Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Dąbrowski

po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania Stacja Paliw (...) spółki jawnej w D.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o cofnięcie koncesji

na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 18 marca 2024 r. r. Nr (...)

I.  oddala odwołanie;

II.  zasądza od Stacja Paliw (...) spółki jawnej w D. na rzecz Prezes Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

SSO Dariusz Dąbrowski

Sygn. akt XVII AmE 203/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 marca 2024 r. znak: (...) Prezes Urzędu Regulacji (dalej jako: „ Prezes URE”, „pozwany”) na podstawie art. 23 ust 2 pkt 1, art. 41 ust. 2 pkt 4, art. 41 ust. 3 pkt. 1, w związku z art. 33 ust. 1 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266 t.j., dalej jako: „ p.e.”), a także na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej jako: „ k.p.a.”),

postanowił:

1.  cofnąć z urzędu koncesję na obrót paliwami ciekłymi, udzieloną decyzją z dnia 20 sierpnia 2004 r., Nr (...) (ze zm.) spółce: Stacja Paliw (...) spółka jawna z siedzibą w D.,

2.  nadać niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

(decyzja Prezesa URE z dnia 18.03.2024 r. k. 5-7 akt sąd.)

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Stacja Paliw (...) spółka jawna z siedzibą w D. (dalej jako: „ spółka”, „powód”, „odwołujący”) i zaskarżyła ją w całości.

Zaskarżonej decyzji powód zarzucił:

I.  sprzeczność istotnych ustaleń Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przez przyjęcie, że:

1)  powódka posiada zaległości podatkowe stanowiące dochód budżetu państwa w ciągle zmienianych wysokościach, co wynikać ma z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w Myśleniach w sytuacji, gdy powódka kwestionuje stanowisko tego Urzędu co do zaległości podatkowych, dodatkowo powyższe okoliczności nie mogą wynikać z pism, lecz prawomocnych orzeczeń organów podatkowych czy sądów administracyjnych,

2)  pominięcie, że powódka pomimo kwestionowania istnienia zaległości podatkowych, zwróciła się do Urzędu Skarbowego w M. z wnioskiem o odroczenie/ rozłożenie na raty zaległości podatkowych oraz składała wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych; wnioski te w chwili obecnej są procedowane i w szczególności nie zostały one załatwione odmownie,

3)  powódka ponosi winę za rzekome posiadanie zaległości podatkowych, 

4)  w niniejszej sprawie zagrożony jest interes fiskalny Skarbu Państwa, interes społeczny gdyż powódka rzekomo nie reguluje swoich zobowiązań publicznoprawnych o charakterze podatkowym oraz rzekomo nie podejmuje żadnych działań mających na celu ich uregulowanie, odroczenie płatności bądź rozłożenie na raty, a zobowiązania te wciąż narastają,

5)  powódka prowadzi działalność koncesjonowaną w sposób nierzetelny i nieprawidłowy,

II.  naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:

1)  art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. w następstwie braku prawidłowego oznaczenia w zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej albowiem z nagłówka i pieczęci umieszczonej na decyzji ma wynikać, że organem jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, natomiast z treści pouczenia i podpisu pod pouczeniem wynika, że organem jest inny podmiot czy jednostka, a mianowicie: Południowo-Wschodni Oddział Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki w siedzibą w K.,

2)  art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w następstwie braku oznaczenia strony, której decyzja ma dotyczyć w części wstępnej decyzji; wymogu tego nie spełnia wskazanie tylko w rozstrzygnięciu decyzji, że cofa się koncesję udzieloną spółce Stacja Paliw (...) spółka jawna z siedzibą w D.,

3)  art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w następstwie braku podpisu pod sentencją decyzji oraz pod uzasadnieniem decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; wymogu tego nie spełnia podpis zamieszczony jedynie pod pouczeniem; ponadto nie wykazano, że osoba tam podpisana posiada upoważnienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

