismem z dnia 20 października 2023 r. Prezes Urzędu wezwał jedynie syndyka masy upadłości do przedstawienia w terminie 14 dni potwierdzenia uiszczenia zaległej opłaty koncesyjnej wraz z odsetkami ( k. 21 akt administracyjnych). Co znamienne w piśmie tym wskazano, że wysokość opłaty koncesyjnej będzie obliczona na podstawie nadesłanego przez stronę formularza w sprawie opłaty koncesyjnej stanowiącej rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2022 r.

Zgodnie z dalszymi regulacjami rozporządzenia (§ 5 pkt 2) dopiero w przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne nie dokonało prawidłowego obliczenia wysokości opłaty koncesyjnej i jej wniesienia, zgodnie z wezwaniem, o którym mowa w pkt 1, Prezes Urzędu niezwłocznie dokonuje obliczenia wysokości opłaty koncesyjnej i wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do jej wniesienia w prawidłowej wysokości, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania.

W zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu wskazał, że to ten przepis tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia stanowi podstawę do jej wydania i określenia wysokości opłaty koncesyjnej. W ocenie Sądu poczynione ustalenia faktyczne nie dawały jednak podstawy do jej wydania. Przedsiębiorstwo energetyczne, za które działał syndyk, dokonało bowiem prawidłowego obliczenia wysokości opłaty koncesyjnej. Opłata ta, uwzględniając normę art. 245a Prawa upadłościowego , została także wniesiona w prawidłowej wysokości. Brak było podstaw ku temu, aby poza ustawową kolejnością zaspokojenia wierzycieli w postepowaniu upadłościowym, Prezes Urzędu wzywał syndyka do uregulowania pozostałej kwoty opłaty w wysokości 909,00 zł.

Przedstawione ustalenia prowadziły do uznania, że decyzja administracyjna została wydana bez podstawy prawnej, i jako taka podlega uchyleniu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2009r. III SK 5/09, OSNP 2011, Nr 9-10, poz. 144, z dnia 14 kwietnia 2010 r, III SK 1/10, OSNP 2011 nr 21-22, poz. 288; z 21 października 2010 r., III SK 7/10, niepubl.; z 7 lipca 2010 r., III SK 52/10, niepubl.; z 5 września 2011 r., III SK 5/11, niepubl.).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c. W konsekwencji kosztami opłaty sądowej w wysokości 1.000,00 zł, zastępstwa procesowego określonymi na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) na 720,00 zł i kosztami opłaty skarbowej w wysokości 17,00 zł, obciążono stronę przegrywającą tj. Prezesa Urzędu.

W myśl art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

Koszty procesu zasadzono bezpośrednio na rzecz upadłego. Sądowi znane jest rozbieżne stanowisko orzecznictwa i doktryny we wskazanym zakresie. Niemniej jednak Sąd orzekający w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że syndyk masy upadłości jako strona w znaczeniu formalnym (procesowym) podejmuje czynności procesowe za upadłego i występuje w jego imieniu w toku procesu tj. działa za upadłego, ale w imieniu własnym, i że w takim wypadku świadczenie dochodzone przez lub od syndyka podlega zasądzeniu na rzecz lub od podmiotu będącego w upadłości, a nie na rzecz lub od syndyka. W związku z tym w rubrum orzeczenia należy oznaczać stronę postępowania w znaczeniu formalnym tj. syndyka, a w tenorze orzeczenia należy oznaczać stronę w znaczeniu materialnym tj. podmiot, na którego rzecz zasądzone zostały koszty, przy zastosowaniu przepisu art. 60 ¹ ustawy Prawo upadłościowe, stanowiącego że po ogłoszeniu upadłości, przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia „w upadłości”.

17.03.2025 r.

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 113/24

ZARZĄDZENIE

(...)

17.03.2025 r.

SSO Małgorzata Wiliński