Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 września 2016 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:	SSO Grzegorz Tyliński (spr.)
Sędziowie:	SO Katarzyna Parczewska SR del. Miłosz Konieczny
Protokolant:	stażysta protokolant sądowy Kamila Jankowska

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) W.

przeciwko J. J. (1) i M. L.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt I C 1305/15

1.  zmienia zaskarżony wyrok:

a)  w punkcie pierwszym w ten sposób, że zasądza od J. J. (1) i M. L. na rzecz (...) W. kwoty po 187,87 (sto osiemdziesiąt siedem 87/100) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 1 kwietnia 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz z odsetkami za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

b)  w punkcie drugim w ten sposób, że zasądza od J. J. (1) i M. L. na rzecz (...) W. kwoty po 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

2.  zasądza od J. J. (1) i M. L. na rzecz (...) W. kwoty po 45 (czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

SSR del. Miłosz Konieczny SSO Grzegorz Tyliński SSO Katarzyna Parczewska

Sygn. akt XXVII Ca 1261/16

UZASADNIENIE

Pozwem, który wpłynął w dniu 24 lutego 2015 r. powód (...) W. domagał się zasądzenia od pozwanych J. J. (1) i M. L. kwot po 816,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi od wskazanych dat i kwot.

W dniu 23 marca 2015 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. akt I Nc 925/15), w którym nakazał J. J. (1) oraz M. L., aby zapłacili (...) W. kwotę po 816,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi: od kwoty 3,90 zł od dnia 2 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty, od kwoty 312,58 zł od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 500,42 zł od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwoty po 310,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sprzeciw od tego nakazu w części wnieśli pozwani J. J. (1) i M. L. – w zakresie kwoty 187,87 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty wobec obu pozwanych oraz kosztów zastępstwa procesowego od powyższej kwoty po 90 zł od każdego z pozwanych.

Zapadłym w związku z wniesionym sprzeciwem wyrokiem z dnia 22 czerwca 2015 r. (sygn. akt I C 1305/15) Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie oddalił powództwo oraz zasądził od powoda solidarnie na rzecz pozwanych J. J. (1) oraz M. L. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących ustaleniach faktycznych:

J. J. (1) i M. L. są użytkownikami wieczystymi ułamkowej części gruntu położonego w W. przy ul. (...), związanego z prawem własności lokalu nr (...) w tym budynku. Nieruchomość ta została nabyta przez J. J. (1) i M. L. w dniu 22 grudnia 2007 r. W pismach z dnia 22 listopada 2013 r. kierowanymi do obu współwłaścicieli (...) W. oświadczyło, iż wypowiada użytkownikom wieczystym wysokość dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu, informując, iż od dnia 1 stycznia 2014 r. opłata ta wynosić będzie 1 000,89 zł. Wypowiedzenie to M. L. odebrał osobiście, zaś zawierająca wypowiedzenie przesyłka zaadresowana do J. J. (1) została wysłana na nieprawidłowy adres – na ul. (...), (...)-(...) W., podczas gdy zamieszkuje on w W. przy ul. (...), a zamiana adresu została zgłoszona w Wydziale (...) (...) W. dla D. Ś. w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez J. J. (1).