4)  art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i błędne, dowolne, proste i bezkrytyczne przyjęcie, jakoby powódka posiadała zaległości podatkowe, prowadziła działalność koncesjonowaną w sposób nierzetelny i nieprawidłowy oraz aby nie podejmowała żadnych działań mających na celu uregulowanie, odroczenie płatności bądź rozłożenie na raty rzekomych zobowiązań podatkowych,

5)  art. 80 k.p.a. - przez błędną ocenę materiału dowodowego,

6)  art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie w następstwie przyjęcia, że konieczne i celowe jest nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności gdyż jest to rzekomo niezbędne ze względu na interes społeczny,

III.  naruszenie przepisów prawa materialnego:

1)  art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e., art. 41 ust. 3 pkt 1 p.e. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 6 p.e. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w następstwie przyjęcia, że powódka zalega z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz że każda zaległość uzasadnia cofnięcie koncesji, a także iż powódka rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe, powód wniósł o:

1)  uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania,

2)  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania,

3)  wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania, oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(odpowiedź Prezesa URE na odwołanie z dnia 29.11.2024 r. k. 42-46v akt sąd.)

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie pominął na podstawie art. 299 § 1 k.p.c. w zw. z art. 300 § 1 k.p.c. wniosek dowodowy powoda o przesłuchanie w charakterze strony wspólników powodowej spółki, gdyż wszystkie fakty kluczowe dla wyjaśnienia niniejszej sprawy zostały wyjaśnione.

(postanowienie SOKiK z dnia 28.08.2025 r. k. 54 akt sąd.)

Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił co następuje:

Decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 20 sierpnia 2004 r. nr (...) (ze zm.) udzielono Stacji Paliw (...) spółka jawna z siedzibą w D. koncesji na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 25 sierpnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.

Koncesja dawała koncesjonariuszowi uprawnienie do obrotu wskazanymi szczegółowo w jej treści benzynami silnikowymi, olejami napędowymi oraz gazem płynnym LPG przy wykorzystaniu stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w D. przy ul. (...).

Warunek 2.3.6. udzielonej powodowi koncesji stanowi, że „ Koncesjonariusz jest obowiązany pisemnie zawiadomić Prezesa URE o zaprzestaniu spełniania któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, a także o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 33 ust. 3 lub ust. 3a tej ustawy, najpóźniej w terminie 7 dni od dnia, w którym Koncesjonariusz przestał spełniać którykolwiek w ww. warunków lub zaistniała którakolwiek z ww. okoliczności”.

(decyzja Prezesa URE z dnia 31.01.2023 r. k. 29-32 akt adm.)

Powód posiadał zaległości podatkowe stanowiące dochód budżetu państwa w wysokości wraz z odsetkami wskazanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.. Koncesjonariusz nie uzyskał przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia na raty zaległości podatkowych lub wstrzymania w całości wykonania decyzji właściwego organu podatkowego.

(pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 25.10.2023 r. k. 1-1v, 5-5v akt adm.)

Prezes URE w dniu 22 listopada 2023 r. zawiadomił powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia udzielonej koncesji w oparciu o brzmienie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. oraz wezwał go do udokumentowania braku zaległości w zapłacie podatków stanowiących dochód budżetu państwa poprzez przedłożenie stosownego zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego.

(zawiadomienie Prezesa URE o wszczęciu postępowania z dnia 22.11.2023 r. k. 8-9 akt adm.)

Powód ustosunkował się do powyższego i wyjaśnił m.in., że „ w wyznaczonym terminie nie jesteśmy w stanie uzyskać takiego zaświadczenia”. Dodał również, że nie zgadza się z twierdzeniami organów podatkowych o istnieniu zaległości podatkowych.

(pismo powoda z dnia 8.12.2023 r. k. 10-11 akt adm.)

Pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. przedstawił aktualny stan zaległości wymagalnych podatnika posiadającego koncesję paliwową i zalegającą z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, składający się z należności głównej , odsetek obliczonych na dzień 26.01.2024 r. oraz kosztów egzekucyjnych i upomnień. Koncesjonariusz nie uzyskał przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia na raty zaległości podatkowych lub wstrzymania w całości wykonania decyzji właściwego organu podatkowego.

(pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29.01.2024 r. k. 14-17 akt adm.)

Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. pozwany zawiadomił powoda o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W dniu 19 lutego 2024 r. powód skorzystał z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w niniejszym postępowaniu.

(pismo Prezesa URE z dnia 2.02.2024 r. k. 19 akt adm., oświadczenie o zapoznaniu się z materiałem dowodowym z dnia 19.02.2024 r. k. 20 akt adm.)

Na dzień 18 marca 2024 r. powód zalegał z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa w wysokości wskazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M..

(pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 18.03.2024 r. k. 23-24 akt adm.)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydał w dniu 18 marca 2024 r. zaskarżoną decyzję.

(decyzja Prezesa URE z dnia 18.03.2024 r. k. 25-27 akt adm.)

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane.

Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zważył co następuje:

Odwołanie jest bezzasadne, decyzja wydana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki jest prawidłowa, została oparta na prawidłowo ustalony stanie faktycznym oraz prawnym.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. Prezes URE cofa koncesję w przypadkach niespełniania któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 33 ust. 1, lub w przypadku wystąpienia okoliczności, których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2-7 lub ust. 3a.

W świetle art. 33 ust. 1 pkt 6 p.e. okolicznością warunkującą posiadanie koncesji jest nie zaleganie z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskano przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległości podatkowych albo podatku lub wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu podatkowego.

W myśl art. 41 ust. 3 pkt 1 p.e. Prezes URE cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa.

Dokonując subsumpcji stanu faktycznego do stanu prawnego wskazać należy, że powód zalegał z zapłatą podatków stanowiących dochód z budżetu państwa. Na dzień 29 stycznia 2024 r. stan zaległości podatkowych powoda wyniósł łącznie kwotę wskazana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.. Ponadto, wspomnieć należy, że powód, w odniesieniu do stwierdzonych zaległości podatkowych, nie uzyskał przewidzianych prawem zwolnień, odroczeń, rozłożenia na raty zaległości podatkowych ani nie wstrzymano też wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Prezes URE prawidłowo przyjął, że wystąpiły przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia udzielonej przedsiębiorcy koncesji na obrót paliwami ciekłymi, określone w art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. a w momencie wydawania decyzji takie przesłanki istniały, a Spółka nie dawała gwarancji należytego wykonywania koncesji.

Sąd w pełni podziela przy tym stanowisko Prezesa URE, który w uzasadnieniu decyzji wskazał, że brzmienie art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e., wskazuje, iż koncesję należy cofnąć, jeżeli w trakcie wykonywania działalności koncesjonowanej zaistnieje przesłanka wynikająca z art. 33 ust. 3 pkt 2-7 lub 3a p.e. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e., dzieli przesłanki determinujące cofnięcie koncesji na dwie grupy: pierwszej, w której niespełnianie któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 33 ust. 1 i drugiej - ma dojść tylko do zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2-7 lub ust. 3a. Wystąpienie okoliczności oznacza zaś zaistnienie okoliczności choćby jednorazowe, bez konieczności ciągłości i aktualności tego stanu. Art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. nie uzależnia więc nałożonego na Prezesa URE obowiązku cofnięcia koncesji, od konieczności istnienia powołanych przesłanek z art. 33 ust. 3 pkt 2-7 lub ust. 3a na dzień wydania decyzji cofającej koncesję. Podobnie obowiązek cofnięcia koncesji przez Prezesa URE definiował już Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w uzasadnieniach wyroków wydanych w sprawach XVII AmE 365/17 i XVII AmE 122/21 i Sąd podziela w pełni wyrażone tam stanowisko.

