Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 czerwca 2018 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Protokolant:

SSO Ewa Kiper Kamila Jankowska

po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w W.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie

z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II C 3590/16

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz (...) Sp. z o.o. w W. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej.

SSO Ewa Kiper

Sygn. akt XXVII Ca 376/18

UZASADNIENIE

****** początek tekstu

[ Przewodniczący 00:00:00.000]

Uzasadnienie. Pozwami wniesionymi w dniu 12 grudnia 2016 roku w niniejszej sprawie, oraz w sprawie o sygnaturze II C 3591/16 (...) Spółka z o. o. w W. wnosiła o zasądzenie od pozwanej (...) Spółka z o. o. w W. kwot po 400 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 września 2016 roku do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za opóźniony lot, a także domagała się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany nie uznawał powództw i wnosił o ich oddalenie, oraz zasądzenie kosztów procesu.

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwoty po 400 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienia w wysokości równej sumie straty preferencyjnej NBP i pięciu i pół dziesiątych punktów procentowych za okres od dnia 22 września 2016 roku do dnia zapłaty, oraz kwoty po 947 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Od powyższego orzeczenia pozwany wniósł apelację zaskarżającą w całości oraz zarzucając naruszenie artykułu 5, 6, 7 rozporządzenia WUE numer 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego dwa tysiące czwartego roku, artykułu 449 kc i 509 kc, artykuł 58 kc, artykuł 509 kc, 351 ze znaczkiem 1, w związku z artykułem 58 kc, 384 kc, artykułu 15 rozporządzenia w związku z artykułem 385 prim kc i artykułu 58 kc, artykułu 353 prim kc, w związku z artykułem 58 kc, 384 kc, 385 ze znaczkiem 3 kc, 380 kc, artykułu 510 kc, 509 kc, w związku z artykułem 58 kc, artykułu 511 kc, artykułu 74, 78 kc, artykułu 56 kc, artykułu 5, 6 i 7 rozporządzenia, artykułu 316 kpc, 227, kpc, 228 kp..., 229 kpc, 230 kpc, 232 kpc, 233 kpc, artykułu 65 paragraf 2 kc.

Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie powództwa, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu Okręgowego apelacja strony pozwanej nie, nie zawierała zarzutów, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów, związanych z naruszeniem artykułu 233 paragraf 1 kpc, wskazać należy, iż Sąd Okręgowy w całości podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd Rejonowy. Przede wszystkim, nie zostało w Apelacji wskazane, w jaki sposób miało dojść do naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu artykułu 233 paragraf 1 kpc. Zważyć należy, że zarzut naruszenia wyżej wymienionego przepisu może sprowadzać się jedynie do wykazania posługując się argumentami wyłącznie jurydycznymi, czy Sąd Rejonowy naruszył ustanowiony artykuł 233 kpc zasady oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, to jest przekroczył granice swobody, wyznaczone logiką i doświadczeniem życiowym, zasadami nauki, bądź nie dokonał wszechstronnego rozważenia sprawy, pomijając część materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego, skarżąca nie wykazała, aby ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny był sprzeczny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, jak również, że przy rozważeniu okoliczności sprawy, Sąd pominął część materiału dowodowego. W istocie pozwana nie zakwestionowała prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Sąd Okręgowy podzielił w całości rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy na gruncie prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych. W szczególności Sąd Okręgowy uznał, że doszło do skutecznego zawarcia umowy cesji między powodem P. R., a P. M. i M.. Nie można podzielić zarzutów pozwanej, dotyczących nieważności umowy z uwagi na charakter wierzytelności będących przedmiotem tej cesji. Zgodnie z artykułem 509 paragraf 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu, albo właściwości zobowiązania. W ocenie Sądu Okręgowego niewątpliwie roszczenie odszkodowawcze jest wierzytelnością stanowiącą prawo majątkowe. Ustawodawca w przepisie artykułu 509 paragraf 1 kc wprowadził bardziej generalną zasadę, iż zmiana wierzyciela bez zgody dłużnika jest dopuszczona, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustaleniu właściwości zobowiązania. Ani Kodeks cywilny, ani rozporządzenie numer (...) Parlamentu Europejskiej Rady z 11 lutego 2004 roku nie wprowadzają żadnych ograniczeń, co, do możliwości zbywania roszczeń o odszkodowanie za opóźniony, czy odwołany lot. Tym samym zbycie roszczeń poprzedników prawnych powoda, względem pozwanego należy uznać za dopuszczalne. Ponadto charakter zobowiązania nie stoi na przeszkodzie do dokonania przelewu. Stanowi ono roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy, a nie z tytułu deliktu.