W tych okolicznościach faktycznych Sąd Rejonowy odmówił uwzględnienia powództwa. Wskazując na regulacje zawarte w art. 232 Kodeksu cywilnego oraz art. 71 ust. 1, 4 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Sąd Rejonowy wskazał na konieczność uiszczania przez użytkownika wieczystego opłat rocznych – do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Dokonując oceny podstawowej dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu kwestii prawidłowości wypowiedzenia opłaty rocznej wobec obu pozwanych Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż w myśl art. 78 ust. 1 powyższej ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości, a do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż użytkowanie wieczyste może przysługiwać danemu podmiotowi w całości, może być także przedmiotem współużytkowania w częściach ułamkowych. W sytuacji, w której wyodrębniony lokal w budynku posadowionym na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym pozostaje we współwłasności ułamkowej kilku osób - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - prawo użytkowania wieczystego jest objęte wspólnością ułamkową, a właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu, a więc udział ten przysługuje również w zakresie prawa do gruntu. Przedmiotem wspólności współwłaścicieli jest lokal, udział w nieruchomości wspólnej i udział w prawie użytkowania wieczystego. Podzielając stanowisko wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwały Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2003 r., III CZP 65/03, OSNC 2004, nr 12, poz. 189, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZP 43/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 98 i z dnia 12 grudnia 2012 r., III CZP 82/12, OSNC 2013, nr 6, poz. 75), wskazano, iż w takim wypadku obowiązuje zasada jedności udziału w prawie wieczystego użytkowania, co oznacza, iż udział ten nie ulega podziałowi w taki sposób, że każdemu ze współwłaścicieli przysługuje odrębny udział w nieruchomości wspólnej, lecz każdemu z nich przysługuje udział w udziale wieczystego użytkowania stosownie do posiadanych udziałów we współwłasności lokalu. Współwłaściciele mają więc udział nie w prawie użytkowania wieczystego, ale w udziale prawa użytkowania wieczystego i w tym zakresie każdy z nich jest współużytkownikiem wieczystym. Opłata za wieczyste użytkowanie jest ustalana w odniesieniu do konkretnego, określonego procentowo, udziału w wieczystym użytkowaniu związanym z prawem własności odrębnej nieruchomości, jaką jest wyodrębniony lokal. Jest to jedna opłata roczna dla tego udziału, a nie dla poszczególnych udziałów współwłaścicieli lokalu w tym udziale. Na etapie ustalania wysokości opłaty nie ma znaczenia sposób, w jaki współwłaściciele będą spełniać świadczenie, a więc czy jest ono podzielne czy nie i jakie udziały im przysługują. Nie ulega wątpliwości, że skoro art. 238 k. c. nakłada obowiązek uiszczania opłaty na użytkownika wieczystego, a art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nakazuje dokonać wypowiedzenia jej wysokości również użytkownikowi wieczystemu, to złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu całej opłaty dotyczy każdego użytkownika wieczystego, niezależnie od tego, czy przysługuje mu samodzielnie prawo do udziału w użytkowaniu wieczystym związanym z danym lokalem, czy też wspólnie, w częściach ułamkowych z innymi współwłaścicielami lokalu. Współwłaściciele wyodrębnionego lokalu, którym przysługują udziały w udziale prawa wieczystego użytkowania, są użytkownikiem wieczystym w rozumieniu art. 78 ust. 1. W takiej sytuacji prawo do ochrony prawnej i prawo do sądu może zapewnić wyłącznie doręczenie wszystkim współwłaścicielom oświadczenia o wypowiedzeniu zawierającego informacje i pouczenie wymagane przez art. 78 ust. 1 ustawy. Zasada jedności udziału w nieruchomości wspólnej sprzeciwia się przyjęciu poglądu, że oświadczenie o wypowiedzeniu opłaty powinno być złożone każdemu ze współwłaścicieli wyodrębnionego lokalu w części odpowiadającej ich udziałom we współwłasności lokalu. Prowadziłoby to do niedopuszczalnej sytuacji, w której, w zależności od aktywności poszczególnych współwłaścicieli, w ramach jednego udziału w prawie użytkowania wieczystego mogłoby dojść do zróżnicowania części jednej opłaty ustalonej dla tego udziału. Przyjęte rozstrzygnięcie zapobiega takiej możliwości, gdyż mimo braku współuczestnictwa koniecznego współwłaścicieli w postępowaniu sądowym o ustalenie wysokości opłaty rocznej i braku rozszerzonej prawomocności materialnej wyroku w tej sprawie, orzeczenie dotyczy całości opłaty rocznej ustalonej dla udziału w prawie użytkowania wieczystego związanego z prawem współwłasności w częściach ułamkowych wyodrębnionego lokalu. W takiej sytuacji – ponownie odwołując się do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy (w uchwale z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt III CZP 19/14) Sąd Rejonowy wskazał, iż opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego związanego z prawem własności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego powinna być wypowiedziana w całości wszystkim współwłaścicielom tego lokalu.

Przy tych rozważaniach Sąd I instancji zważył, iż wypowiedzenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego z dnia 22 listopada 2013 r. nie zostało dokonane skutecznie, albowiem nie zostało doręczone jednemu ze współużytkowników wieczystych. Zgodnie z art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W myśl zaś art. 42 § 1 k .p. a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego – jak wywiódł to Sąd Rejonowy - wynikało, iż wypowiedzenie skierowane do J. J. (1) zostało skierowane na adres, pod którym nie zamieszkiwał, przy czym informacja w zakresie zmiany adresu do korespondencji została powodowi przekazana przez pozwanego pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Niezależnie od tego, że we wniosku o dokonanie aktualizacji danych osobowych pozwany wskazał nieprawidłowy numer lokalu, co jak wskazywał pełnomocnik pozwanego, było wynikiem omyłki pisarskiej, adres ten jest i tak inny aniżeli adres, na który wysłano pismo zawierające wypowiedzenie wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. W przedmiotowym wniosku wskazano przy tym, iż dotyczy on m. in. nieruchomości położonej przy ul. (...) w W.. Adres zamieszkania pozwanego wynika nadto z przedłożonego przez powoda wydruku z systemu ewidencji ludności. Pomimo powyższego wypowiedzenie wysłano na adres (...) (...). Wskazać w tym miejscu należy, iż w niniejszym wypadku bez znaczenia jest okoliczność, iż wypowiedzenie wysłano na adres, pod którym zamieszkują rodzice pozwanego, skoro pozwany zamieszkuje pod innym adresem i przed wysłaniem wypowiedzenia zawiadomił o tym fakcie stronę powodową. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd I instancji wskazał, iż pozwanych obowiązywała stawka opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości sprzed wypowiedzenia, tj. w kwocie 625, 17 zł.

O kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego orzeczono na podstawie art. 98 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Apelację od tego wyroku z dnia 22 czerwca 2015 r. wniósł powód (...) W.. Wyrokowi temu zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 321 § 1 k. p. c. poprzez wyrokowanie co do przedmiotu nie objętego żądaniem powoda – to jest badania w przedmiotowym procesie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej części gruntu nr 24 położonego w W. przy ul. (...) (lok. 24), podczas gdy przedmiotem procesu była kwestia zapłaty opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ww. części gruntu; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 78 ust. 2 i art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na badaniu przez Sąd w niniejszym procesie o zapłatę skuteczności wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, podczas gdy skuteczność takiego wypowiedzenia może być badana jedynie przez sąd powszechny w procesie o ustalenie wysokości opłaty rocznej i musi być poprzedzona postępowaniem przed samorządowym kolegium odwoławczym; 3) naruszenia art. 78 ustawy polegające na przyjęciu, że wypowiedzenie opłaty rocznej dokonane przez powoda nie zostało doręczone pozwanym w sposób prawidłowy. w sytuacji w której kwestie tę uprawnione jest badać jedynie samorządowe kolegium odwoławcze, co z kolei jest koniecznym elementem, otwierającym drogę do ewentualnego przeniesienia sporu przed sąd powszechny, w którym to użytkownik wieczysty (pozwany) staje się powodem w sprawie o ustalenie; 4) naruszenie art. 61 § 1 k. c. w zw. z art. 78 ust. 1 u. g. n. i art. 366 § 1 k. c. polegające na przyjęciu, że wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej było nieskuteczne względem pozwanych w sytuacji, w której pozwani mając wiedzę o wypowiedzeniu przez powoda opłaty rocznej nie złożyli wniosku do samorządowego kolegium odwoławczego i tym samym nie spełnili warunku koniecznego do dokonania przez sąd powszechny badania ww. kwestii w procesie o ustalenie, w tym nie złożyli również wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku do SKO, że aktualizacja opłaty rocznej była niezasadna. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 375,74 zł z tytułu zaległych opłat za użytkowanie wieczyste ułamkowej części działki gruntu nr (...) położonego w W. przy ul. (...) związanej z własnością lokalu nr (...) za rok 2014 wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2014 r. oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu za II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanym. Ewentualnie apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o jej oddalenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja (...) W. jest zasadna, zaś podniesione w niej zarzuty muszą być uznane za częściowo trafne.

W pierwszej kolejności zważyć należy, iż Sąd Rejonowy w istocie prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne sprawy, które zresztą nie były podstawą zarzutu apelacyjnego. Dodatkowo jednak ustalić należy – w oparciu o niekwestionowaną kopię pisma z dnia 8 kwietnia 2013 r. (karta 48 akt sądowych), iż J. J. (1) złożył w dniu 8 kwietnia 2013 r. u powoda wniosek o dokonanie aktualizacji danych osobowych, wskazując na nowy adres dla korespondencji – ul. (...) lok. (...) (...)-(...) W. oraz iż wniosek ten dotyczy nieruchomości przy ul. (...) lokal użytkowy (...)oraz m. (...) oraz przy ul. (...). Dodatkowo ustalić należało – w oparciu o niekwestionowaną kopię dokumentu z karty 61 – 62 akt sądowych - iż w pełnomocnictwie udzielonym w dniu 8 maja 2013 r. (a zatem miesiąc później) pozwany M. L. wskazywał adres przy (...) (...)jako adres ustanawianego pełnomocnikiem J. J. (1).

