Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lipca 2022 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia Sądu Okręgowego Ewa Malinowska
Protokolant –	Sekretarz sądowy Joanna Nande

po rozpoznaniu 26 lipca 2022 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania J. P. (1)

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji koncesyjnej

na skutek odwołania J. P. (1) od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 20 października 2020 r. Nr (...)

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od J. P. (1) na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Ewa Malinowska

XVII AmE 323/20

UZASADNIENIE

Decyzją z 20 października 2020 r. Nr (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na podstawie art. 162 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), w związku z art. 30 ust. 1 oraz art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. - o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1629, z późn. zm.) postanowił stwierdzić wygaśnięcie z dniem 18 stycznia 2020 r. decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 2 lipca 2015 r„ nr (...) (z późn.zm), którą udzielono koncesji na obrót paliwami ciekłymi przedsiębiorcy: J. P. (2) prowadzącemu działalność gospodarcza pod nazwą: Stacja Paliw (...)w miejscowości M., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...) (zwanemu dalej Koncesjonariuszem").

(decyzja k. 5-6)

Powódka J. P. (1) zarządca sukcesyjny (...)wniosła odwołanie od tej decyzji zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na złożony nowy wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania koncesji, który jednocześnie zawierał oświadczenie o cofnięciu wcześniejszego wniosku w tym przedmiocie, naruszenia art. 162 kpa, naruszenia art. 61a § 1 kpa. Zarzucając powyższe wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.

(odwołanie k. 7-10)

Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

(odpowiedź na odwołanie k. 31-35)

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Przedsiębiorca J. P. (2) prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą: Stacja Paliw (...) w miejscowości M. decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 2 lipca 2015 r., nr (...) (z późn. zm), uzyskał koncesję na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 30 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.

(bezsporne, decyzja k. 9-12 akt adm.)

Koncesjonariusz zmarł 18 października 2019 r., i w tym samym dniu został stanowiony zarząd sukcesyjny w osobie J. P. (1).

(wydruk z CIDG k. 3-4 akt adm.)

W dniu 14 października 2020 r. zarządca sukcesyjny złożył wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji koncesyjnej z 2 lipca 2015 r.

(wniosek k. 1-2 akt adm.)

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw w przypadku śmierci przedsiębiorcy(Dz. U. z 2018 r. poz. 1629, z późn. zm.) decyzja związana z przedsiębiorstwem wygasa, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny - z upływem trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego, chyba że w tym terminie został złożony wniosek, o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji.

Termin do złożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji koncesyjnej z 2 lipca 2015 r. upłynął w dniu 18 stycznia 2020 r. i tym samym koncesja, udzielona decyzją Prezesa URE z dnia 2 lipca
2015 r., nr (...) (z późn.zm.), wygasła z mocy prawa z dniem 18 stycznia 2020 r.

Zgodnie z art. 162 § 1 kpa stwierdza się wygaśniecie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Stwierdzenie wygaśnięcia koncesji leży w interesie społecznym i w interesie strony dla zachowania pewności obrotu prawnego.

Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Odnośnie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd Okręgowy podziela utrwalone w judykaturze stanowisko, iż zasadniczo tego typu zarzuty są nieskuteczne przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ponieważ Sąd ten nie może ograniczyć sprawy wynikającej z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowania sądowe. Celem postępowania nie jest przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia jednak stron możliwości zgłoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd antymonopolowy jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tylko takie odczytanie relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowym może uzasadniać dokonany przez racjonalnego ustawodawcę wybór między drogą postępowania cywilnego i drogą postępowania sądowo-administracyjnego dla wyjaśnienia istoty sprawy (por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351/99; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt III SZP 2/05). Sąd Okręgowy uznaje, że nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych, to zarzuty w tym zakresie nie mogą być skuteczne, o ile uchybienia te mogą być sanowane w toku postępowania sądowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sporu, bowiem tutejszy Sąd zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo.

Wniosek o umorzenie postępowania złożony po wydaniu zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na bieg niniejszego postępowania. Rację ma też pozwany, że termin określony w art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy rozstrzyganiu, czy dany termin ma charakter materialny czy procesowy, decydujące znaczenie ma skutek upływu terminu. Jeżeli skutek ten polega na wygaśnięciu prawa podmiotowego lub na niemożności jego realizacji, termin ma charakter materialnoprawny. Materialnoprawny charakter mają zatem terminy wyznaczające okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie konkretyzacji norm prawa materialnego na przykład poprzez wydanie decyzji lub bezpośrednio z mocy prawa. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Inaczej mówiąc, termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację prawa podmiotowego, zaś konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności.

Instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 58 i 59 k.p.a. jest natomiast instytucją prawa procesowego. Na podstawie tych przepisów mogą być przywracane terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego (vide wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 1230/94).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, że koncesja wygasła wobec niezłożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania koncesji w terminie. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przyjmując, że na koszty należne pozwanemu złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 720 zł, ustalone na podstawie § 14 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805) w brzmieniu obowiązującym od 26 października 2016 r.

SSO Ewa Malinowska