W związku z powyższym należy uznać, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki prawidłowo uznał, że powód nie spełnia warunków określonych w art. 33 ust. 1 pkt 6 p.e. i w konsekwencji wypełnione zostały przesłanki cofnięcia Przedsiębiorcy koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 20 sierpnia 2004 r. nr (...) (ze zm.), określone w art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd wskazuje, że ewentualne naruszenie tych przepisów nie jest przedmiotem postępowania sądowego i nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie cywilne, w którym na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego Sąd dokonuje własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Przede wszystkim Sąd nie ogranicza się jedynie do sprawdzenia prawidłowości postępowania administracyjnego. Przed sądem powszechnym sprawa rozpoznawana jest według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a przedmiotem nie jest kontrola legalności decyzji administracyjnej, jak to ma miejsce przed sądem administracyjnym. Celem postępowania sądowego nie jest więc przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, lecz merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Do Sądu ostatecznie należy zastosowanie odpowiedniej normy prawa materialnego, na podstawie wyjaśnienia podstawy faktycznej, obejmującej wszystkie elementy faktyczne przewidziane w hipotezie tej normy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt I NSKP 7/21, opubl. Lex nr 3225327).

W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone przez pozwanego zostało przeprowadzone w sposób rzetelny, wszechstronny i wyczerpujący. Prezes URE dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i nie doszło do sprzeczności dokonanych przez pozwanego ustaleń faktycznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym jak i naruszenia wskazanych przez powoda przepisów k.p.a.

Prezes URE w treści zaskarżonej Decyzji wskazał wprost oznaczenie organu administracji publicznej tj. Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Osoba podpisująca zaskarżoną decyzję została upoważniona do dokonania tej czynności.

Ponadto, wbrew twierdzeniom powoda, skarżona decyzja zawiera oznaczenie strony tj. Stacji Paliw (...) spółka jawna, gdyż to właśnie ten podmiot uzyskał koncesją na obrót paliwami ciekłymi i był stroną postępowania prowadzonego przed Prezesem URE.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów ustawy – prawo energetyczne, należało uznać go za niezasadny. Zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy i stanowi jedynie polemikę z argumentacją pozwanego wskazaną w zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, że twierdzenia powoda zawarte w odwołaniu są gołosłowne. Powód nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że okoliczności wskazane w pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego są niezgodne z prawdą. Podobnie, odwołujący powołał się na postepowania toczące się przed WSA w Krakowie, jednakże i tutaj nie przedstawił on żadnego orzeczenia potwierdzającego jego twierdzenia zawarte w odwołaniu. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód w żaden sposób nie udowodnił słuszności swoich twierdzeń.

Odwołujący zarzucił również pozwanemu niesłuszne uznanie, jakoby jego postępowanie zagrażało interesowi fiskalnemu Skarbu Państwa oraz interesowi społecznemu.

Zaległości powoda z tytułu podatków od towarów i usług powstały w 2012 r. i z roku na rok systematycznie rosły. W związku z tym należy stwierdzić, że takie działanie bez wątpienia zagraża interesowi fiskalnemu Państwa, a co za tym idzie, interesowi społecznemu, rozumianemu jako dobro publiczne.

Powód nie poinformował pozwanego o zaleganiu z zobowiązaniami wobec budżetu państwa, do czego zobowiązywała go treść warunku 2.3.6. koncesji, co niewątpliwie świadczyło o nierzetelnym i nieprawidłowym prowadzeniu przez powoda działalności koncesjonowanej.

Dodać należy, że Sąd pominął wniosek o przesłuchanie w charakterze strony wspólników powodowej Spółki. Przesłuchanie stron jest dowodem subsydiarnym, który Sad przeprowadza, o ile wszystkie okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione. W przedmiotowej sprawie zgromadzone w sprawie dokumenty pozwalały na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a do tego mają zmierzać przeprowadzane dowody.

Sąd mając na uwadze, że zgromadzone dokumenty były wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie art. 148 ¹ §1 k.p.c. wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił wniesione przez powoda odwołanie na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, które w sprawie niniejszej obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w minimalnej stawce 720,00 zł, ustalonej w oparciu § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

SSO Dariusz Dąbrowski