Jak trafnie wskazał to Sąd Rejonowy pierwszoplanowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tak zawisłego sporu ma ocena, czy pozwany J. J. (1) w sposób skuteczny poinformował powoda o zmianie adresu dla doręczeń pism związanych z użytkowaniem wieczystym gruntu związanego z własnością lokalu położonego w (...), przy ul. (...). Zwrócić bowiem należy uwagę, iż zgodnie z art. 78 ust. 1 in fine ustawy o gospodarce nieruchomościami do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji uznać należy, iż w stosunkach związanych z użytkowaniem wieczystym odpowiednie zastosowanie znajdować będzie również dotyczący doręczeń art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 1 tego uregulowania w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, zaś w myśl jego § 2 w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Te rozważania prowadzić muszą do wniosku, iż użytkownik wieczysty zobowiązany jest zawiadamiać podmiot uprawniony do wypowiedzenia dotychczasowej stawki opłaty rocznej o każdorazowej zmianie adresu. Kwestia ta ma szczególnie istotne znaczenie w realiach sprawy niniejszej, w której doręczenia pierwotnie odbywały się pod inny adres, aniżeli lokal mieszkalny z własnością którego związane było użytkowanie wieczyste.

W dalszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż z poszerzonych w tym zakresie ustaleń faktycznych wynikało, iż J. J. (1) złożył we właściwej jednostce powoda informację o zmianie adresu. Z treści tego oświadczenia wnioskować jednak należy, iż zmiana taka dotyczyła jedynie nieruchomości położonych w budynkach przy ul. (...). Brak we wniosku o dokonanie aktualizacji jakiejkolwiek informacji, iż dotyczy ona również lokalu przy ul. (...). Z jednej strony nie sposób na powoda nałożyć obowiązek domyślenia się, iż pozwanemu chodziło o wszystkie nieruchomości, z którymi związana jest opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego budynku – skoro pozwany wyraźnie wskazywał co odmiennego, z drugiej zaś strony powoda utwierdzić w przekonaniu, iż aktualizacja danych osobowych dotyczyła wyłącznie nieruchomości wskazanych w tej aktualizacji mogły także informacje zawarte w znajdującym się w jego posiadaniu pełnomocnictwie udzielonym przez jednego z pozwanych – drugiemu, które to pełnomocnictwo zostało udzielone miesiąc po złożeniu wniosku o aktualizację danych osobowych i które wskazywało adres przy ul. (...) jako miejsce zamieszkania J. J. (1). W takiej sytuacji powód był uprawniony, aby wnioskować, iż pozwany J. J. (1) pragnie, aby korespondencja dotycząca lokali w budynkach przy ul. (...) była doręczana na adres przy ul. (...), zaś dotycząca innych kwestii – na zasadach dotychczasowych. Dla oceny tej sytuacji nie może Sądowi Okręgowemu znikać z pola widzenia znany stronom fakt zawodu wykonywanego przez J. J. (1) (niesporny i ujawniony w toku niniejszego postępowania fakt wykonywania zawodu w ramach przedsiębiorstwa (...). L., J., P., B.. Adwokaci i Radcowie Prawni”), z którym wiąże się doskonała znajomość zasad dokonywania doręczeń w każdej z obowiązujących procedur. Tym bardziej zatem powód uprawniony był, aby uznać, iż intencją pozwanego J. J. (1) jest aktualizacja danych adresowych jedynie w zakresie wskazanych w tej aktualizacji lokali.

Te rozważania prowadzą do wniosku, iż Sąd Rejonowy niezasadnie przyjął o nieprawidłowym doręczeniu na ręce J. J. (1) wypowiedzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, co prowadzić musi do wniosku o zasadności zarzutu naruszenia art. 78 ust. 1 ustawy tak jak został on sformułowany w punkcie 4 zarzutów apelacyjnych. To spostrzeżenie prowadzi do wniosku o potrzebie zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenia na rzecz powoda również kwot po 187,87 zł wraz z odsetkami od dnia 1 kwietnia 2014 r. przy czym za okres do 31 grudnia 2015 r. odsetkami ustawowymi, zaś za okres od dnia 1 stycznia 2016 do dnia zapłaty odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Materialną podstawą uwzględnienia roszczenia w tym zakresie są art. 238 k. c. oraz art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś w zakresie odsetek – art. 481 k. c. Tym samym ocena pozostałych podniesionych przez powoda zarzutów staje się nieaktualna. Konsekwencją zmiany rozstrzygnięcia w jego merytorycznej części była także zmiana rozstrzygnięcia o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego przy spostrzeżeniu, iż na koszty te składały się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 60 zł ustalone zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W tym zakresie należało zastosować zasadę określona w art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k. p. c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uwzględniając apelację orzekł co do istoty sprawy – stosownie do art. 386 § 1 k. p. c.

O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k. p. c. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Na koszty postępowania apelacyjnego złożyły się koszty opłaty od pozwu (30 zł) oraz kosztów zastępstwa (60 zł). Mając na uwadze, iż świadczenie to ma charakter podzielny, kosztami obciążono obu pozwanych po połowie.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.

Miłosz Konieczny Grzegorz Tyliński Katarzyna Parczewska