Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

POSTANOWIENIE

Dnia 04 kwietnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny - Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Miłosz Konieczny

po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2025 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku P. J.

z udziałem M. J.

o stwierdzenie nabycia spadku po J. J.

na skutek apelacji wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie

z dnia 13 października 2023 roku, sygn. akt I Ns 450/21

postanawia:

1.  oddalić apelację;

2.  zasądzić od P. J. na rzecz M. J. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

Miłosz Konieczny

Sygn. akt XXVII Ca 287/24

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 04 kwietnia 2025 roku

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne zarówno dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jak również prawną ocenę tych ustaleń wskazaną w pisemnych motywach orzeczenia.

Dokonując wszechstronnej analizy zebranych dowodów Sąd I instancji nie uchybił zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. (zasady swobodnej oceny dowodów) nie może więc zostać uwzględniony. Skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest wystarczające natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (tak np. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 06 listopada 1998 r., II CKN 4/98 – niepublikowane). Należy pamiętać, że jeśli tylko z materiału dowodowego wynika, że sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów. Taka ocena dowodów musi się ostać, nawet jeśli na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sąd drugiej instancji, dokonując kontroli w zakresie oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji, nie ustala prawdziwości faktów, lecz sprawdza, czy granice swobodnej oceny nie zostały przekroczone. Natomiast same nawet bardzo poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice swobodnej oceny dowodów, nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd odwoławczy odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 08 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa 1472/14).

Sąd I instancji w sposób wyczerpujący, przystępny, wyważony i przede wszystkim logiczny przedstawił czym się kierował wydając skarżone orzeczenie, wszechstronnie przy tym omówił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazując jednoznacznie fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, powtarzanie zaś obecnie całej tej argumentacji Sąd Okręgowy uważa za całkowicie zbyteczne, zawłaszcza, że sama apelacja nie zawiera żadnych nowych elementów (zarzutów), które nie doczekałyby się omówienia i analizy przez Sąd Rejonowy w sporządzonym przez niego pisemnym uzasadnieniu. Dlatego szukając ustosunkowania się do nich należy po prostu sięgnąć do jego lektury.

Z kolei zarzuty podniesione w apelacji, mając czysto polemiczny charakter, wynikają ewidentnie z subiektywnej oceny przez wnioskodawcę stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz wybiórczego potraktowania zgromadzonego materiału dowodowego.

W oparciu o zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy brak było podstaw do uznania, iż po stronie J. J. (w dacie sporządzenia przez niego testamentu notarialnego z dnia 28.07.2009 r.) wystąpiły przesłanki nieważności testamentu, w tym w szczególności, iż spadkodawca działał w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, bądź też pod wpływem groźby. Zarzuty skarżącego w tej kwestii nie znalazły potwierdzenia zarówno w zeznaniach świadków, jak i opinii sądowo-psychiatrycznej.

W świetle treści pisma przygotowawczego wnioskodawcy z dnia 02.11.2021 r. (prezentata sądu, k. 30-34), w którym tenże stwierdził, że testament spadkodawcy jest nieważny jedynie w części dotyczącej wydziedziczenia syna, wydaje się, iż sam skarżący nie miał przekonania, co do tego, iż jego ojciec (sporządzając testament) działał w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, bądź też pod wpływem groźby.

Podkreślić trzeba, że to czy doszło do skutecznego wydziedziczenia, czy faktycznie ziściła się jedna z przesłanek wydziedziczenia opisana w art. 1008 k.c., czy podane w testamencie przyczyny wydziedziczenia miały miejsce, nie stanowi przedmiotu zainteresowania i badania przez sąd w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, lecz w ewentualnej sprawie o zachowek.

W końcu, orzekając o stwierdzeniu nabycia spadku sąd nie ocenia moralności tego, czy też innego członka rodziny bądź bliskich spadkodawcy (potencjalnych spadkobierców), nie taka jest jego rola. Ma zaś za zadanie (w przypadku dziedziczenia testamentowego) ustalić, czy testament jest ważny, co też zostało rzetelnie zrealizowane, zaś Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej zapadłego orzeczenia nie doszukał się uchybień, które uzasadniałyby jego zmianę bądź uchylenie.

Reasumując – zważywszy na całość przeprowadzonych rozważań - Sąd Okręgowy uznał, że apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

O kosztów postępowania apelacyjnego, Sąd odwoławczy – wobec sprzeczności interesów zainteresowanych oraz oczywistej bezzasadności wywiedzionej apelacji - orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804 z późn. zm.).

Sędzia Miłosz Konieczny