Nadto w przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że wierzytelność ma charakter pieniężny i bez znaczenia jest dla tej wierzytelności i jej wysokości, czy zostanie zbyta, czy nie. Wysokość odszkodowania nie zależy bowiem od rozmiaru szkody i ma stałą wysokość uzależnioną od długości opóźnionego, czy odwołanego lotu. Zarzuty zawarte w apelacji w znacznej części dotyczyły klauzul niedozwolonych, zawartych według pozwanych w postanowieniach umowy przelewu pomiędzy powodem, a pasażerami opóźnionego lotu. W tym miejscu podkreślić należy, że, co prawda dłużnik może kwestionować ważność umowy przelewu, jednakże zbyt daleko idące jest twierdzenie, jakoby przysługiwały mu również zarzuty, dotyczące abuzywności postanowień umowy, której nie jest stroną. Zauważyć bowiem należy, że przepisy, dotyczące klauzul niedozwolonych służyć mają ochronie konsumenta, czyli słabszej strony w umowie z przedsiębiorcą. Z kolei przepis 385 prim kpc powinien podlegać wykładni ścisłej. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z artykułem 509 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu, albo właściwości zobowiązania. Zgodnie zaś z artykułem 511 kc, jeżeli wierzytelność jest stwierdzana pismem, przedmiot tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Z zestawienia tych przepisów wynika, że na zawarcie umowy przelewu nie jest wymagana forma pisemna. W szczególności brzmienie artykułu 511 kc nie pozostawia wątpliwości, że nawet w przypadku wierzytelności stwierdzonej pismem, obowiązek stwierdzenia przelewu pismem, nie został zastrzeżony pod rygorem nieważności, a jedynie dla celów dowodowych. Niezależnie od powyższego nie można podzielić poglądów skarżących, jakoby wierzytelność pasażera w postaci odszkodowania za opóźniony lot była stwierdzona pismem. Jak wskazał słusznie Sąd Rejonowy, nie można uznać, aby pismo zawierające umowę, bądź inne pismo stwierdzające, że umowa przewozu była zawarta, stwierdzały, że przewoźnik jest zobowiązany zapłacić pasażerowi odszkodowanie za odwołanie lub opóźnienie lotu. Roszczenia te nie powstają na skutek zawarcia wyżej wymienionych umów, ale po zaistnieniu określonych zdarzeń faktycznych, określonych w rozporządzeniu numer (...). W związku z tym, nie można uznać, aby był on stwierdzony pismem przez zaistnienie zdarzeń w postaci odwołania, lub opóźnienia lotu. Ponadto zauważyć należy, że do pozwu zostało załączone oświadczenie pasażerów, potwierdzających zbycie wierzytelności na rzecz powodowej spółki. Oświadczenia te zostały złożone na piśmie. W tym kontekście nieuprawnione jest również twierdzenie strony pozwanej, że umowa między powodem, a pasażerami nie przenosiła w sposób jednoznaczny wierzytelności i ryzyka z nią związanego na powoda i nie uprawniała pasażerów do ściśle określonej ceny za wierzytelność i z tego względu wobec braku określenia formy wymaganej dla umowy cesji nie doszło do skutecznego przeniesienia wierzytelności. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa umowa zawiera klauzulę w postaci woli sprzedaży wierzytelności. Nieuzasadnione były również twierdzenia, że wolą stron nie było dokonanie oceny wierzytelności, a Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego w postaci artykułu 65 paragraf 2 kc. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie stanowisko powołane przez Sąd Rejonowy, zgodnie z którym w sytuacji, gdy obie strony zgodnie oświadczają, że doszło do przelewu wierzytelności, iż aby strony miały taki zamiar i cel umowy na względzie, zbędne są rozważania i dokonywanej wykładni oświadczeń woli w tym przedmiocie. Sama subiektywna ocena pozwanej, oraz zarzuty dotyczące treści tej umowy nie mogą podważać prowadzić do zakwestionowania wykładni oświadczeń bądź umowę cesji.

Podzielając w całości ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Rejonowy, jak i wywiedziono ocenę prawną żądania pozwów, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie artykułu 385 kpc. O kosztach orzeczono, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając jednokrotność wynagrodzenia na podstawie art. 98 kpc.

[ koniec części 00:09:29.535]